OH!!!! OH!!!!!!!! OH!!! OH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

( โอ้ย หน้า 55555 )

เขามองคุณสักพัก ก่อนจะโบกมือให้คุณพร้อมรอยยิ้ม “ ไว้เจอกันนะ ลาเมีย ” พูดจบ โมล็อคก็ค่อย ๆ เงียบลง.. ” .. “ เขาหันหลังและเดินออกไปที่ทางออกมหาล้ย

( ฮืออ ขอบคุณที่มาเล่นกันครับ /กราบ)

“ เดินไปเรื่อย ๆ.. ถูกใจร้านไหนผมคงเข้าเองแหละ “ ” … ไว้เรามาดื่มด้วยกันนะ “ โมล็อคยกยิ้มให้คุณ หางของเขาเริ่มขยับ แม้จะช้ามากก็ตาม.. ” ขอบใจนะ.. “

เขาเหม่อสักพัก ก่อนจะเหล่มองมาทางคุณอีกครั้ง โมล็อคอ้าปาก.. “ เอาสิครับ ” “ … ถ้ามาร์โลว์ไม่ไปนอนน่ะ ” เขาพูดจบก็ขยับเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย โมล็อคลูบหางของตนเอง “ ผมไม่ได้ไม่สบายใจหรอก.. ผมได้คุยกับมาร์โลว์ ” “ ผมรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย.. ขอบใจนะ ” “ … ” “ แค่.. วันนี้มันเหนื่อยเนอะ? ”

“ … ” “ ไม่รู้เหมือนกัน ” “ ที่ไหนสักที่ ที่ทำให้ผมใจเย็นลง.. ” โมล็อคเงียบสักพักหนึ่ง ดวงตาของเขาสั่นไหวเหมือนเก็บกลั้นบางอย่างไว้.. ” …. โมล็อคคงไม่อยากจะทำบาร์แจ๊สแล้วล่ะ “

“ … ” ไม่เข้าใจสักนิด ย้ายไปอยู่กับคุณ? “ ที่ไหนล่ะ? ” เขาเอ่ยถามคุณ พร้อมก้มหน้าซุกไหล่ของคุณต่อ ดวงตาของเขาสั่นไหว ก่อนที่เขาจะกล่าว.. ” จะย้ายมาอยู่ที่หอชมพูหรอ..? “

( ขอตัดจบก่อนนะคับบ 🙏 )

เขามองคุณพร้อมยกยิ้มออกมาเล็กน้อย.. “ สัญญา ” เขาพูดจบก็เกี่ยวก้อย ก่อนจะถอยออก.. “ ขอบใจนะ ” เขาพูดพร้อมค่อย ๆ หันหลังให้กับคุณ หางของเขายังคงนิ่งไม่ส่ายไปมาแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินหายไปในความมืด.. ( ขอตัดจบก่อนนะคับบ )

“ อือ ” “ … ว่าจะไปดื่มต่อ ” เขาพูดจบก็หันไปทางอื่น น่าแปลกที่โมล็อคจะไปดื่มต่อ เขาเงียบสักพักก่อนที่จะหลับตาอีกครั้ง “ เรื่องบ้า ๆ น่ะ.. เก็บไว้ทำตอนที่ผม.. ” “ หมดหวังดีกว่า ” “ เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ผมหมดหวังหรอก ”

“ ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ.. ” โมล็อคลูบต้นคอของตนเอง เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ และมองคุณ โมล็อคเข้าไปกอดคุณเอาไว้พร้อมซุกหน้าลงไปที่ไหล่ “ … ขอบคุณนะ ” “ ผมจะเข้มแข็งขึ้นนะ ” สิ้นคำพูด เขาก็ถอยออกมา และกล่าว “ คุณพยายามมากแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง.. ” “ ผมหวังว่า.. เราจะได้เดินเล่นด้วยกันนะ หลังจากที่ผมดีขึ้น ”

“ อือ ” “ .. เพื่อนกัน “ เขาพูดจบก็ชนหมัดกับคุณ เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองดินก่อนจะเช็ดน้ำตาอีกครั้งหนึ่ง ” แค่.. “ ” คอยดูแลเขาให้ดีก็พอ ไม่ต้องดูแลดีจนเกินไปหรอก “ เขาเงียบสักพัก และหลับตาลง.. ” คิดถึงกลิ่นบุหรี่จังนะ “

“ ขอโทษนะ.. ” “ ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน ฮ่ะ ๆ ” โมล็อคเกาหลังหัวอย่างประหม่า เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องการจะไปต่อไหมกับการเดืนตอนกลางคืน.. “ มัน ไม่ช่วยเลยน่ะ.. ” “ แย่จ้งนะ ”

“ … ไม่หรอก ” “ ผมจัดการเองได้ ” โมล็อคเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของตนเอง ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่คุณก่อนจะยกยิ้มให้.. “ ไม่ต้องห่วง.. ผมไม่ทำอะไรบ้า ๆ หรอกครับ ” “ ผมต้องโอเค.. ” “ … ต้องโอเค “

เขามองหางของคุณเงียบ ๆ และคิด.. “ … ” หางของโมล็อคไม่ได้ส่ายไปมาเลยแม้แต่น้อย .. ไม่สักนิด “ ผมไม่แน่ใจ ” “ ผม.. ไม่ได้คิดอะไรไว้เลยน่ะ ”

” อืม จะ.. จะเรียกนะ.. “ เขาพูดสั้น ๆ ในขณะที่มองตามมือของคุณไปจบที่ใบหน้าของมาร์โลว์ เขายกยิ้มให้คุณอย่างอ่อนโยน.. ” ไม่ค่อยดีขึ้น.. ” “ .. ผมฝากให้คุณมาร์โลว์ดูแลคนในวงให้ดี ๆ หน่อยได้ไหม? ” “ แค่ .. ผมไม่อยากให้ใครก็ตามในวงของมาร์โลว์เศร้าน่ะ ” “ … ฝากดูแลพวกเขาด้วยนะ ” โมล็อคยิ้มให้คุณกว้างขึ้น ก่อนจะยกมือมาเช็ดน้ำตาของตนเองอีกครา

เขากุมใบหน้าของตนเอง พร้อมลู่ใบหูจนแทบจะแนบลงไปกับขน น้ำตาของเขาค่อย ๆ ไหลออกมาอีกครั้ง “ ไม่ใช่เรื่องของเจ็ปสักหน่อย.. ” “ … ฮึก ”