เธอค้อมศีรษะให้อีกครั้งอย่างสุภาพ แล้วเอ่ยลาด้วยเสียงเบา “จนกว่าจะพบกันใหม่ค่ะ” ถึงจะไม่แน่ใจนักว่าจะได้พบกันอีกตอนไหนกันแน่ แต่ควรจะพยายามจดจำคนๆนี้เอาไว้สักพัก คิดไว้แบบนั้น แล้วก็หันกลับไปเปิดประตูเข้าร้านจุดหมายเสียที (ขอบคุณที่มาร่วมโรลนะคะ! 🥺💙 พ่อหนุ่มคนดีน่ารักมากเลย คิกๆๆ)

เธอพยักหน้ารับน้อยๆ เข้าใจได้ เขตไอว์บิวรีเป็นที่ท่องเที่ยวโดยปกติของคนเขตหลักอยู่แล้ว คงไม่แปลกหากเขาจะเคยแวะเวียนไปบ้าง รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงหน้าร้านที่ต้องการเสียแล้ว เจ้าหล่อนเงยหน้ามองป้ายร้านที่ถูกต้องทุกประการแล้วถอนหายใจออกมาน้อยๆ อย่างกับโล่งใจที่มาถึงสักที หญิงสาวหรี่ลงน้อยๆกับรอยยิ้มกะล่อนตรงหน้า ทว่าไม่ได้ติติงอะไร ”ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณไมเยอร์“

"นี่คุณ..มีอะไรที่แพ้เหมือนกันรึคะ" ถามไปอย่างใสซื่อ ลืมเอะใจเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้เขาน่ะไม่ได้พกอะไรแบบนี้เอาไว้ด้วยซ้ำ แต่เธอก็ใช้เวลาลังเลเพียงครู่เดียว เพราะเสียงแง้วงอแงของเจ้าแมวทำให้ตัดสินใจคว้ากระปูกยาเข้ามาในมือ "ก็ได้ค่ะ" ถึงน้ำเสียงจะดูจำใจหน่อยๆ แต่เจ้าหล่อนก็หันไปซื้อน้ำมากินยาให้เขาดูอย่างเรียบร้อย "ส่งมาค่ะ" กินเสร็จก็ยื่นกระปุกยาคืน และแบมือจะเอาแมวอีกรอบอย่างจริงจัง

"เอ๊ะ" ดวงตากลมกระพริบปริบๆกับความคิดที่หมุนเร็วๆในหัว ถึงกับพกยาแก้แพ้ไว้ให้เธอเชียวหรือ..นี่มันหรือว่าเราจะสนิทกันกว่าที่คิด คือว่านับเขาเป็นเพื่อนได้แล้วหรือเปล่านะ เอ แต่พวกเราก็ยังเรียกกันด้วยนามสกุลอยู่เลยนี่นา หรือว่านี่มันโอกาสในการเปลี่ยนไปเรียกชื่อต้น! เอ๊ะ แต่แบบนั้นมันก็ดูเสียมารยาทมั้ยที่คิดไปเอง ตีกันในหัวอยู่ครู่ ก็จบลงที่ ไม่หรอก เขาแค่ใจดีและอาจจะมีอะไรที่แพ้เหมือนกันก็ได้

อืม บางทีคำตอบที่ถูกต้องอาจจะเป็นทั้งคู่เลยก็ได้ แต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะมีทางออกที่ดีได้มากกว่านี้แล้วเช่นกัน เมื่อคราวถูกท้วงเรื่องยาแก้แพ้อีกรอบ เธอก็เผลอยู่หน้าลงน้อยๆอย่างเด็กที่ถูกดักทาง คนๆนี้ทำทีราวกับรู้จักกันดีเหลือเกิน ทั้งๆที่จริงๆแล้วพวกเขาเพิ่งเป็นคนรู้จักกันไม่ถึง2สัปดาห์ด้วยซ้ำ แต่แล้วเมื่อกระปุกยาแก้แพ้ถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมข้อเสนอ คนหน้าหงิกจึงเปลี่ยนไปทำหน้าตาประหลาดใจเสียแทน

