(ขออนุญาตจบโรลเท่านี้น้า ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ เย่🥺🤲🏻💗)

ส่วนเรื่องที่ทาคาฮาชิ ยุยจะเดินไปทางไหน หรือหลังจากนี้เราจะได้พบกันอีกหรือเปล่า ฉันก็ไม่ได้คิดจะคาดหวังอะไรกับมันนัก ถึงจะเคยเรียนที่เดียวกันมาก่อนก็เถอะ แต่ตอนนี้เราก็เป็นแค่คนรู้จักที่บังเอิญได้เจอกันในสวนแห่งหนึ่งเท่านั้นเอง เรียวมือขยับให้ปลายดินสอจรดลงบนหน้ากระดาษ ภาพของน้ำพุที่อยากวาดตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล และในที่สุด เวลาส่วนตัวที่ฉันตั้งใจจะใช้ตั้งแต่แรกก็กลับคืนมาเสียที –จบ–

ฉันยกยิ้มให้คนที่กำลังจะเดินจากไปด้วยสีหน้าใสซื่อ ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกได้ “ยุยจังก็อย่าคิดมากล่ะ” ท้ายประโยคมีน้ำเสียงเจือความขบขันอยู่หน่อย ๆ แท้จริงแล้ว ตัวฉันไม่ได้คิดจะหยอกเย้าเธอให้ลำบากใจอะไร แต่ทุก ๆ ท่าทางเก้อเขินที่แสดงออกมา มันทำให้รู้สึกอยากแกล้งขึ้นมาสักนิดก็เท่านั้นเอง เอาล่ะ กลับมาทำงานของตัวเองต่อดีกว่า +

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรนัก ตั้งแต่แรกฉันก็มาที่นี่เพื่อวาดรูปเงียบ ๆ อยู่แล้ว หากอีกฝ่ายมีธุระต้องไปทำ ฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะรั้งเธอไว้ “ตามใจแล้วกัน” เมื่อพูดจบก็หมุนตัวกลับไปยังที่ประจำเดิม ตั้งใจจะหยิบดินสอขึ้นมาวาดรูปต่อ ทว่าพอนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอขึ้นมาได้ ฉันก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองอีกครั้ง “แต่จริง ๆ... ฉันก็ไม่ได้ถือว่าเธอเข้ามารบกวนหรอกนะ” +

ลมเย็นพัดผ่านสวนมาอีกระลอก ใบไม้เหนือศีรษะเสียดสีกันเบา ๆ ฉันก้มมองมือของตัวเองที่ยังจับข้อมือของอีกฝ่ายอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ คลายปลายนิ้วออกทีละนิ้ว ‘จะไปแล้วสินะ’ ทั้งที่เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหากันเองแท้ ๆ พอพูดคุยกันได้ไม่กี่ประโยคก็ขอตัวกลับเสียแล้ว ผู้หญิงคนนี้นี่เข้าใจยากชะมัด +

มุมปากยกขึ้นจนดวงตาหยีลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำแนะนำตัวที่ฟังอย่างไรก็ประหลาดอยู่ไม่น้อย แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเธอรู้จักชื่อฉันอยู่ก่อนแล้วนี่นา การพูดว่า ยินดีที่ได้รู้จัก จึงฟังดูไม่ค่อยตรงกับสถานการณ์เท่าไรนัก ฉันเลยเลือกคำที่คิดว่าเหมาะกว่า ถึงจะชวนให้คนฟังสงสัยขึ้นมาแทนก็เถอะ “คิก... เพราะเธอรู้จักฉันอยู่แล้วนี่นา ใช่ไหมล่ะ?” ฉันเอียงคอมองเธอ พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้า

ฉันจงใจทิ้งท้ายประโยคเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วขยับก้าวเข้าไปเป็นการลดระยะห่างระหว่างเรา มือที่ยื่นออกไปคว้าข้อมือบางของเธอไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือลงจากใบหน้า ไม่ได้ออกแรงมากนัก แค่พอให้เห็นริมฝีปากได้ชัดเจนก็เท่านั้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนหยุดอยู่ที่ใบหน้าของคู่สนทนาอย่างตั้งอกตั้งใจ “คุสึโนฮะ มาชิโระ ยินดีที่ไม่รู้จัก” พอพูดจบ ฉันก็หลุดหัวเราะออกมาเสียเอง +

ต่อให้เสียงที่ได้ยินจะชัดเจนเพียงใด หากมองไม่เห็นริมฝีปาก ฉันก็ยากจะจับใจความได้ครบถ้วนอยู่ดี ช่วยเห็นใจคนฟังหน่อยไม่ได้หรือไงนะ “เฮ้อ... นี่...” ฉันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะส่งเสียงในลำคอคล้ายต้องการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าฉันยังอยู่ตรงนี้ แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้แนะนำชื่อกลับไปอย่างเป็นเรื่องเป็นราว “ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ... แต่ก็” +

การกระทำของคนตรงหน้าทำเอาฉันเผลอขมวดคิ้ว อยู่ ๆ เธอก็ยกมือขึ้นมาปิดบังช่วงล่างของใบหน้าเอาไว้เสียอย่างนั้น ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมถึงต้องแสดงท่าทีประหม่าออกมา แต่สำหรับคนที่ต้องพึ่งพาการมองริมฝีปากอย่างฉัน การถูกตัดช่องทางการสื่อสารไปดื้อ ๆ มันออกจะน่าหงุดหงิดอยู่สักหน่อย ทำแบบนี้ แล้วฉันจะคุยด้วยยังไงล่ะ +

