#จะหลอกหรือจะเลี้ยง_KYU " รับอะไรดีล่ะ ? " " ถ้าจะมารบกวนล่ะก็ ออกไปเลย " ( เห็นมีคนเปิดแล้ว งั้นเดี๋ยวมาร่ายมนต์บนไข่เจียวให้นะคับ โออิชิขุหน่าเร๊ โมเอ๊ โมเอ๊ บีมมม 🫶 คุณหนู )

ตอนนั้นเองก่อนจะตัดสินใจว่าควรยืนคุยต่อหรือแยกย้ายแค่นี้ สิ่งหนึ่งในหัวก็ผุดขึ้นมา เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายในโรงเรียนมาก่อน แปลว่าอาจเป็นเด็กช่วงรอยต่อเปลี่ยนผ่านจากม.ต้นเป็นม.ปลาย....หรือไม่ก็กะผิดเพราะเธออยู่โรงเรียนอื่น “จริงสิ เธอเด็กเคียวกะยูรึเปล่า? เปิดเทอมนี้ฉันจะปีสามแล้ว ถ้าฟ้าประสงค์ก็คงได้เจอกันในอีก”

เดิมทีเรื่องเสริมอิมเมจของเด็กผู้หญิงก็ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเขาเชี่ยวชาญแน่นอนอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้นความรู้สึกว่าไม่สามารถปล่อยผ่านได้ก็ชนะอยู่ดี “ยืดอกเข้าไว้คาตายามะ เธอน่ะมีเสน่ห์อยู่แล้ว“ คลี่ยิ้มยกกำปั้นขึ้นระดับไหล่จะทุบบ่าตามความเคยชิน แต่นึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กผู้หญิงจึงลดกลับลงไม่ทำอะไร +

การที่อย่างน้อยอีกฝ่ายยอมลองทำตามคำแนะนำสักนิดโดยไม่หงอกลับลงไปก็ทำให้เขาอดเผยยิ้มพอใจออกมาไม่ได้ นึกดูแล้วก็ผ่านมาพักใหญ่เหมือนกันที่ได้ลองดันหลังใครสักคนออกจากเงามืดของเจ้าตัวแบบนี้ “ใช่ ตอนแรกเริ่มจากจุดนั้นก่อน แล้วถ้าคิดว่ายังไม่พอก็ค่อยเสริมอย่างอื่นทีหลัง“ หากอีกฝ่ายกังวลว่าจะรบกวนเกินไป ทางเขาก็คงเป็นความกังวลหลบซ่อนว่าแส่ไม่เข้าเรื่องแนะนำเกินจำเป็น +

อุปกรณ์ฮอกกี้ทั้งหนักทั้งเกะกะ ไม่ใช่ของที่จะแบกมาเล่นๆ โดยไม่คิดจะใช้ ดังนั้นอีกฝ่ายจึงเดาถูกว่าหลังจากนี้มีซ้อมนอกโรงเรียนอีก "ไม่ต่างกัน ทางนั้นก็ยังไม่เลิกรึเปล่า?“ เขาไม่ได้ตั้งใจจะอยู่คุยนานแต่แรก กะว่าแค่แลกเปลี่ยนคำพูดสักหน่อยก็พอ ”เอาเถอะ ถ้าจะได้คุยอีกเดี๋ยวก็คงมีโอกาสหน้า วันนี้แยกย้ายทางใครทางมันก่อนก็ได้”

”ไม่ต้องเป็นทางการก็ได้“ พูดเสียงต่ำโทนเรียบไม่มีอารมณ์ใดแฝงเป็นพิเศษ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้แสดงท่าทางกลัวหรือผงะจึงไม่มีโอกาสได้บอกว่านี่คือใบหน้าตามปกติของเขา....ต่อให้จุดเดือดไม่สูงก็ใช่จะโกรธตลอดเวลา ”ระวังอย่าเจ็บตัวอีก เด็กผู้หญิงมีแผลเต็มตัวตั้งแต่เปิดเทอมคงไม่ดีเท่าไหร่ใช่มั้ยล่ะ“ ส่วนผู้ชายจะหน้าทิ่มหกคะเมนจนหัวแตกยังไงเขาก็ไม่ใส่ใจตราบใดที่ไม่ลากตัวเองไปเอี่ยว

เขาหลุบสายตามองอุปกรณ์ที่ตัวเองแบกอยู่ เลื่อนสายตาขึ้นเหลือบออกข้างคล้ายกำลังประกอบคำพูดในหัวก่อนกลับไปมองหน้าอีกฝ่ายเพื่อให้คำตอบ “ในโรงเรียนไม่มีลานน้ำแข็งเลยต้องไปซ้อมข้างนอก” ว่าแล้วก็ตบกระเป๋าสะพานบ่าหนึ่งทีด้วยสีหน้าคงเดิม “ใช้ของเยอะมันดูเท่แต่ก็เปลืองเงิน ได้อย่างเสียอย่าง แถมไม้ฮอกกี้หักบ่อยด้วย“ เขาเลือกที่จะไม่พูดออกไปว่าด้ามหนึ่งราคาหลักหมื่นเยน

“โทโด — โทโด อิซามิ“ เขาบอกชื่อตัวเองเพราะรู้สึกจั๊กจี้กับคำเรียกที่อีกฝ่ายใช้ มือรับเครื่องรางถักลายดอกไม้จาก อีกฝ่ายมาถือในมือ เขานำมันมาใกล้สายตาเพื่อมองให้ชัดก่อนเก็บลงกระเป๋า ”ขอบใจสำหรับเครื่องราง ดูทำมาดี“ แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำเองหรือรับมาจากไหนก็ตาม แรงคนดันเข้าพยายามฝ่าไปดูรายชื่อทำให้เขาจำต้องก้าวขาถอยห่างจากกระดานพร้อมเอ่ยลา “ไปล่ะ อยู่ตรงนี้ขวางทางคน”

(POV รินเมื่อฮิเมเรียจังหันมาพูด)

「 ให้ดิฉันเป็นหิมะที่ร้อนแรงที่สุดเถอะค่ะ 」 ซาซางาวะ เซ็ตสึนะ . ❅ — ❅ — ❅ — ❅ — ❅ — ❅ 佐々川雪虹 | Sasagawa Setsuna | Y.2-A ชมรม เค็นโด ❅ doc in bio ❅ co-op / role ok !

(ชินจิคุงสกินชุดนร vs สกินชุดลำลองค่ะ >> คิดว่าเป็นจำพวกแต่งตัวรุ่มร่าม เครื่องประดับเยอะๆ ดูเพลย์บอย แต่ยังยิ้มแอ่แห้ต่อไป(..))

เมื่อรับมือก็หลุบมองครู่หนึ่งก่อนเปิดกระเป๋าพยายามเอาใส่โดยไม่ให้ดอกช้ำ ต่อให้ยังไม่มีความคิดว่าจะเอาไปทำอะไรก็ตาม เสร็จแล้วจึงยกมือปัดออกเบาๆ ไม่ถึงกับสะบัด “ตอนนี้ยังมีเวลาก็ไปห้องพยาบาลได้แล้ว”