"เออ...ก็มาสิวะ" ร่างของหญิงงามสะโอดสะองคืนร่างกลับเป็นชายฉกรรจ์ในบัดดล มันถูกบังคับให้จำต้องสวมนวมก่อนขึ้นสังเวียนเพื่อให้คงไว้ซึ่งกติกา แม้จะนึกขัดใจที่ไม่อาจใช้เขี้ยวเล็บที่มันถนัด แต่เมื่อได้ขึ้นสนาม เลือดลมก็ร้อนรุ่มขึ้นมา "มาเลยตาเฒ่า...ข้าต่อให้เจ้าเริ่มก่อนก็ยังได้" ปากดีเสียแต่เริ่ม

(ลงน้ำจนปอดบวมละมั้งลุง)

(อันนั้นคือลูกค้าพ่นไฟหรือถุยเหล้า)

(ตายแล้ว น่ารักกกกกก มีความไอ้ก้อนตุ้มตุ้ยน่าเอ็นดูทุกคนมากกก)

(อัพหน้ามาใหม่แล้วหล่อเหลาเอาการ)

(ยายขอแวะมาบวกยายนะจ๊ะ🥺🥊) "ถ้าเป็นผียายแก่ จะยอมเล่นกันมั้ยจ๊ะ ?" ผียายสปีดปรากฏตัวบนสนามด้วยรูปลักษณ์แปลกใหม่ไฉไลกว่าเดิม เดิมทีคิดว่าไม่น่าจะลงเล่นกับใครได้ ก็ยายน่ะแก่แล้วลงไปเด็กๆ เขาก็คงไม่อยากเล่นด้วย แล้วบางคนก็แตะตัวยายไม่ได้อีกดูยังไงก็คงอดเล่นแน่ แต่พอเห็นอีกฝั่งเป็นยายเหมือนกัน แถมดูจะเป็นคนมีของแตะตัวกันได้ก็ไม่ลังเลที่จะก้าวขึ้นไป ฮี่~น่าสนุกจัง

#งานวัดจันทร์เพ็ญSKSN "คงไม่มีใครขึ้นมาชกกับคนเเก่หรอกมั้ง...?" "เเต่ถ้ามีก็ถือว่าออกกำลังกายละกัน ถือว่าเอาสีสันเสียหน่อย" /ก้าวขึ้นไปนั่งพิงมุมเวทีมวยอย่างสบายใจ เดิมทีตั้งใจจะทำขนมมาแจกเด็กๆ แต่ของดันหมดเสียก่อนจึงได้แต่มานั่งเล่นแทน เอาเข้าจริง ๆ แล้ว...ก็อยากชกสักตาอยู่เหมือนกัน มัดมือขนาดนี้เเล้ว (มา+โรล เเจมสั้นๆกันได้นะคะ🥊)

#งานวัดจันทร์เพ็ญSKSN "ซุ้มยิงตุ๊กตาวันนี้ยินดีต้อนรับ ขอให้สนุกกับงานเทศกาลนะ" "รอบหนึ่งยิงได้ห้าครั้ง ถ้าโดนตุ๊กตาตัวไหนหยิบกลับบ้านไปเลย---" "หรือถ้าอยากได้รางวัลใหญ่กว่านั้น ถ้าเก็บครบห้าตัวเอามาแลกตัวใหญ่ได้เลย เหมือนเจ้าเสืออ้วนๆนี่" สุคนธ์ธารายืนประจำซุ้มของตนด้วยท่าทีราบเรียบ แต่ภายใต้หน้ากากนั้นคงอาจจะกำลังสนุกไปกับงานเทศกาลอยู่ก็ได้นะ (มาเปิดซุ้มแบบเลทๆ บวกได้คับ)

"อ...." หญิงสาวอ้าปากกล่าวได้กึ่งลงกับเงียบลงมองมือตัวเอง นึกขึ้นได้ว่าด้วยร่างเช่นนี้...ให้บอกว่าชื่ออัศวเรศคงดูไม่เหมาะนัก เขาโคลงหัวคิด ก่อนจะเอ่ยชื่อหนึ่งที่นึกขึ้นได้ในชั่วขณะแรกขึ้นมา "เรียกฉันว่าพิมพ์ก็แล้วกัน" "เราเคยเรียนด้วยกันนานแล้ว...แต่ตอนนั้นเราไม่ได้สนิทกันนัก" กล่าวขณะเดินออกจากซุ้มเข้าไปในงาน ฝีเท้าลดชะลอเพื่อให้เดินเสมอเคียงกัน

