( สงสัยแมวต้องแอบไปปรับเรทกาชาซะแล้ว ) “ อื้อ กินกับชาน่ะอร่อยนะ ไม่สิ อร่อยมาก ๆ เลยต่างหากละ ! ” “ โอ้ถ้าเป็นขนมละก็ ผมน่ะจะรอกินมันเลยล่ะ สัญญาแล้วนะ ! ” พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะทำขนมมาตอบแทนท่าทางที่เสียดายคุกกี้ก็พลันหายไปทันที หูและหางขยับดุกดิกไปมาอย่างอารมณ์ดีราวกับการทำให้เจ้าแมวตัวนี้อารมณ์ดีได้ ก็แค่ป้อนอาหารสินะ

( ผู้รอดชีวิตละ… ทำไมรอดล่ะ !? ) ” อ โอ้ มันก็ต้องแน่อยู่แล้วล่ะ เพราะพี่ชายผมเป็นคนทำน่ะ เจ้าตัวบอกทำเป็นรูปผมล้าาา “ แม้จะตื่นตะลึงกับดวงคนตรงหน้าไม่ทันหาย แต่เขาก็ยังคงพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อย พลันในใจก็เริ่มมีความรู้สึกอยากแอบโกยคุกกี้ไปเก็บอีกกล่องเหมือนกันแฮะ

( /ดิ้น /พังกล่อง /กระโดดลงกล่อง )

( ไม่น่าปรับเรทเลยเรา 😞 ) “ แน่ว่าต้องอร่อยอยู่แล้วล่ะ ก็พี่ชายผมเป็นคนทำนี่ ” เจ้าตัวพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว อีกฝ่ายคงไม่รู้ว่าหากวันนี้เขาเลือกที่จะลงมือเข้าครัวทำเอง คุกกี้วันนี้อาจจะไม่มีอันไหนดีเลยก็ได้ (?)

“ ว้าว… ดวงดีล่ะ ดีใจด้วยนะนั่นเป็นคุกกี้แยมเชอร์รี่ล่ะ ” “ มันอร่อยสุด ๆ ไปเลยลองชิมดูสิ ” ท่าทางที่อึ้งกับดวงของคนตรงหน้า ทั้งที่เขาแบ่งสัดส่วนเป็น 90:1 แท้ ๆ นี่มันมือทองเลยนี่หวา งี้ก็ต้องเสียคุกกี้พี่ชายไปอีกชิ้นแล้วสินะ แต่ ! เอาเถอะแลกกับการที่ได้แบ่งของอร่อยฝีมือพี่ชายมันก็ไม่แย่เท่าไหร่

“ หื้ม~ ก็ไม่แย่นี่นา ” เจ้าตัวเห็นสิ่งที่ได้มาไม่ได้ดูร้ายกาจอย่างที่คิด ก็เลยทำท่าจะไปล้วงกล่องอีกรอบแต่เหมือนมีพลังงานบางอย่างบอกว่าอย่านะ! ดวงไม่ได้เข้าข้างบ่อยๆ! ” ไว้มาใหม่ละกันเน้อ~ “

( เจอผู้รอดชีวิตแล้ว ! ) “ นั่นน่ะ เป็นคุกกี้แยมที่อร่อยที่สุดเลยนะ นายต้องกินมันให้หมดล่ะ “ แม้คุกกี้ที่อีกฝ่ายได้ไปจะไม่ใช่ฝีมือตนเองให้พอภูมิใจอะไร แต่ตัวเขานั้นภูมิใจในฝีมือของพี่ชายเสมอ “ แต่จะลองวัดดวงอีกรอบดูก็ได้นะ ? ”

( /แอบโกยคุกกี้แยมใส่กล่องตุวเอง )

( ก็คุกกี้แยมของพี่ชายมันอร่อยหนิ ผมจะกั๊กไว้กินคนเดียวก็ไม่แปล—- )

“ ผ ผมว่าผมแบ่งสัดส่วนเท่าเทียมนะต ตั้ง 90 : 1 !!! ” น้ำเสียงตื่นตัวเล็กน้อยหูทั้งสองพลันลู่ลงเมื่อได้ยินคำดุของอีกฝ่าย “ ต แต่ว่าของผมน่ะ อร่อยแน่นอน พี่ชายเป็นคนทำน่ะ ! “ เขายืดอกภูมิใจต่อฝีมือของพี่ชายตนโดยไม่ได้สนเลยว่าเมนูของอีกคนจะสามารถทำลายล้างระบบอาหารของผู้ที่กินเข้าไปได้มากน้อยเพียงใด

ไอ้ขนมถุงหน้าตาแบบนี้อีกแล้ว “พวกเจ้าแบ่งสัดส่วนกันอย่างไร เหตุใดของที่มีความเสี่ยงสูงกว่าจึงมีโอกาสออกมากกว่า” ประโยคนั้นแทบจะกลายเป็นเสียงคำรามต่ำ ดวงตาต่างสีจ้องมองผู้จัดทั้งสองเขม็ง ราวกับกำลังรอคำชี้แจงที่สมเหตุสมผล “แล้วขนมนั่นใช่ของให้ผู้อื่นกินได้รึ“ ไม่สุ่มเล่นกันสองคนเองเล่า!

(มีของผมด้วยล่ะ ! )

(แบร่ะ /นอนแผ่)

( คัมทุซีลูกพี่อุโร่ะ )