ท่าทางจึงดูทุลักทุเลอยู่เล็กน้อย จนต้องขยับตัวมันให้กระชับแนบอกมากขึ้นก่อนจึงหยิบกระปุกยาออกมาได้สำเร็จ “เอาอย่างนี้ก็แล้วกันครับ” ยื่นยาแก้แพ้ไปตรงหน้า พลางมองด้วยสายตาที่เหมือนยอมแพ้ให้ความดื้อรั้นของคนกับแมวพร้อมกัน “ถ้าคุณยอมกินยาแก้แพ้ก่อน ผมจะยอมให้คุณอุ้มก็ได้ครับ” เขาเว้นไปเล็กน้อย ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจังปนขบขัน “ถือว่าเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยน ไม่มีต่อรองนะครับ”

“ผมรู้สึกว่าผมคงรู้คำตอบแล้วละครับคุณชวาซ” รอยยิ้มนั้นกว้างขึ้นอีกนิด “ไม่ได้เอามาด้วยสินะครับ” แม้น้ำเสียงจะดูไม่ค่อยพอใจ ทว่าสุดท้ายแล้วคนที่ยอมอ่อนข้อให้ก่อนกลับเป็นตัวเขาเสียเอง ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยายามล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม ทั้งที่อีกแขนยังต้องประคองเจ้าเหมียวซึ่งไม่คิดจะอยู่นิ่ง

“นี่…อยู่นิ่งๆสิครับ” ยิ่งเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆอย่างจนใจ “แต่ก่อนจะให้คุณอุ้ม ผมขอถามอีกอย่าง” น้ำเสียงทุ้มฟังดูจริงจังขึ้น “วันนี้คุณพกยาแก้แพ้มาหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มมองสีหน้าของอีกฝ่าย ก่อนรอยยิ้มบางจะค่อยๆปรากฏขึ้น แน่นอนว่าถึงจะถามออกไปเช่นนั้นแต่เขารู้คำตอบอยู่แล้ว “ดูจากที่คุณยังไม่ได้ใช้ข้อนี้มาโต้แย้งผมตั้งแต่แรก...” เขาพูดแทรกขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทันเอ่ยตอบ

เจ้าหน้าที่หนุ่มมองมือที่แบรออยู่ แล้วค่อยๆเลื่อนสายตาขึ้นมองสีหน้าขัดใจของเจ้าของมือ คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ว่าระหว่างหญิงสาวที่แพ้ขนแมว กับเจ้าแมวที่กำลังพยายามดิ้นหนีเขา ฝ่ายไหนน่ากังวลกว่ากันแน่ “ผมไม่แน่ใจเลยครับว่านั่นเรียกว่าทางออกที่ดีที่สุด หรือ..แค่ทางออกที่คุณชอบที่สุดกันแน่” ว่าแล้วก็เหลือบมองเจ้าเหมียวในอ้อมแขน ซึ่งยังคงพยายามยื่นตัวไปหาอีกคนโดยไม่ให้ความร่วมมือกับเขาแม้แต่น้อย

“คุณกำลังลืมเรื่องสำคัญไปหรือเปล่าครับ” เขาเว้นเพียงครู่เดียวก็เฉลยเสียเอง “คุณแพ้ขนแมวนะครับ แล้วครั้งก่อนก็ไม่ได้พกยาแก้แพ้ติดตัวมาด้วย” คราวนี้ต่อให้เจ้าแมวจะดูเต็มใจเปลี่ยนคนอุ้มเพียงใด ก็ไม่คิดจะส่งให้ตามคำของ่ายๆ เจ้าเหมียวส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้งและพยายามยื่นอุ้งเท้าไปหาหญิงสาวราวกับมันต้องการไปจากอ้อมแขนของเขานักหนา ชายหนุ่มก้มมองมัน ก่อนถอนหายใจอย่างจนใจ

“ตอนนี้ผมมีคนที่ต้องตามหา..” ยังคงเอ่ยในขณะที่จับสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนให้นิ่งๆ “แต่ถ้าหาเจ้าของไม่เจอคงต้องไปตามที่อยู่จริงๆแล้วล่ะครับ” หากทันทีที่มือของหญิงสาวเอื้อมเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มกลับรีบขยับเจ้าเหมียวเข้าหาตัวเองอีกนิดโดยอัตโนมัติ “เดี๋ยวก่อนครับ คุณชวาซ” ชายหนุ่มมองมือที่ยังค้างอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบดกันอย่างมีนัยยะ

“ครับ ผมแวะไปหาสุนัขที่เลี้ยงไว้มาก่อนหน้านี้” เขาตอบตามตรง แล้วก้มมองเจ้าก้อนส้มในอ้อมแขนที่เหมือนจะยิ่งไม่พอใจกับข้อเท็จจริงนั้น เขาไม่ได้ก้มดูตามอีกฝ่ายแต่อย่างใดเพราะทราบอยู่แล้วว่าที่อยู่นั้นอยู่ที่ไหน หากแต่ที่อยู่ที่สลักบนปลอกคอนั้นอยู่ ณ อีกฝากฝั่งของเมือง “ใช่ครับ.. แต่ผมคาดว่าเจ้าของแมวอาจจะยังอยู่แถวนี้ ว..เหว๋อ อยู่นิ่งๆหน่อยสิ!” ไม่ทันจะพูดพบเจ้าเหมียวก็พยศขึ้นมาอีกครั้ง