รับแก้วขึ้นมายกดื่ม...แต่เพียงแก้วเดียวก็เล่นเอามึนไปวูบ จนอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองกำลังโดนมอมเข้าแล้วรึเปล่า(...) "ถ้าอยากจะย้อนความหลังจริง" ดวงตาคู่งามผินทางไปแสงสีในงานวัด "ไปเดินเล่นในงานด้วยกันไหม?" แพขนตาหลุ่บลงครู่หนึ่ง...เว้นจังหวะไปนานกว่าจะพูดต่อ "ครั้งหนึ่งเราก็เคยเที่ยวงานอะไรแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน"

"ถ้าดื่มอีกห้าแก้วจริง คุณไม่ไหวหรอก" เสียงหัวเราะดังอยู่ในลำคอเล็กน้อย...ท่าทางจะเป็นผู้ดีอยู่ไม่น้อย เพราะแม้เพียงจะขบขำ ยังปรากฎอย่างสงวนท่าทีอย่างนั้น "จะนับว่าเป็นคนเคยรู้จักก็ว่าได้" ว่าพลางมองมือตัวเอง ร่างเปลี่ยนตาลปัตรไปขนาดนี้ ก็ไม่แปลกใจนักว่าเหตุใดจึงนึกไม่ออก "แต่คุณคงจำไม่ได้หรอก"

ก่อนกอบประคองสองแก้มนั้นไว้ แผ่วเบาแต่มั่นคง รั้งให้อีกฝ่ายสบตากันตรง ๆ “ผมเคยปล่อยมือจากคุณไปครั้งหนึ่ง” น้ำเสียงยังคงสงบ หากคำถัดมากลับหนักแน่นยิ่งกว่าครั้งใด “และนั่นคือความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผม” นิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านแก้มอย่างแผ่วเบา ราวกับยืนยันกับตนเองว่า คนตรงหน้านั้นมีอยู่จริง “เพราะฉะนั้น...ครั้งนี้ ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว”

อดีตทุกอย่างไว้เบื้องหลังโดยไม่หลงเหลือแม้แต่ความทรงจำสักส่วน ต่างจากเขาที่กลับยังติดอยู่ในวันวานเหล่านั้น วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานานนับร้อยปี หากจะเรียกสิ่งนี้ว่าเห็นแก่ตัว ก็คงไม่มีคำใดเหมาะไปกว่านั้น “ผมไม่สามารถจบเรื่องของเราลงได้” เท้าสืบเข้าไปใกล้ ศาสตราวุธใดจะน่าหวาดหวั่นได้ สำหรับวิญญาณที่ตายไปแล้วเล่า มือจึงเอื้อมไปหาโดยไร้ซึ่งความกลัวใด +

ปฏิกิริยานั้นทำให้อัศวเรศตระหนักได้ในที่สุด ว่าครั้งนี้ เขาไม่ได้กำลังอยู่ในห้วงความทรงจำดังเช่นที่ผ่านมา แต่กำลังเผชิญหน้ากับตัวตนในชาติภพใหม่ของคนที่ตนเฝ้าอาวรณ์มานับร้อยปี ถูกดังคำที่คนผู้นี้ว่า เขาเป็นคนพาอีกฝ่ายเข้ามายังหมู่บ้านแห่งนี้ และก็เป็นเขาเองที่รั้งตรึงวิญญาณเอาไว้ด้วยคำสาปซึ่งไม่อาจตัดขาด ทั้งที่ ‘ธีรภพ’ ไม่มีอยู่อีกแล้ว คนตรงหน้าได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ล่วงไปก่อน +

“ ยินด้วยกับคู่บ่าวสาวที่สมรสกันนะครับ ” “ แหมเจ้าบ่าวก็หล่อ เจ้าสาวก็สวยจริงๆ ” /วิ่ง

/นึกถึงมีมหนึ่ง

(หยาบคายแค่ไหนปากก็ถูกอุดอยู่เนอะ 😌)