" ฉันไปเก็บดอกไม้ในป่ามาจ๊ะ ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องพวกนี้ พวกมันมาเยอะมาก ฉันนึกว่าจะไม่รอดเสียแล้ว " " ที่บอกว่าพวกมัน ฉันหมายถึงพวกภูติปีศาจในป่าจ๊ะ " นิลนั่งเล่าให้ฟังเท่าที่ตัวเองจำความได้ " ขอบคุณพ่อสายสิญจน์นะจ๊ะ "

" จ๊ะ แม่พิม " แม่นิลพาเดินไปอย่างช้าๆในมืออีกข้างก็ถือตระกร้าดอกไม้ไปด้วย ( 🥺 เค้าขอตัดจบตรงนี้นะคะ ขอบคุณที่มาโรยด้วยกันน มม.น่ารักมากกก 😭 )

" ขอบใจจ๊ะพ่อ.. " แม่นิลยกยิ้มให้แบบแห้งๆพยายามที่จะยิ้มแต่ได้เท่านี้จริงๆ " พ่อมีน้ำใจกับฉันเหลือเกินแท้.. "

นอนหลับไปได้สักพัก เพลาไม่นานนักหลังพ่อสายสิญจน์ทำแผลให้เสร็จ แม่นิลก็ค่อยๆลืมตาตื่น และค่อยๆลุกขึ้น มองไปรอบๆ " นี่มันเรือนฉัน... " แม่นิลพยายามลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินหาคนที่ช่วยนางอย่างกังวล กลัวว่าตนจะไปทำอะไรให้ใครไม่สบายใจรึเปล่า

( วิ่งด๊อกแด๊กไป )

" พ่ออย่าดื้อนะ ฉันจะตีพ่อจริงๆนะ " ( Cms . Pha Kin )

( ไปด้วยค่ะ 🥺 )

#งานวัดจันทร์เพ็ญSKSN #ประกวดนางฟ้าจันเพ็ญ #เบอร์2 “ แบบว่าคนอื่นจัดเต็มกันหมดเลยแหะ ” “ แอบเขินๆเหมือนกันนะเนี่ย ” “ แต่ขอแอบโปรโมทหน่อย ผมทำบูทสอยดาวด้วยนะ มาเล่นกันได้ครับ อุดหนุนหนุ่มน้อยตาดำๆヽ(*＾ω＾*)ﾉ ✨ “

" ฉันสิจ๊ะต้องไปส่งแม่พิม " นิลลุกขึ้นแล้วยืนพร้อมกับยื่นมือไปให้แม่พิมจับ " มาสิจ๊ะ " " ไม่ต้องห่วงฉันหรอกจ๊ะแม่พิม "

" พี่ว่าเกี่ยว... " ทำหน้าสงสัยและได้แต่ทำหน้าคิดอะไรสักอย่าง กับมองพ่อเพียงภพ " พ่อไม่ได้ไปทำอันใดมา.. " " แล้วใยถึง... "

" ไม่มีจ๊ะ " หญิงสาวส่ายหน้าไปมาแล้วอยู่ในอ้อมแขนของหญิงสาวด้วยกันเอง

" ข้ารับมือกับภูตในป่ามาจ๊ะ.. " " พวกนั่นมาจากที่ใดไม่รู้ " เจ้าตัวหญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาๆและปล่อยให้ชายตรงหน้าพันแผลของเธอและยกยิ้มให้บางๆแทนคำขอบคุณ

ได้ยินเสียงแว่วมาใกล้ๆทำให้ตนลืมตาและยกยิ้มให้กับคนที่มาหาเธอในสภาพแบบนี้ " พ่อสาย..สิญจน์ " แขนเรียวยาวยื่นมือขึ้นสูง " ช่วยฉันด้วย.. " มีแรงแค่เพียงพูดได้เท่านี้ไม่ทันไรก็ภาพตัดโดยไม่รู้ตัว แต่อยู่กับพ่อสายสิญจน์แล้ว คงไม่มีอะไรต้องห่วงหนา

" แน่นอนจ๊ะ " " เอ้านี้ฝนหยุดตกแล้วรึ " " แม่พิมจักไปไหนจ๊ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง " ออกปากจะช่วยทันทีเพราะก็เข้าใกล้มืดแล้วด้วย ปล่อยแม่พิมไปคนเดียวมิได้

" ขะ-ข้าไม่เป็นไรหนา " แม่นิลที่สภาพเช่นนี้เอ่ยออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ยิ้ม เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกังวล แต่คิดว่าคงไม่ทัน " ทั้งตัวเลย.. " พูดไปก็ไอไปด้วย ไอออกมาก็เป็นเลือด " ช่วยพาฉันไปที่เรือน... "

" ไม่รู้? " " ทำไมจักไม่รู้เล่าพ่อเพียงภพ " นิลเริ่มกังวลเพียงเพราะเรื่องเมื่อครู่แม้จะหายไปแล้วก็จริง แต่ถ้ามันทำอันใดต่อมิอะไรกับพ่อเพียงภพเล่า

ว่าง่ายสอนง่ายจังเลยเด็กคนนี้ แล้วค่อยๆจับมือจูงพาไปยังเรือนของตน " หาอะไรเล่นก่อนได้นะจ๊ะ " " เดี๋ยวจะผัดให้กินหนา " มือเรียวสวยปล่อยมือเล็กออกแล้วเดินเข้าครัว " อย่าซนนะ "

Adopt : Florentina Nova

เปิดโรล | แยกรูท ' ช่วยด้วย ' หญิงสาววิ่งผ่าป่ามายังเขตของหมู่บ้านในเพลาค่ำคืนที่มืดมิด แต่อึดใจเท่านั้นที่ตนเลือกที่จะวิ่งออกมาโดยไม่ลังเล สิ่งที่ไล่ตามมา แต่พอเข้าเขตหมู่บ้านพวกนั้นก็หายไป ตนนั่งพิงกับต้นไม้แล้วหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ กับมองรอยขีดข่วนก่อนหน้าที่ปราบภูตผีนอกหมู่บ้านได้ เนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าฉีกขาดเป็นบางส่วน แต่ที่หนักสุดคือ เธอเสียโลหิตถึงขั้นอาเจียนออกมา