“ผมเจอแมวตัวนี้อยู่ข้างทาง มีปลอกคอด้วยเลยคิดว่าน่าจะหลงจากเจ้าของ” เจ้าหน้าที่หนุ่มอธิบายพลางลูบหัวมันเบาๆหวังให้สงบลง “ตอนแรกก็ยอมให้อุ้มดีอยู่หรอกครับ จนเจ้าเหมียวได้กลิ่นสุนัขจากเสื้อผ้าผม จากนั้นก็เป็นอย่างที่เห็นเลยครับ” ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาก็เพิ่งทันสังเกตว่าเส้นผมและไหล่เสื้อของหญิงสาวมีร่องรอยเปียกชื้นจากฝนอยู่บ้าง “แต่ดูแล้วคุณเองก็คงหนีฝนมาเหมือนกันสินะครับ”

“อ เอ่อ ผมดูเป็นอย่างงั้นหรือครับ” เขายิ้มแห้งๆรับสภาพ ก่อนจะยอมขยับเข้าไปหลบใต้ชายคาตามคำชวนอย่างว่าง่าย ร่มในมือถูกพับเก็บลงเพื่อไม่ให้เกะกะ ขณะที่อีกแขนยังต้องประคองเจ้าตัวปัญหาเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหลุด ส่วนเจ้าเหมียวก็ยังคงส่งเสียงไม่พอใจอยู่ในลำคอและยกอุ้งเท้าดันอกเขาเหมือนเดิม จนเจ้าตัวต้องถอนหายใจเบาๆ

ทว่าในขณะที่เงยหน้าขึ้นจากแมวในอ้อมแขน สายตาหลังกรอบแว่นกลับไปสบเข้ากับดวงตาสีอ่อนที่ดูคุ้นเคยอย่างพอดิบพอดี เมื่อดวงตาทั้งสองคู่สบกัน รอยยิ้มจึงปรากฏแทบจะทันที “คุณชวาซ..” เขาเอ่ยเรียกออกไป พร้อมกับต้องกระชับอ้อมแขนอีกครั้งเมื่อเจ้าแมวเลือกจะดิ้นในจังหวะนั้นพอดี “โอ๊ะโอ๋ อย่าดิ้นสิเจ้าตัวเล็ก” ดูเหมือนการพบกันครั้งนี้จะวุ่นวายกว่าทุกครั้งอยู่เล็กน้อย

เขาตั้งใจเพียงว่าจะพามันเดินหาเจ้าของระหว่างตรวจพื้นที่ต่อ แต่แมวในอ้อมแขนก็ยังคงร้องประท้วงดังเมื่อได้กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ของสุนัขจากตัวเขา อุ้งเท้าเล็กยกขึ้นดันตรงหน้าชายหนุ่มราวกับประท้วงกลิ่นสุนัขที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมเสียเต็มที่ “อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็หาเจ้าของเจอแล้ว” แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่ได้ซาบซึ้งเท่าไรนัก มันทั้งบิดตัว กระฟัดกระเฟียดและพยายามปีนออกจนต้องเปลี่ยนท่าอุ้มอยู่หลายครั้ง +

ปลายนิ้วปล่อยจากขอบกระดาษเมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายรับไว้ดีแล้ว “ถ้าอย่างนั้นผมคงมาส่งคุณได้เท่านี้ครับ”เพราะต้องไปจัดการงานของตนเอง เขาเว้นช่วงไปเล็กน้อย สายตายังคงทอดมองคนตรงหน้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย “พบปะสังคมแล้วก็เล่นกับเจ้าเหมียวให้สนุกนะครับ”ถอยออกมาเล็กน้อยเตรียมแยกไปตามทางของตน แต่ก่อนจะหันหลังกลับก็ยังทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไว้พบกันใหม่ครับ คุณชวาซ” -จบโรล-

รับคำขอบคุณนั้นด้วยรอยยิ้มเช่นเคย แล้วค่อยผ่อนฝีเท้าลงเมื่อมาถึงจุดหมายเรียบร้อยแล้ว “ยินดีครับ อย่างน้อยวันนี้นักแก้ปัญหาก็ทำหน้าที่ได้ดีเลยใช่ไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มเจือความขบขันเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังฝ่ามือที่แบรออยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มก้มมองฝ่ามือที่แบมาตรงหน้า แล้วจึงนึกได้ว่ากระดาษจดหมายยังอยู่กับตน “อ้อ จริงด้วยครับ” พลิกกระดาษให้เข้าทางแล้วส่งคืนอย่างระมัดระวัง

“จะว่าไป เราก็ใกล้ถึงพอดีเลยครับ” ยกมือชี้ไปยังป้ายร้านซึ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกลนัก ระยะนั้นใกล้พอให้มองเห็นตัวอักษรบนป้ายได้ชัดเจนแล้ว “น่าจะเป็นร้านนั้นนะครับ”