“ยุย” ฉันทวนชื่อต้นนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ‘ทาคาฮาชิ ยุย’ แต่ต่อจะให้ประกอบชื่อนั้นออกมาได้จนสมบูรณ์ มันก็ยังคงเป็นชื่อที่ว่างเปล่าในความทรงจำของฉันอยู่ดี

ฉันหรี่ดวงตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัส จดจ่ออยู่กับจังหวะการเปิดและปิดของริมฝีปากเพื่อแยกแยะรูปสระทีละตัว “ทา... คา... ฮา... ชิ?” ฉันเปล่งเสียงตามภาพที่เห็นอย่างเชื่องช้า คิ้วขมวดเข้าหากันตอนที่พยายามประกอบตัวอักษรเหล่านั้นขึ้นมาในหัว ก่อนที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายจะขยับเป็นคำสั้น ๆ ปิดท้าย +

ต่อให้เด็กสาวตรงหน้าจะยืนยันด้วยแววตาจริงจังแค่ไหน ฉันก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเราเคยเดินสวนกันมาก่อนหรือไม่ ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป ริมฝีปากสวยได้รูปนั้นก็ขยับอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนเธอพยายามจะบอกชื่อของตัวเอง การต้องอ่านปากที่เป็นชื่อเฉพาะ โดยไม่มีรูปประโยคแวดล้อมมาช่วยบอกใบ้ ถือเป็นโจทย์ที่ยากเอาการ +

ฉันพึมพำทวนประโยคที่พอจะจับใจความได้ พร้อมกับความเคลือบแคลงที่ก่อตัวขึ้นในอก ความทรงจำช่วงมัธยมต้นของฉันค่อนข้างยุ่งเหยิง โดยเฉพาะตอนที่การได้ยินเริ่มมีปัญหา การหยุดเรียนบ่อยครั้ง และการจงใจขีดเส้นกั้นตัวเองออกจากผู้คน ทำให้ใบหน้าของใครก็ตามในโรงเรียนเก่าเลือนรางจนแทบไม่เหลือร่องรอย +

ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ที่ฉันเริ่มติดนิสัยมองริมฝีปากของคนอื่นก่อนที่จะสบสายตา อาจจะตั้งแต่ที่โลกใบนี้เงียบสงัดลง การทำความเข้าใจใครสักคนจึงต้องอาศัยสายตามากกว่าแก้วหู ท่ามกลางเสียงรบกวนจากน้ำพุและสายลม สมาธิทั้งหมดของฉันต้องจดจ่ออยู่กับการขยับปากของอีกฝ่าย เพื่อนำมาปะติดปะต่อเข้ากับเสียงพร่าเลือนที่ลอยมากระทบโสตประสาท “...เราเคยเรียนที่เดียวกัน?” +

“เอ่อ...” ฉันเปล่งเสียงที่ไม่รู้ว่าดังแค่ไหนออกไป มองสบตากับคนแปลกหน้าด้วยท่าทีสับสนโดยไม่ได้คิดจะปิดบัง “ขอโทษนะคะ เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ?”

ไม่ว่าจะพยายามค้นหาภาพของเด็กผู้หญิงคนนี้ในความทรงจำมากแค่ไหน ทุกอย่างก็ยังคงว่างเปล่า ฉันไม่รู้ว่าเราเคยเดินสวนกันที่ไหน หรือฉันเคยบังเอิญไปทำอะไรให้เธอตอนไหน แต่ต่อให้เรื่องพวกนั้นเคยเกิดขึ้นจริง มันก็คงเป็นเพียงเศษเสี้ยวเวลาที่ฉันหลงลืมไปนานแล้ว +

นี่เพิ่งจะเป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน ฉันแทบไม่ได้คุยกับใครเลยด้วยซ้ำ จึงไม่น่าจะมีใครในโรงเรียนนี้จำชื่อฉันได้ หรือมีธุระให้ต้องมาเรียกหาถึงมุมหลบตาคนแบบนี้ เมื่อหันไปตามทิศทางของต้นเสียง เบื้องหน้าคือนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่คุ้นตาเลยสักนิด เธอกำลังจ้องมองมา นัยน์ตาคู่นั้นเบิกกว้าง สองแก้มซับสีเลือดฝาดระเรื่อ เป็นท่าทีที่แปลกประหลาดเสียจนฉันได้แต่เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ +

โลกของฉันมักมีระดับเสียงที่เบากว่าคนทั่วไป เสียงของลมพัดหรือหยดน้ำกระทบผิวน้ำ จึงเป็นเหมือนความสงบที่คุ้นเคย จนกระทั่งมีบางสิ่งบางอย่างแทรกเข้ามา มันไม่ใช่เสียงตะโกนที่กังวาน แต่เป็นคลื่นเสียงทุ้มอู้อี้ที่เจือความรู้สึกซ่าหู ทว่าจังหวะการเน้นพยางค์เหล่านั้นกลับสะดุดหูอย่างประหลาด จนปลายดินสอที่กำลังลากเส้นอยู่บนหน้ากระดาษต้องชะงักค้าง ‘...ชื่อฉันงั้นเหรอ?’ +