“ ข้าตั้งใจทำเพื่อท่านเชียวนะ ” “เจ้าไม่จำเป็นต้องเสียดายมันก็ได้—”

(น่ารักเวอร์ อบอุ่นจริงๆ😍😍😍)

เธอประสานมือไว้ด้านหลัง ก่อนโน้มตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายเล็กน้อย “ว่าแต่… ตะเองถามเพราะอยากรู้จักเค้าบ้างหรือกำลังสงสัยกันแน่คะ ว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?” "ถ้าถามเฉยๆเค้าก็ไม่ได้อะไรหรอกจ่ะ" (4/4)

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงแต้มอยู่บนใบหน้าก่อนเธอจะยักไหล่เบาๆ ราวกับเรื่องที่พูดไปเป็นเพียงเรื่องที่สนุกเล็กน้อยเท่านั้น... “แต่จะบอกว่าเค้าเข้าใจคนอื่นได้หมดก็คงไม่ได้หรอนะจ๊ะ...การได้รู้จักใครสักคนกับการเข้าใจพวกเขาจริงๆน่ะ คนละเรื่องกันนี่นา~” (3/4)

“ก็สนุกสิจ๊ะ~ คนเราน่ะมีอะไรให้ค้นหาตั้งเยอะแยะนี่นา บางคนพูดอย่างหนึ่ง" "แต่....กลับคิดอีกอย่าง บางคนทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วกลับให้ความสำคัญกับมันเสียเหลือเกิน…” เธอเว้นจังหวะ ตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยขณะพินิจมองคู่สนทนา “แล้วบางคนก็เผลอแสดงอะไรออกมามากกว่าที่ตัวเองตั้งใจไว้ด้วยสิ หุหุ ” (2/4)

“อุ๊ย~ ตะเองสังเกตเห็นด้วยเหรอเนี่ยย? ” กอดิรีหัวเราะคิกอย่างอารมณ์ดี ท่าทางไม่ได้เดือดร้อนที่ถูกจับได้แม้แต่น้อย เธอเอียงศีรษะมองเอ็มริส พลางใช้นิ้วแตะปลายคางเบา ๆ (1/4)

“แต่..ถึงขั้นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงถึงจะรู้สึกสนุกเลยเหรอ?" ตะเองนี่ช่างเลือกความบันเทิงได้หวาดเสียวเสียจริงนะ หุหุ ♡” (2/3)

“อ๋าา~ อย่างนี้นี่เองสินะ” กอดิรีลากเสียงตอบรับพลางมองมือที่อีกฝ่ายกำและแบออกช้าๆก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นไปสบตาเขา “สำหรับตะเองแล้ว การแข่งขันที่ไม่มีอะไรให้เสียก็คงไม่ต่างจากการเล่นเกมที่รู้ผลล่วงหน้าแล้วสินะ ใช่มั้ยนะ? "แหม~ พอฟังแบบนี้ เค้าก็พอเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมตะเองถึงไม่อินกับงานของมหาวิทยาลัยนัก” เธอหัวเราะคิก ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ (1/3)

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยดวงตานั่นเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นเข้าให้จริงๆ “เอางี้ดีกว่า แล้วถ้าวันหนึ่งตะเองเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าจนไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ล่ะ?คนที่อาจทำให้ตะเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เสียเองน่ะ…” รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นเล็กน้อย “ตะเองจะยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิมหรือจะเริ่มเสียดายที่เอาตัวเองมาเสี่ยงกันแน่น้า~?” (3/3)

“ที่แท้ ตะเองก็ไม่ได้อยากชนะเพราะชอบการแข่งขัน แต่เพราะอยากได้สิ่งที่อยู่ปลายทางต่างหากสินะะ?” “แล้วถ้าตัดเรื่องรางวัลกับชื่อเสียงออกไปล่ะ? แบบว่าา ถ้าไม่มีอะไรให้ไขว่คว้า ไม่มีใครให้ยอมรับ แล้วก็ไม่มีคู่ต่อสู้ให้เอาชนะ… ตะเองจะยังอยากลงแข่งอยู่ไหมเอ่ย?” เธอเอียงศีรษะรอฟังคำตอบอย่างใคร่รู้ (3/3)

“แต่ถึงกับอยากบดขยี้คู่ต่อสู้ให้แหลกคามือเลยเหรอจ้ะ? ฟังดูออกจะน่ากลัวไปสักหน่อยนะเนี่ย~ หุหุ ♡” แม้คำพูดจะฟังดูเหมือนหยอกล้อ ทว่าดวงตากลับจับจ้องอีกฝ่ายอย่างสนใจราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าอะไรทำให้เขาหลงใหลในการแข่งขันเช่นนั้น (2/3)

“อ๋า~ เอ็มริสสินะ ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะะ คุณรุ่นน้อง ♡” กอดิรียิ้มรับก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำอธิบายเกี่ยวกับการแข่งขันของเขาจนจบ “หืม~อุปกรณ์ที่จะช่วยให้แข็งแกร่งขึ้น ชื่อเสียง แล้วก็ความน่าเกรงขาม… ฟังดูทะเยอทะยานดีนี่“ “ตะเองนี่มีเป้าหมายชัดเจนดีจังเลยน้าาา” เธอหัวเราะคิกพลางยกมือแตะปลายคางอย่างใช้ความคิด (1/3)

🪶: กลับสู่ภาวะปกติเสียที

(เราเคยบนหน้าเฟสว่าถ้า หอชมพูชนะสักเกมเราจะวาด กอดิรีร่างคนแบบดีๆ... เอาแหล่ะ...)

(ทรงสาวอูฐฐ)

🪶: ไม่ต้องห่วง ข้าแค่หาอะไรบันเทิงเพียงเท่านั้น