ฟังดูคล้ายพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่ดวงตาดุดันเจือแววจริงจังพอประมาณ "ช่วงนี้มีอะไรคืบหน้าบ้างรึยัง คุณ?"

เจ้าของฝีเท้าไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้นัก แต่ก็มากพอให้เงาสูงใหญ่ทอดผ่านร่างคุณ เขาถอดหมวกทรงสุภาพออก เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจกับภาพที่เห็นและคำเปรยที่ลอยมาตามลม ดวงตาสีอ่อนกวาดมองบัตรในมืออีกคนแล้วว่า "ดูเหมือนคำขู่มากกว่านะ ว่าไหม" ชายวัยกลางคนโคลงศีรษะ "ได้ยินว่ามีเด็กหายตัวไป" "การลบชื่อกับข้อมูลออก อาจหมายถึงการลบตัวตนของพวกเขา..ซึ่งอาจเป็นเหยื่อรายต่อไป?" +

”นั่นสินะ แล้วทำไมไม่ย้ายไปอยู่โน่นถาวร? สาวๆสังคมเขาชอบกันนี่” ดูเหมือนจะเป็นตาลุงที่รู้เรื่องสาวๆพอสมควร เขายังคงรักษาระยะห่างระหว่างเดินทอดน่องสบายๆ สองมือไพล่หลังไว้ไม่ให้หล่อนต้องระแวง “ฉันไม่ใช่ตำรวจหรอก ดูเหมือนรึ?” เขาหัวเราะ “แหม่ ดีใจจริง จู่ๆก็กลายเป็นเรื่องดีๆของสาวสวยแถวนี้ จะมีรางวัลอะไรให้ฉันไหมล่ะ?”

ชายวัยกลางคนไม่ได้ดูยินดียินร้ายกับเหตุการณ์เป็นพิเศษ เขายังคงยืนเป็นกำแพง สองมือไพล่หลังพลางขยับยิ้มใต้หนวดเคราครึ้ม “จับผู้ร้ายมันหน้าที่เธอไม่ใช่หรอกรึคุณตำรวจ” เขาเย้า กดสายตามองโจรคล้ายปรามว่าหากยังหนีต่อคงจะจบไม่สวย “ฉันว่าเด็กนี่คงไม่มีปัญญาก่อเรื่องแล้วล่ะ” มือหนักๆวางลงบนบ่าโจร เพียงบีบเล็กน้อยอีกฝ่ายก็ตัวงอ “จริงไหม?”

(จะมาจับทุกร่างเลยน้ะคุณตำหนวด!)

เครื่องดื่มสีอำพันถูกรินใส่แก้วราคาถูกแล้วเลื่อนส่งมาให้ผ่านมือสากกร้าน เขาพงกศีรษะยิ้มๆแล้วเปรย “เชิญ”

ชายสูงวัยเลิกคิ้วขึ้น จะว่าประหลาดใจในภาพลักษณ์และกิริยาของหล่อนคงใช่ ประเมินเอาเองในใจว่าลมคงหอบมาจากเวอร์มองต์ “แน่ใจหรือคุณผู้หญิง” เขาทวนยิ้มๆ แต่ในเมื่อหล่อนเสนอมาก็ไม่คิดขัดใจ ”มาดูกันว่าเธอจะชอบมันแค่ไหน“ เครื่องดื่มที่เหมือนของเขาจะเป็นอะไรไปได้นอกจากวิสกี้ที่บ่มในถังไม้โอ๊ก มันมอบรสขมจางๆ ตามด้วยรสฝาดพร้อมกับกลิ่นรมควันและคาราเมล +

“ก็นะ คนอื่นคงไม่ได้ใจดีแบบเธอ” เขาตอบเรียบเรื่อย กอดอกหลวมๆพลางมองไปตามเส้นทางโจร ”ท่าทางแบบนั้นคงขโมยจนเป็นนิสัย เธอเองก็เถอะเจ้าหนู อย่าใจดีไปทั่วจนโดนเอาเปรียบเอาล่ะ“ ในฐานะคนสูงวัยกว่าเขาปรามกลายๆ แม้จะกลับมาคลี่ยิ้มอ่อนใจพอเห็นความคุ้นเคยในตัวอีกคน ”เธออยู่แถวนี้ใช่ไหม อ้อ…บ้านหลังคาสีแดงๆนั่นรึเปล่า“

“หืม..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นคล้ายเคลือบแคลงแต่ก็ไม่ซักไซ้อะไร ฝีเท้าก้าวถอยสักหนึ่งก้าว เว้นระยะให้อีกฝ่ายคลายจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น “เพื่อนที่ว่าอยู่ย่านไหนล่ะ ฉันอาจช่วยพาไปได้” ลอบสังเกตความระแวดระวังของอีกฝ่ายก็หัวเราะเสียงทุ้ม “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล้นนายหรอก” สองมือยกให้ดูว่าไม่ได้หมกเม็ด แต่แววตาหยั่งเชิงยังสบนิ่งแล้วยิ้ม “—รึเปล่านะ?“

