คำบางคำบนอากาศที่ถูกสายลมพัดผ่านไปถูกตอบกลับเพียงรอยยิ้ม, ทั้งที่ปีการศึกษานี้พึ่งเริ่มต้นแต่แผนอนาคตของเราดูเหมือนจะก้าวออกไปไกลมากกว่าจุดนี้แล้ว คงเพราะทุกช่วงเวลาไม่ว่าหลังจากนี้หรือในตอนนี้เอง, ภาพของพวกเราทั้งคู่ต่างก็เด่นชัดอยู่ในเส้นทางอนาคตของกันและกันทั้งสิ้น “ นาโอะคุงเองก็รอผมด้วยนะ, จนกว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกในตอนนั้น ”

สายตาหลุบมองนาโอะคุงที่ทิ้งตัวลงมาอิงศีรษะกับตัก, เลื่อนมือกรีดเส้นผมสีอ่อนทัดกับใบหูแผ่ว ฟังเสียงเจื้อยแจ้วพูดแล้วก็ระบายยิ้มออกมา ตั้งแต่ประโยคแรกจวบจนคำปรามท้ายคำ “ เข้าใจแล้วครับ ” มันส่งเสียงหัวเราะ นึกเอ็นดูคำห้ามที่ออกมาจากริมฝีปากเล็ก ๆ พอเรียนจบแล้วคงเหงานิดหน่อย กระทั่งเปิดเทอมเองก็คงไม่ได้พบกันบ่อย ๆ แบบนี้แล้ว “ เพราะงั้นปีนี้ มาสร้างความทรงจำดี ๆ กันอีกปีนะครับ ”

นักเรียนหลั่งไหลเวียนเข้ามามากเหมือนทุกปี แต่ที่จบออกไปกลับไม่ได้มีจำนวนเท่าตาม, ก็เลยกลายเป็นว่าเพียงแค่ในรั้วโรงเรียนก็พบกับผู้คนจำนวนมากได้แล้วโดยไม่ต้องก้าวออกไป พออุณหภูมิบนฝ่ามือจางไปถึงมองตาม, ก้าวเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งอยู่ด้านข้างของนาโอะคุงอย่างที่ฝ่ามือข้างนั้นปรบลงกับพื้น “ เดี๋ยวก็ต้องแยกตามปีแล้วสินะ.. ” แหงนใบหน้ามองก้อนเมฆที่ลอยผ่านเลื่อนลอย ต้องยอมรับว่าไม่อยากเลย

( /น้ำตาไหล ฮืแ้อือ ไม่อยากแยกเลย นาโอะคุงเอาผมไปด้วย 😭 )

มันระบายยิ้มพร้อมเสียงหัวเราะแผ่ว นึกเห็นด้วยอยู่พอดู ยิ่งพอปิดเทอมมาถึงแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าเวลาเหล่านั้นช่างน้อยเกินพอเหลือเกินเมื่อมองกลับไป แต่ปีนี้เลือกเป็นรูมเมทกันแล้ว อย่างน้อยช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกันก็คงเพิ่มขึ้นมาบ้าง 　พอเดินมาถึงสวนหย่อมแล้วกลับแลดูจะโล่งกว่าที่คิดไปมาก คนไม่กี่คน กลุ่มไม่กี่กลุ่มกระจัดกันเหลือพื้นที่อีกกว้างขวาง “ คงไม่ใช่ว่าไปรอในยิมแล้วหรอกนะ.. คงเบียดน่าดูเลย ”

“ ขอฝากด้วยนะ ” ส่วนหัวของแผ่นกระดาษผงก แล้วค่อยร่อนตัวลงไปจากข้อมือของคนเป็นเจ้าของตามหลังคาตาชิโระของนาโอโตะคุงไปไม่ห่างกันเกินเมตร พอคนด้านข้างอิงลงมาถึงผินใบหน้ามอง มือหนึ่งประคองไว้กังวลว่าจะล้มคว่ำไป “ ง่วงหรือเปล่านาโอะคุง ? ”

“ ถ้าอย่างนั้นนั่งพักกันที่สวนหย่อมก่อนแล้วกันครับ ” คู่หมั้นว่าอย่างไรก็ว่าตาม สึมะผงกศีรษะอย่างเห็นด้วย, ก่อนสายตาหลุบมองคาตาชิโระตัวจ้อยใต้อกเสื้อของนาโอโตะที่แทรกตัวออกมา ร่างเล็ก ๆ บางเฉียบก้าวจ้อยนำหน้าเขาทั้งคู่ออกไป, เห็นแบบนั้นแล้วก็ค่อยยกแขนเสื้อขึ้นเลื่อนผ้าคลุมขึ้นเหนือข้อมือ, คาตาชิโระตัวสีขาวแดงตัวหนึ่งที่พันรอบข้อเหมือนกับกำไลถึงค่อย ๆ แหงนหน้ามัน

( จะเปิดเทอมแล้วเอา cv นาโอโตะมาฝากค่ะ )

( มาเทสเงาด้วยกัปปะจิ๋วค่ะ! เห็นกันม้าย🍀 )

( ขอบคุณครับ /วิ่งเคาะห้องคนอื่นต่อ )

( /หยิบออกจากกระเป๋า(?) /วางเรียง(?) )

(มาประชาสัมพันธ์ไว้ว่า พอดีผมว่าง 555 ก็เลยนั่งทำลิสต์บางส่วนไว้ให้ครับ มีของอาจารย์ ชาวเมือง และก็เฉพาะคนในมู mkh (ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าไม่ทำลิสต์ไว้ ในหน้าฟีดก็ขึ้นของมูอื่นมาไม่พัก เลยทำให้ดีกว่า) เดี๋ยวทยอยเอาเข้าเรื่อยๆให้นะครับ 🫡 ตอนนี้เอาเข้าแค่คนที่ฟอลไว้น่ะครับ )

( เทสเงา~ เทสเงา~ เทสกันเหงา~ 💖💖 แวะชมฮิเมะว่าน่ารักเป็นการไล่เงาให้กันหน่อยได้มั้ยคะ 🥺✨ )