(จบเทิร์นแล้ว คุณเวอร์จิลต่อได้เลยนะครับ)

วิคเตอร์หันขวับมองตาเขียวคล้ายกับจะประท้วงด้วยสายตาว่าเขาไม่ได้มาล้วงความลับอะไรทั้งนั้น เขาหันมาสนใจผู้มาใหม่แทน พร้อมกับยื่นมือออกไปจับมือทักทาย "วิคเตอร์ คาสเซลานอสครับ คุณสอนอยู่ที่เวอร์มองต์ใช่มั้ย?" เขาค่อนข้างคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอคนคนนี้ในแวดวงเดียวกัน

(จบเทิร์นแล้ว คุณเกเบรียลต่อไปเลยคับ)

นามบัตรเหมือนจะเป็นแค่กระดาษเรียบ ๆ เขียนชื่อ 'Victor A. Castelanos' ล้อมลวดลายวิจิตร แต่เมื่อพลิกกระดาษข้อความจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ คุณจะได้ข้อมูลครบถ้วน ทั้งตำแหน่งหน้าที่การงาน เบอร์โทรติดต่อ รวมทั้งที่อยู่กับสำหรับส่งเอกสารไปที่โรงเรียนเซนต์ลูเมียร์

คำพูดของเขาไม่ได้กล่าวโทษหรือกดดัน (แม้จะฟังดูเป็นแบบนั้น) เขาดีใจด้วยซ้ำที่ได้เจอคนที่ทำงานด้านนี้โดยตรง วิคเตอร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตยาว หยิบนามบัตรขนาดมาตรฐานออกมายื่นให้เกเบรียล "ถ้าพอจะมีข้อมูลอะไรล่ะก็ รบกวนด้วย"

"สวัสดีตอนเย็นครับ" วิคเตอร์ผงกหัวทักทายผู้มาใหม่ที่โดดเด่นสะดุดตาเพราะเพกาซัสคู่กาย ตอนนี้พวกเขากลายเป็นจุดสนใจจากคนรอบข้างแล้ว เพราะม้าราคาแพงนี่ "ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลอะไรเลย แต่ที่โรงเรียนก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ผมกำลังจะไปติดต่อขอข้อมูลจากกระทรวงอยู่" "ถ้ากรมคมนาคมมีความคืบหน้าอะไรก็ติดต่อผมได้นะ พวกคุณน่าจะรู้ว่าอุปกรณ์นั้นมันน่าจะส่งเด็กไปที่ไหน"

(จบเทิร์นแล้ว คุณอิคารัสต่อได้เลยคับ)

บรรยากาศเกือบจะดีแล้ว แต่ก็กร่อยลงเร็วมากเพราะชอนเป็นคนประเภทแสดงออกค่อนข้างตรงไปตรงมา วิคเตอร์เลยคิดว่าเขาควรจะยื่นมือเข้ามาช่วยสักนิด "ผมว่าอย่าเพิ่งกังวลเกินไปเลย ช่วงนี้ตู้เทเลพอร์ตก็กลับมาทำงานปกติแล้ว" "จะว่าไป... มีร้านอาหารอะไรแนะนำบ้างรึเปล่าครับ?"

"ตั้งแต่ข่าวออกไป ก็มีผู้ปกครองโทรมาที่โรงเรียนไม่หยุด.." ชนิดที่ว่ามีแต่เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังระงมทั้งวัน เจ้าหน้าที่ธุรการไม่ได้ตอบคำถามอื่นเลยนอกจากเรื่องวิธีการเดินทางมาโรงเรียนอย่างไรให้ปลอดภัย "ที่จริงแล้วถ้ากระทรวงจะมีแถลงอะไรออกมาเร็ว ๆ ด็" (จบเทิร์นแล้ว คุณอิคารัสต่อได้เลยค้าบ)

(คุณไซลัสต่อได้เลยค่าบ)

เขาคือคนแรกที่ควรจะออกมารับผิดชอบ และตอบคำถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะงั้นถึงได้มาหาข่าวอยู่นี่ไง

"คุณอาร์คานิส" วิคเตอร์เป็นฝ่ายเงยหน้าขึ้นทักทายคนที่เพิ่งจะเข้ามาใหม่ อีกฝ่ายเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาของเขา แม้จะไม่ได้เจอกันบ่อยเพราะอยู่ต่างโรงเรียน "นี่คุณอาร์คานิส บรรณารักษ์ที่โรงเรียนเวอร์มองต์น่ะ" หันไปแนะนำให้กับคนข้าง ๆ ตัวเองได้รู้จักด้วย "เสียใจเรื่องนักเรียนของคุณด้วยนะครับ ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง" ตัวเขาเป็นผู้ดูแลฝ่ายกิจการนักเรียน เมื่อเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้น

วิคเตอร์รับกระดาษประกาศคนหายคืนมา แม้ว่าปกติอาจารย์หนุ่มจะมีสีหน้าเรียบเฉยอยู่แล้ว แต่ความกังวลก็สะท้อนอยู่ในแววตาชัดเจน หนึ่งในเด็กคนนั้นก็เป็นนักเรียนของเขา และเด็ก ๆ ทุกคนก็มีครอบครัวที่รอเขาอยู่ เวทมนตร์คาถาทั้งวิเศษและลึกลับ เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก็ไม่อาจเดาได้เลยว่า ปลายทางของคาถาเทเลพอร์ตนั้นคือที่ใด (+ทุกคนได้ตามสะดวกเลยนะครับ)

นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยสวยงามเท่าไหร่นัก ถ้าเธอไปด้วยสภาพแบบนี้อาจจะเป็นจุดสนใจจนหาตัวเจอได้ง่าย ไม่ก็ไปเตะตาคุณตำรวจสายตรวจสักคนเข้าแน่ ๆ "ใบไม้ บนผมคุณน่ะ" มือชี้ตำแหน่งที่มีใบไม้ติดอยู่ แต่ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยด้วยตัวเอง