" ..ไม่เป็นไรนะครับ เคลมองต์ " สไลม์ผิวสีม่วงเอ่ยปลอบใจอีกฝ่าย แต่เขายังไม่ทันได้นั่งลงตามที่ถูกอีกคนลากมา เจ้าตัวก็ดันลุกไปที่ตู้ขนมซะแล้ว พิโรจึงรีบวางกระเป๋าผ้าคู่ใจไว้ที่เก้าอี้และรีบลุกตามอาจารย์รีดส์ไป " แล้ว... เลือกได้ยังครับ ว่าจะกินอะไร? " หมายถึงตัวเลือกสำรองน่ะ เพราะขนมนั่นดันหมดจริงๆ เป็นไปได้เขาก็อยากฝึกอบขนมชนิดนี้มาให้อีกฝ่ายเป็นพิเศษหรอก แต่ดูงานที่เขายังดองไว้สิ

" มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกที่ทุกคนจะแห่กันไปซื้อลองก์เดอชามาทานกันก่อนไปดูการแข่งขันกีฬา?.. ผมคิดว่ามันเหมาะสำหรับทานคู่กับชาในยามบ่ายมากกว่านะครับ นี่มันก็.. จะค่ำแล้วนะ " คนที่จบสาขาปรัชญายุคใหม่ให้หวังแก่อีกฝ่าย การที่เราคิดมากเกินไปมันก็ไม่ดีสำหรับสมองหรอกนะ ยิ่งอายุทั้งคู่ก็ปูนนี้แล้วด้วย " มีอะไรในใจที่อยากทานอีกไหมล่ะ?.. ร้านนี้ผมว่าก็ทำอร่อยหมดนะครับ ขนมน่ะ "

พิโรไม่มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใดเมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือไป แต่เพราะเป็นอย่างนั้น มันทำให้เขารู้สึกหวิวๆแปลกๆ ยิ่งอาจารย์รีดส์เอาเรื่องอดีตมาพูดอีก ! " ผมรู้น่า ตอนนั้นคุณซ้อมหนักมาก แต่ผมก็ยังสงสัยว่าคุณตัวแค่นั้น ยกพวกเธอขึ้นได้ยังไงกัน? " เจ้าของกายสีม่วงชะลอความเร็วของตนลง ค่อยๆกลับมาเดินเคียงข้างกายอาจารย์อีกคน นึกภาพกลับไปแล้วก็แอบอาย.. ตอนนั้นเขาทั้งคู่ค่อนข้างที่จะทรงเนิร์ดเลยล่ะ +

ระหว่างทาง เขาก็ขำคิกคักไม่หยุด หากคนนอกมาเห็นก็คงคิดว่าเขาเพี้ยนไม่ก็บ้าเลยบ้าง แต่สำหรับอาจารย์รีดส์เองที่ผ่านสารทุกข์สุขดิบมาด้วยกันนานหลายปี ก็คงจะยืนยันได้ว่าเขาเพี้ยนจริงๆ " เร็วเข้าสิครับ เราจะไปไม่ทันลองก์เดอชาชิ้นสุดท้ายนะครับ " พิโรเร่งฝีเท้า ซึ่งก็แปลว่าลากให้อีกฝ่ายเร่งความเร็วขึ้นเช่นกัน.. ตัวก็แค่นี้แต่กลับวิ่งไว้กว่าที่คิด

" รับทราบครับ คุณรีดส์ " พิโรเลือกที่จะหยอกล้ออีกฝ่ายเล่นอีกสักหน่อย เพราะรู้ว่าฟางเส้นสุดท้ายของอาจารย์รีดส์ก็คงจะขาดในอีกไม่นานนี้ " งั้นเรารีบเดินกันนะ เผื่อจะเหลือสักชิ้นสองชิ้น " พูดจบ สไลม์กายสีม่วงก็เหมือนลืมไปว่าตนและเคลมองต์นั้นไม่ใช่เด็กมหาลัยเหมือนเมื่อก่อน เขาถือวิสาสะดึงมือของอีกคนมากำไว้ในมือของตน ก่อนจะเริ่มวิ่งกึ่งลากอีกฝ่ายออกมาจากห้องสมุด +

เมื่อตนถูกถามเรื่องงานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลืนน้ำลายและปั้นหน้ายิ้มออกมา " อืม.. เหลือนิดหน่อย ยังไงก็ตรวจเสร็จก่อนวันหยุดน่า " สไลม์วัยกลางคนเกาหลังคอตน แต่ก็ไม่มีท่าทีที่จะกลับไปทำงานแม้แต่นิดเดียว ยังไงเขาก็ไม่กลับไปนั่งเด็ดขาด " เธอไม่ต้องห่วงนะ ผมทำทันแน่ 100% เลย ! " พูดจบก็ยิ้มกว้างขึ้น ยิ้มแบบเดียวกันกับเมื่อหลายปีก่อน ในบริบทเดียวกันที่ว่ายังไงก็ปั่นงานส่งอาจารย์ทัน..

" งั้นรีบปิด รีบไปซื้อกัน เคลมองต์ " ชื่อของอีกฝ่ายถูกเอ่ยออกไปในน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวล ถึงคนข้างกายจะบ่นแล้วบ่นอีก พิโรก็จะใจเย็นและรอคนอย่างอาจารย์รีดส์ได้เสมอ สไลม์เจ้าของผิวกายสีม่วงนำมือข้างนึงไปวางไว้บนไหล่ของคู่สนทนา ก่อนจะลุกขึ้นและเก็บเก้าอี้ของตน " เร็วเข้า เดี๋ยวเราก็ไปดูเด็กๆแข่งกันไม่ทันหรอก " พิโรพูดพร้อมขำออกมาเล็กน้อย เขาพูดติดตลกให้อีกคนจะได้รีบเก็บของ

( มะงื้อ อาจารย์รีดส์ 🥹🥹 )

" ฮืม.. ถ้าเอาที่ผมคิดว่าง่ายสำหรับมือใหม่.... " พิโรครุ่นคิด แขนทั้งสองถูกนำมากอดอกไว้ " งั้น... เอาเป็นตุ๊กตาน้องชับบ์ไหมครับ? " เขาเสนอด้วยรอยยิ้มสดใส ถ้าจะเอาเป็นสัตว์ ก็เอาสัตว์ประจำบ้านของนักศึกษาอย่างเลตัสนี่แหละ! " เดี๋ยวผมทำแพทเทิร์นให้นะครับ สักวันสองวันน่าจะเสร็จ พอดีช่วงนี้ติดตรวจงานน่ะครับ "

( *แม่ศรีเรือน ... ทำไมบลูสกายแก้ไขโพสต์ไม่ได้ 💔)

" ฮ่ะๆ ได้เลยครับ เลตัส " อาจารย์ที่ว่าก็คลี่ยิ้มกว้าง คงลืมกาแฟที่หายอุ่นเต็มทีไปแล้วด้วยความอิ่มใจที่มีนักศีกษามาขอให้สอนเรื่องการเป็นแม่สีเรือนให้.. ก็ยังดีที่เด็กๆสมัยนี้จะยังสนใจอะไรพวกนี้อยู่ล่ะนะ! (ถึงน.ศ.บางคนจะอายุมากกว่าอาจารย์ก็เถอะ) " อยากทำตุ๊กตาอะไรล่ะครับ ผมจะได้ไปทำแพทเทิร์นมาก่อน จะได้ให้คุณฝึกเย็บทีเดียวเลย "