มันหย่อนกายลงตรงหน้า บนเก้าอี้อ้างว้างที่จัดไว้แบ่งแยกเรา “สบายดีหรือ” มันเปรยยิ้มๆ “พวกก่อนหน้าฉันทำเธอหมดอารมณ์รึเปล่า“

เสียงฝีเท้าของคนไข้กริมเวลล์มักจะมาพร้อมสายโซ่ลงเวทมนตร์ มันแน่นหนาพอจะอนุญาตให้ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องตามลำพังโดยไร้บุรุษพยาบาล ชายวัยกลางคนไม่ได้รีบร้อนหรือรังเกียจที่จะมา ตรงกันข้าม มันชอบช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงต่อสัปดาห์กับนักบำบัดคนนี้พอสมควร “คุณหนูเฮเธอร์” คำทักทายยังคงเดิม น้ำเสียงหยาบกระด้างนั้นเรียกชื่อเธอ ไม่ใช่สิ่งที่เธอเป็น +

นอกจากขาข้างหนึ่งที่เดินเสียจังหวะไปบ้าง กริมเวลล์ดูจะเป็นทุกอย่างที่ชายวัยเดียวกันอยากเป็น ทั้งผมและเคราที่ยังดกหนา กล้ามเนื้อแข็งแรง แถมยังสายตาขี้เล่นนั่นก็ด้วย ”คุณหนูล่ะ วันนี้เจออะไรดีๆบ้างไหม กลับบ้านเสียเย็น“

ชายสูงวัยหัวเราะชอบใจ อดไม่ได้ที่จะเย้าแซว “ขี้งกอะไรขนาดนั้นกันคุณหนู แค่มองก็ต้องเก็บเงินด้วย เธอก็ไม่ได้ดูขัดสนสักหน่อย“ เขานับจนถึงก้าวที่ห้าแล้วจึงก้าวตาม ด้วยท่าทีสบายๆไร้ความขุ่นเคืองใจ ”ก็แค่ตาแก่คนหนึ่งออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย อายุปูนนี้แล้วก็ต้องหมั่นรักษาสุขภาพจริงไหม“ +

”คุณเลือกงานทุกชิ้นที่นี่เองเลยรึเปล่า” กริมเวลล์โคลงศีรษะยิ้มๆ “ถ้าใช่ก็นับว่าตาถึง ผมชอบภาพๆนี้มากทีเดียว”

“โอ้?” ชายสูงวัยอุทานเสียงทุ้ม ยังคงไร้ท่าทีพะเน้าพะนอหรือตระเตรียมถ้อยคำยกยอปอปั้น เขาเพียงสืบเท้าเข้าหาด้วยท่วงทีสุภาพ หยุดยืนในระยะพอเหมาะพอดีพลางสอดมือลงในกระเป๋าเสื้อโค้ท “เป็นโชคดีของผมใช่รึเปล่า“ ริมฝีปากใต้หนวดเคราคลี่ยิ้ม ยังคงใช้สายตาสำรวจรูปโฉมชายคนข้างๆอย่างไม่ปิดบัง เห็นได้ชัดว่าเชื่อคำปดอย่างสนิทใจ +

ความระแวงของหล่อนทำให้เขากลั้นยิ้มอย่างนึกเอ็นดู "อะไรกัน ฉันดูเหมือนพวกถ้ำมองหรือไง" ส่งเสียงหัวเราะเบาในลำคอแล้วพยักเพยิดไปตามเส้นทาง "เอาสิ ฉันจะเดินไปส่งถึงตรงนั้น" ว่าพลางผายมือให้อีกฝ่ายนำไปก่อนอย่างเป็นพิธีการ แต่มองแวบเดียวก็ทราบได้ว่าหยอกเย้าเล่น "อยู่ห่างกันสัก 3 ก้าวดีรึเปล่า"

เขาโคลงศีรษะช้าๆ จุดยิ้มมุมปากพลางสาวเท้าเดินรอบตัวเธอเหมือนสัตว์ใหญ่กำลังสำรวจ "นั่นสินะ อาจเป็นแถวนี้ หรือนิตยสารของเด็กๆ" "เพราะถ้าเคยผ่านตาจริงๆ ฉันแน่ใจว่าจำเธอได้แน่นอน" เขาหยุดเยื้องไปทางขวาของเธอ ยกแขนกอดอกหลวมๆ "แล้วมาเดินทำอะไรคนเดียวล่ะคุณหนู" "อยากได้คนเดินไปเป็นเพื่อนไหม"

"บ้านนอกก็แบบนี้ล่ะ มาตรการไม่ได้เข้มงวดเท่าเวอร์มองต์" เขาหัวเราะในลำคออย่างไม่เดือดร้อน ใช้สายตามองสำรวจหญิงสาวว่าไม่เป็นอะไรตรงไหนก่อนจะคลี่ยิ้ม "ไม่ใช่คนแถวนี้ล่ะสิคุณหนู" "ฮืม...จะว่าไป" ร่างสูงสืบเท้าเข้าใกล้อีกก้าว ดวงตาสีเฮเซลหรี่ลงพิจารณาทั้งใบหน้าและเรือนผมสีสว่าง จะว่าสะดุดตาแม้ในยามโพล้เพล้แบบนี้ก็นับว่าใช่ "หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยนะ"