"ขอบคุณที่ทุ่มเทด้วยกันครับ😆"

"ไม่ใช่ผมตนเดียวหรอกฮะ คุณจีจี้ก็มีส่วนทำให้เราชนะด้วยนะ" "แต่...ถ้าอยากวิ่งหลบเก่งๆ ผมยินดีแนะนำครับ🥰"

💠: ทุกคนเก่งมากเลยครับ😍

คิดถึงดวงจันทร์ อยากดูดวงจันทร์🙂

"จีจี้เก่งมากครับ ขอบคุณที่ทุ่ทเทในสนาม🥰"

"โอเคฮะ งั้นพักผ่อนเต็มที่เลยฮะ ขอให้โชคดีกับการแข่งวันพรุ้งนี้นะฮะ" คีย์ตันยิ้มกว้างส่งท้าย เขาโบกมือลาอีกฝ่ายก่อนจะแยกย้ายกลับหอพัก

"โอ้ ขอบคุณฮะ" คีย์ตันยิ้มกว้าง หูกระดิกไปมาพลางรับลูกอมด้วยความยินดี "เรื่องเพื่อนๆผมว่าให่เวลาพวกเขาหน่อยก็ได้ฮะ มีแพ้มีชนะ เดียวก็หายเศร้ากันแล้วละ แต่ตอนนี้ผมอยากให้กำลังใจคุณจูดี้นะ"

หูของคีย์ตันลู่ลงด้วยความรู้สึกเห็นใจ เขาพยายามหาคำพูดดีๆมาช่วยทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น "ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่คุณจูดี้ไม่ได้อยู่คนเดียวนะฮะ" "ถ้าต้องการระบายผมพร้อมรับฟังและช่วยเหลือเสมอเลย"

คีย์ตันพยักหน้ารับคำอนุญาต เขาให้เวลาจูดี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ๋ยถาม "ไปหาหมอมา เป็นไงบ้างครับ?" มองถุงยาของจูดี้และรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

ท่ามกลางความเงียบใต้ต้นไม้ คีย์ตันเดินเข้าหาจูดี้ให้เบาที่สุด เขาหยุดตรงหน้าเธอสังเกตเห็นถุงยาในมือสลับกับน้ำตาของอีกฝ่าย เขาไม่พูดอะไรแต่ขยับไปนั่งที่ปลายม้านั่งเพื่อให้พื้นที่อีกฝ่ายไม่ให้รู้สึกอึดอัด "เมื่อคืนแข่งสนุกมากเลยนะ ยินดีกับบ้านของผู้ชนะด้วยครับ" "ถ้าวันนี้เหนื่อยแย่เลยเนอะ ถ้ายังไม่อยากกลับหอ ผมนั่งเป็นเพื่อนได้นะ"

แรงบีบที่ตอบกลับมาทำให้คีย์ตันใจชื้นขึ้น เขาบีบมือหนาซ้อนกลับไปเบาๆเป็นเชิงบอกว่าจะยึดเหนี่ยวเขาไว้ให้เต็มที "ไม่เป็นไรฮะ ไม่อยากกินตอนนี้ก็ไม่เป็นไร" คีย์ตันเก็บลูกอมเข้ากระเป๋า แล้วเอนศีรษะไปที่แขนของโมล็อค แขนอีกข้างโอบช่วยโอบกอดแขนโมล็อคเอาไว้ หางยาวอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อแชร์ความอบอุ่นให้ "ตอนนี้โมล็อคไม่ได้อยู่ลำพังแล้วนะ ผมอยู่ข้างๆโมล็อคเสมอ"

ยินดีกับผู้ชนะด้วยนะครับ

คีย์ตันมองดูรอยยิ้มแบบฝืนๆ กับเสียงหัวเราะแห้งๆนั้นแล้วรู้สึกเจ็บแปลบในอก เขานั่งเบียดโมล็อคอีกเล็กน้อยมือยังกุมอีกฝ่ายแน่นขึ้นอีกนิด "ถ้ารู้สึกหนาว...ไม่ต้องฝืนยิ้มหรอกฮะ" "อย่างที่บอก ถ้าโมล็อคไม่ไหว..." "ผมก็อยู่ข้างๆจนกว่าโมล็อคสบายใจเลย" "และก็นี่ฮะ..." ยื่นลูกอมรสหวานให้อีกฝ่าย "ความหวานช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้นะ"