เสียงเพลงแจ๊สที่คลอเป็นจังหวะสร้างบรรยากาศทำให้นึกครึ้มอยากได้เครื่องดื่มลื่นคอสักแก้ว กระนั้นในเมื่อเป็นขาจรก็ควรทำตัวอย่างที่ขาจรควรทำ “Perhaps… a drink like yours, gentleman” “Impress me.” (คิดคำพูดภาษาไทยไม่ออกคับ ภาษาอังกฤษตรงใจกว่า >,<)

หญิงสาวในชุดกึ่งทางการเบนสายตามาตามเสียงทักทาย แอลอยู่ในชุดสบายๆ ด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ทับด้วยเสื้อกั๊กสีเข้ม เข้าคู่กับรองเท้าหนังส้นสูงสีน้ำตาล ร่างระหงหย่อนตัวลงนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ กวาดสายตาอ่อยอิ่งไปโดยรอบ พอให้เห็นแสงไฟสลัวกระทบเครื่องแก้วทรงสูง ขวดเหล้า ไวน์ และหัวจ่ายดราฟต์เบียร์ เธอออกมาคนเดียวไม่ได้นัดใครไว้…

(พี่จ๋าน่ารักสุดๆๆ 😍)

หลังจากได้ลาพักร้อนไปอยู่เขตแมคฮิลส์ ได้ซื้อของจากฟาร์มไปฝากเด็กๆเยอะแยะ ในที่สุดก็ถึงเวลากลับเต็มทีแล้ว เสียงผิวปากในทำนองคุ้นเคยนำพาปีกสีดำสนิทบินผ่านขอบฟ้าและลงจอดต่อหน้าเขา เป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงามในทุกครั้งที่ได้มองเสียจริง..

ขณะนี้คะแนนแอคทีฟสำหรับ Main event 1: The Lost One สามารถปลดล็อก Hopeful story ได้แล้ว จึงจะมีเพิ่มเงื่อนไขการปลดล็อกเนื้อเรื่องพิเศษเมื่อคะแนนการแอคทีฟอีเวนท์ถึง 100 คะแนน ขอให้ผู้เล่นทุกคนโชคดีค่ะ🪄

ถึงแม้จะอยากสนับสนุนกิจกรรมของลูกสาวเต็มที่ แต่การต้องไปจมอยู่ท่ามกลางกลุ่มสุภาพสตรีพร้อมวงสนทนาเผ็ดร้อนในบางหน ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดรับมือนัก “บางทีก็แวะไปนั่งรอแถวร้านกาแฟบ้าง ห้องสมุดบ้าง บางทีก็ออกมาเดินเล่นรับลมที่สวนสาธารณะแห่งนี้...” เขายิ้ม “คำถามที่สอง... เกเบรียล คุณทำงานที่ไหนหรือครับ?” ถือโอกาสซักไซ้หาคอนเนกชันในสายงานเพิ่มเติมเสียหน่อยก็คงจะไม่เลว

“ผมมาส่งลูกสาวเรียนบัลเลต์น่ะครับ” ลูลูซชี้นิ้วไปยังอีกฟากหนึ่งของสนามหญ้า ด้านนั้นเป็นอาคารพาณิชย์ในย่านการค้าใหญ่ “กว่าจะเรียนเสร็จก็ตั้งเป็นชั่วโมง ผมเลยต้องแอบหลบเหล่าคุณหญิงคุณนาย ‘Ballet moms’ มา...” ร่างสูงทำมือนิ้วชี้กับนิ้วกลางกระดิกงอเป็นเครื่องหมายอัญประกาศขนานกัน พลางยิ้มขำ “ถ้าคุณพอจะเข้าใจว่าผมหมายถึงอะไรน่ะนะ”

ตัวเลือกในการทำงานสายวิศวกรรมมีไม่มากนัก หากไม่เข้าบริษัทก่อสร้างใหญ่โต ก็ต้องเข้าร่วมงานกับภาครัฐ ซึ่งไม่ว่าจะเป็นโครงสร้างพื้นฐาน รถราง หรือรถไฟ ต่างก็ต้องการการดูแลรักษาตรวจเช็คอุปกรณ์เครื่องยนต์เป็นระยะ เรื่องอาการเมารถเเต่ต้องเดินทางบ่อยแบบนี้คงเป็นปัญหาใหญ่ไม่น้อยทีเดียว กระนั้น... อดีตลูกศิษย์ของเขาก็คงปรับตัวได้เก่งพอตัว ไม่อย่างนั้นคงไม่รอดชีวิตทำงานมาได้ตั้งหลายปี

ลูลูซหัวเราะร่วน ...หกปีแล้วสินะ ถ้านับจากจำนวนปีที่เขาสอน ชายหนุ่มคนนี้คงเข้าเรียนในช่วงปีแรกของการเป็นอาจารย์ของเขา “หน้าอาจารย์ตอนไหนหรือครับ? ตอนกำลังดุเพราะทำภาคปฏิบัติออกมาได้ไม่ดี ขมวดคิ้วสงสัยให้กับหัวข้อวิทยานิพนธ์แปลกๆ หรือตอนยิ้มชมเชยให้อย่าง ‘Job well done’ กันล่ะ?” ชายหนุ่มเอ่ยแซวอย่างมีอารมณ์ขัน “เมารถเมาเรือ... อืม...” เขาพยักหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ

(ที่นัดดื่มหลังเลิกงานสินะคะ 🤩🤩🤩)

L looked out into the warm evening light, the glow dimming in her eyes. "But time is running out. Their golden window is slowly closing, and the townsfolk have been reporting mysterious incidents… Have you experienced anything out of the ordinary on your end?"

Yet, beyond the usual quiet, the main event unfolding in town was anything but ordinary. "Have you heard the news? About those two children who went missing in the teleportation machine? They haven't shown up on my table yet, which I suppose is good news so far."

The quieter the night, the better. "Well, I suppose we could consider it a blessing: my patients never complain, and they always comply." L chuckled, a dry thought passing through her mind— if one of her patients ever did make a sound, that truly would be something.