“ก็ฉันไม่ได้แพ้เยอะนี่คะ” เธอขมวดคิ้วลงน้อยๆอย่างกับเด็กถูกขัดใจ กระนั้นก็ไม่ได้เถียงออกมาว่าวันนี้พกยามาแต่อย่างใด คงจะไม่ชอบจริงๆแหละ “แล้วก็ด้วยท่าทางของคุณตอนนี้ คนอื่นคงมองว่าคุณขโมยแมวมามากกว่าช่วยมันนะคะ” เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้พูดเกินจริง ก็ดูเจ้าส้มที่ร้องงอแงอย่างกับโดนขืนใจอย่างนั้นสิ ใครเห็นก็คงคิดแบบเธอว่า “ตอนนี้ทางออกที่ดีที่สุดคือให้ฉันอุ้มมันค่ะ“ แล้วก็แบมือกดดันเพิ่มอีก

เขาเลี้ยงสุนัขด้วย!? เป็นความจริงที่ไม่คาดถึงมาก่อน ในความคิดของเธอมีคำบ่นจางๆว่าทำไมเขาไม่เห็นจะบอกเลยในครั้งที่ผ่านๆมา แต่พอคิดอีกทีก็อาจเป็นเพราะเธอเองก็ไม่เคยถามด้วยกระมัง ดีจังเลยน้า…ถ้าสนิทกันแล้วจะถูกชวนไปเล่นกับน้องหมาด้วยบ้างมั้ยนะ แต่พอเห็นว่าคนตรงหน้าแค่เธอขอช่วยอุ้มแมวในตอนนี้ยังทำท่าขู่เสียขนาดนี้ จะมองมันเป็นหวังแบบลมๆแล้งๆได้มั้ยนะ คิดแล้วก็ถอนหายใจออกมาท้อๆ

“มีที่อยู่เขียนอยู่ด้วยค่ะ” กวาดสายตามองเห็นตัวอักษรยาวๆที่ไม่น่าใช่ชื่อของเจ้าเหมียวสลักไว้ตรงนั้น “อืม แต่จากสภาพนี้คุณจะเอามันไปคืนเจ้าของไหวรึคะ” ทำทีเอียงคอน้อยๆ ด้วยท่าทางราวกับมีแผนในใจ “ให้ฉันอุ้มมันไปแทนจะดีกว่ามั้ยคะ” พูดด้วยความมั่นใจ แบมือเตรียมพร้อมรับสัตว์ขนฟูมาถือแทน “แมวก็คงจะดีใจที่ฉันอุ้มมากกว่าแน่ๆค่ะ” มือนั้นเอื้อมไปใกล้เจ้าเหมียว แล้วมันก็ดูอยากจะกระโจนมาหาเต็มที

กลิ่นสุนัข? สายตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาน้อยๆกับคำเล็กๆในบทสนทนา “ไปเล่นกับสุนัขมารึคะคุณน่ะ” ทั้งๆที่รอบที่แล้วออกจะห้ามเธอแท้ๆ แต่ตัวเองกลับไปเล่นเองรึนี่ “อ้อ…ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้ดูสภาพอากาศก่อนออกมาน่ะค่ะ” ก็เลยไม่มีร่ม “แต่ไม่ได้เปียกนักหรอกค่ะ” พูดก็พูดไป แต่สายตาเอาแต่เหลือบมองเจ้าก้อนส้มในอ้อมแขนของเขาอยู่อย่างสนอกสนใจ “ขอฉันดูหน่อยซิคะ” เธอถือวิสาสะพลิกป้ายที่ปลอกคอ

ทันทีที่ได้รับคำแนะนำตัว เจ้าหล่อนมีท่าทีที่ดูมึนงงไปชั่วครู่ อ้อ...จริงสิ คนปกติต้องแนะนำตัว ดูเหมือนคนๆนี้จะหลงลืมการทำความรู้จักขั้นพื้นฐานไปหมดแล้ว "เอเธล ชวาซค่ะ" พอคิดได้ก็ยกมือข้างหนึ่งทาบอกแล้วค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายน้อยๆ "คุณไมเยอร์ เป็นคนที่ดูคล่องแคล่วดีจังเลยนะคะ" แม้เป็นการเอ่ยชมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่เธอก็พูดด้วยหน้าตาซื่อๆ มองว่าคนแบบนี้สินะที่จะมีเพื่อนเยอะๆได้ง่ายๆ "น่านับถือจังค่ะ"

"อ้อ" หญิงสาวส่ายหน้าให้หน่อยๆเมื่อเขากังวลว่าจะล้ำเส้นเกินไปรึไม่ คลายจะบอกว่าเธอไม่คิดมาก "ฉันมาจากเขตไอว์บิวรีค่ะ ฝั่งที่ติดกับแมคฮิลล์" พร้อมอธิบายพอสังเขป "..ขอบคุณค่ะ" แม้จะเป็นการโดนมัดมือชกประมาณหนึ่งที่เขาเลือกจะเดินไปส่ง ทว่าที่บอกว่าถือเป็นการตอบแทนนั้นก็ได้ทำให้เธอไม่ได้คิดมากที่จะตอบตกลง ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องรู้สึกติดค้าง..ถึงจะงงๆว่ามันเป็นการตอบแทนแบบใดกันหนอ

ใช้เวลาไม่นานในการวิ่งหลบใต้ร่มร้านค้า หญิงสาวสำรวจตัวเองก็พบว่าเปียกปอนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วเมื่อเงยหน้าก็ดันพบเข้ากับคนคุ้นหน้าอย่างบังเอิญ ถึงภาพจะไม่ตรงกับที่คาดเท่าไรก็เถอะ "คุณนีซเช สวัสดีค่ะ" เอ่ยทักทายตามปกติ "คุณดูต้องการความช่วยเหลือนะคะ?" คงต้องสลับฝั่งการเป็นผู้ช่วยชั่วคราว"เข้ามาหลบก่อนมั้ยคะ" ถึงจะถือร่ม แต่ปล่อยไว้แบบนั้นแมวพยศในมือคงทำเขาตัวเปียกไปหมดก่อนแน่

เธอไม่อยากสัมผัสมันมากเกินไปนักจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อมันเอาไว้ และเปิดสำรวจเพียงเล็กน้อย ทั้งรูปและข้อมูลของมันถูกขีดฆ่าอย่างจงใจ จนชวนสับสนว่าเป็นของเหยื่อที่หายไปจริงหรือเพียงหลักฐานปลอม กระนั้นก็ตัดสินใจว่าของสิ่งนี้ควรจะมอบให้เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบตรวจสอบ ไม่ใช่กงการของเธอ จึงเก็บมันลงกระเป๋าถือด้วยความคิดนั้น แต่นั่นเป็นก่อนที่สายฝนจะเริ่มโปรยปรายลงทั่วท้องฟ้า และเธอไม่มีร่ม!

เดิมทีข่าวใหญ่อย่างการหายตัวไปของนักเรียนสองคนไม่ได้มีอิทธิพลกับเอเธลเท่าไรนัก แต่เพียงเพราะพนักงานโรงแรมยื่นใบปลิวมาให้..ทำให้มันยากสักหน่อยที่จะไม่สนใจเลย แต่เพราะไม่ใช่คนพื้นที่ จึงตัดสินใจว่าจะเดินสำรวจนิดๆหน่อยๆแค่ในบริเวณที่พอรู้จักเท่านั้น และคิดว่าคงไม่ได้ข้อมูลอะไรมาก จนกระทั่งพบกับกระเป่าสตางค์ของนักเรียนเวอร์มองต์ที่หล่นอย่างน่าสงสัยบนถนน ถึงจะลังเล แต่ก็เลือกจะเก็บมัน

“I'm sure I've seen you at the Ministry before.” “Oh, I used to work there.” Céline Miller (28) The owner of Le Matin Former Ministry Official doc in bio🥞✨ (co/ role-play OK)

หญิงสาวรับจดหมายคืน พับเก็บลงใส่กระเป๋าถืออย่างเรียบร้อย "ทำงานได้ดีเยี่ยมค่ะ" เอ่ยชมเพิ่มที่แฝงด้วยใจจริงอยู่หลายส่วน พอเห็นอีกฝ่ายถอยระยะไปจากตน เจ้าหล่อนกลับดูงุนงงกว่าที่ควร ..นึกว่ารอบนี้ก็จะไปด้วยเสียอีก แต่ก็ไม่ได้รั้งให้เขาไปด้วยกัน เพราะนึกได้ว่าคงมีงานต้องทำต่อ "ค่ะ ไว้พบกันใหม่ ขอให้งานราบรื่นนะคะ" เธอค้อมศีรษะให้เป็นการบอกลา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าร้านไปในที่สุด -จบ-