(พี่สมควรได้เกียรติบัตรจริงพี่ขาว⭐️⭐️⭐️)

(พี่ขาวก็ดูเก็บครบทุกซุ้ม เอนจอยดีนี่คะ😌)

(อุ้มลูกเสือไปด้วย จาไปหนายยกัน)

(แล้วพี่ขาวนั่งมากะใครอะ👁️👄👁️)

(แวะมาเป็นลุงข้างบ้านตอนตลาดวาย(?)🫣🫣🫣 เดินสวนมีแซว นั่นแฟนหนุ่มหรอ✨👀)

“มะ…ไม่ใช่อย่างนั้นจ้ะพี่ขาว มันไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นดอกจ้ะ” นางอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นจะอธิบายให้กระจ่างกลับไม่รู้ควรเริ่มต้นตรงไหน จึงได้แต่เม้มปาก ก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วขยับลงมานั่งข้างกันแทน สมิงสาวเอื้อมไปหยิบจอกเหล้ามารินให้ตนเองบ้าง ยกขึ้นจิบอึกเล็กๆ คล้ายรวบรวมความกล้าอยู่พักหนึ่ง จึงหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างกาย “ข้าแค่…มีคนที่ชอบพอแล้วน่ะพี่ขาว”

(น่าจะจบรูทหน้าtlได้ หวานปานขนมเบื้องที่สรุด) 💕🤟💜

"หึๆ... ทีอย่างนี้ละอายไปได้" สมิงชาดเอ่ยเย้าคนตัวเล็กเบาๆ "คนใจกล้าที่เพิ่งลั่นว่าจะอยู่กับข้าไปนานๆเมื่อครู่นี้หายไปไหนเสียแล้วเล่า..." ชายหนุ่มสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือน้อยของนะโม กุมไว้แน่นหนา ก่อนจะพาเดินเลี่ยงออกจากลานงานวัดที่เริ่มซาผู้คน มุ่งหน้าสู่เส้นทางพงไพรยามค่ำคืน มุ่งหน้ากลับไปยังทางไปเรือนพยัคฆ์คำรง คงเป็นอีกค่ำคืนที่มันจักไม่ปล่อยเจ้ากลับเรือน~

(ฮีๆ แค้ตทุกแค้นย่อมต้องชำระ💜🤟)

ยามสิ้นเสียงคำมั่นสัญญาของพยัคฆ์หนุ่ม ฝูงหิ่งห้อยวิญญาณรอบกายก็พลันส่องแสงสว่างวูบวาบ ลอยล้อมรอบและเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนดิน ชายป่ารอบงานวัดสว่างไสวไปด้วนมนตราคล้ายเหล่าพฤกษาและวิญญาณแห่งพงไพรต่างพากันร่วมเป็นพยานในคำมั่นณ.ที่แห่งนี้ (ไปเจอฟิลเตอร์น่ารักเหมาะกับธีมมา)

"จำคำของเจ้าไว้ให้ดี..." สมิงชาดกระซิบเสียงทุ้มพร่าชิดริมฝีปาก "ทั้งหมดในกายเจ้า... ล้วนจักเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ไม่เว้นแม้แต่ดวงวิญญาณ" พยัคฆ์หนุ่มขี้หวงสวมกอดร่างโปร่งเข้ามาแนบชิดอกแกร่งอีกครั้ง "และหากมันมีทางใดในโลกนี้ ข้าก็จะทำทุกวิถีทาง... เพื่อยืดอายุขัยของเจ้าให้อยู่เคียงข้างข้าไปตราบนานเท่านาน... มนุษย์น้อยของข้า" +

สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือแกร่งที่รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของนะโม สมิงชาดโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบซับลงบนพวงแก้มแดงสุกข้างซ้ายข้างขวา และไม่หยุดเพียงแค่นั้น... ชายหนุ่มเลื่อนขึ้นไปจูบซับหน้าผากมน ละเลียดประทับกลีบปากลงบนเปลือกตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยนที่สุด ก่อนจะจบลงด้วยการบดเบียดริมฝีปากหยักเข้าหากลีบปากนุ่มอย่างหวานซึ้งดูดดื่มอีกครั้ง +

"หึๆ... สมเป็นเจ้านัก เจ้าหนูนะโม" สมิงชาดเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญและความมั่นคงของเด็กหนุ่มมนุษย์ตรงหน้า บางสิ่งที่เป็นตัวเจ้าคงจะทำให้เขาลองเปิดใจดูอีกคราหลังจากปิดต่อผู้คนมานานแสนนาน "ปู่เจ้าคงต้องเหนื่อยหนักหน่อยแล้วล่ะงานนี้... ในเมื่อหลานรักหัวรั้นและยอมยกทั้งกายทั้งใจให้ข้าเสียขนาดนี้แล้ว" +

“เสียจนต้องการจะครอบครองและไม่คิดจะปล่อยให้ใครหน้าไหนพรากเจ้าไปจากข้าได้" ชายหนุ่มผละตัวออกเล็กน้อย ใช้มือใหญ่ประคองใบหน้าหวานของนะโมให้เงยขึ้น "เจ้าพร้อมหรือ ที่จะมาเคียงข้างอสูรเช่นข้า" สมิงชาดเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มพร่า

สมิงชาดนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมกริบสีโลหิตจะฉายแววอ่อนโยนและลึกล้ำ แขนแกร่งยกขึ้นโอบกอดร่างโปร่งของนะโมไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับเรือนผมนุ่ม สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนและหอมลงข้างแก้ม "เจ้ามนุษย์ตัวน้อยเอ๊ย..." สมิงชาดกระซิบเสียงทุ้มต่ำพร่าแนบชิดใบหู ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดผ่านอ้อมกอดที่อบอุ่นมั่นคง “ข้าเองก็รักแลปรารถนาเจ้า” +

ถ้อยคำสารรักแผ่วเบาที่ดังอู้อี้อยู่ตรงแผงอก ทำเอาลมหายใจของสมิงชาดสะดุดกึกไปชั่วขณะ ภาพอดีตอันยาวนานที่เคยมีคนรักเป็นมนุษย์ผู้ซึ่งร่วงโรยและดับสูญทิ้งให้เขาต้องโดดเดี่ยว เคยเป็นแผลเรื้อรังในใจของเขามาโดยตลอด ความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่รักไปทำให้เคยคิดที่จะเว้นระยะห่าง แต่ทว่า... เมื่อได้สบตากับเด็กหนุ่ม ยามที่อีกฝ่ายยิ้ม หัวเราะ และออดอ้อนเขา ความตั้งใจเหล่านั้นก็กลับพังทลายลง +

#งานวัดจันทร์เพ็ญSKSN (เห็นว่าอีเว้นใหม่กำลังจะมา นางฟ้าขอตัวเปลี่ยนชุด+ปิ๊กเฮือนก่อง ไว้เจอกันจ่ะ☺️/จริงๆคือลืมมาลง-🤣)

(ฮึๆๆๆ /ยีแจ้ม /ไว้หลังจองานเสดเดะมาวาดบรั้ง ฮึ่มๆๆ)