(พี่เฮนรี่ \></)

ความประทับใจแรกในผืนภาพหลังเลนส์ประจักหน้า เวนซ์ยิ้มร่าพลังโผเข้ามาทักทายราวสุนัขที่เพิ่งหันมาเจอเจ้าของ "อรุณสวัสดิ์ครับ!" ไม่ว่าจะกี่ครั้งชายหนุ่มก็ยังยิ้มแก้มปริ ดวงตาคู่สีเขียวหม่นประกายแดงมองไปที่หญิงสาวก่อนจะเอีนใบหน้าลงช้าๆ จนตอนนี้เวนซ์ก็ยังคงเว้นระยะห่างให้กับเธอ เพื่อเหลือที่ส่วนตัวไว้เสมอ "ทานข้าวหรือยังครับเช้านี้?"

เวนซ์ยืนฟังเรื่องแหวน ชายหนุ่มตาโตเล็กน้อยราวกับเพิ่งได้พบสิ่งมหัศจรรย์บางสิ่ง เขาลืมไปแล้วทั้งคำถามและคำพูดของอีกฝ่าย มีแต่การตั้งข้อสงสัยว่าทำไมลอเรนซ์ถึงยิ้มแบบนั้นออกมา... แล้วดวงตานั่นอีก "มีความสุขอยู่เหรอครับ?" เวนซ์ถามออกไปอย่างไม่รู้เดียงสา เขาไม่ได้ยิม หากแต่มีความฉงนอยู่ในดวงตา เจ้าหมานี่.. ไม่เข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่ายเลย...

ชายหนุ่มพยักหน้าโดยไม่พูดค้านเกี่ยวกับอายุ แถมว่าง่ายและยอมรับคำต่างๆของอีกฝ่าย "ครับ เดี๋ยวผมช่วยนะ" เวนซ์ตอบรับเช่นนั้นกระทั่งถูกทักเรื่องไปเที่ยว เจ้าตัวจึงชะงัดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวออกมา "ก็.. เห็นพี่ดูมีอะไรให้ทำเยอะแยะ ผมแค่อยากเที่ยวเล่นกับพี่น่ะครับ วันหยุดเราก็ไม่ได้เจอกันบ่อยด้วย..." อีกยับหนึ่ง.. ดูราวกับเจ้าน้องแสนซน ตอนนี้เหมือนพยายามอ้อนพี่ให้มาเล่นกับตนบ้างมากกว่า...

"..ครับ" ชายหนุ่มตั้งใจฟังอีกฝ่ายคล้ายเหม่อลอย ทว่าสายตาจับจ้องตามมือ ทั้งการเตรียมการวางแผน และสมุดจดเล่มเล็กที่แสดงถึงความรอบคอบ น่านับถือจัง.. "พี่เฮนรี่สุดยอดไปเลยนะครับ" ราวกับสุนัขที่ดมเจอกลิ่นที่สนใจ ชายหนุ่มเผลอลืมสิ่งที่อีกฝ่ายถามและไปชื่นชมความเป็นระเบียบเหล่านั้น "พี่เฮนรี่..." "พี่เหนื่อยไหม...?" ชายหนุ่มมองตาแป๋ว ไม่นานก็ยิ้มตาปิด "วันนี้ไปเที่ยวกับผมไหมครับ"

"ไม่รบกวนครับ" "คือ... ผมไม่ได้วางแผนจะทำอะไรเลยน่ะครับ แค่เดินหาอะไรกินเล่นๆ แหะๆ..." เขาไม่รุ้จะพูดอะไรต่อจึงหัวเราะกลบด้วยเสียงที่ค่อยๆแผ่วลง เพราะวันนี้ตนไม่มีแปลนไปไหนหรือทำอะไรดั่งว่าจริงๆ...

"ฮ่าๆ ด้วยความยินดีครับ" ชายหนุ่มยิ้มร่าราวสุนัขตัวโต หากมีหางคงกระดิกผึ่บผับ "อ๊ะ- เอ่อ... ถ่ายรูปวิวตึกน่ะครับ และมีวิวที่สวยสุดๆติดมาด้วย ชื่นใจสุดๆเลยครับ" คนตอบยิ้มจนขึ้นไปถึงดวงตาที่โค้งรับกับรูปหน้า ในดวงตานั้นมองอีกฝ่ายก่อนจะตอบไป (+)

(งื้ออ พี่เฮนรี่ >///<) "!!" จังหวะหันมาพอดีไม่น่าเชื่อว่าจะสวยงามเมื่ออยู่ในเฟรม เวนซ์มองอีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มรับทักทาย "ครับ ผมมาถ่ายรูปรอร้านอาหารเปิดน่ะครับ" เพราะวันนี้ตนหยุดจึงสามารถทำงานอดิเรกเหล่านี้ได้ ครั้นสายตาทอดมองลงไปยังอีกฝ่าย เขาก็เริ่มแสดงความเป็นห่วงขึ้นมา "ให้ผมช่วยไหมครับ?" พูดจบก็ปล่อยกล้องห้อยไว้และพยายามโผเข้าหา

เวนซ์ยิ้มรับ เขามองภาพที่ไม่ได้เห็นมานานจากอีกฝ่าย แทนที่จะพูดตอบกลับถ่ายรูปเก็บไว้อย่างถือวิสาสะ จนภาพนั้นถูกนำออกมาจากตัวส่ง ตนจึงดึงกระดาษให้พลางกระพือพัดให้มันแห้ง "หมึกยังชื้นอยู่ ระวังนะครับ" เขากล่าวแบบนั้น "ลอเรนซ์วันนี้ว่างเหรอ?" เวนซ์ถามออกไปขณะที่มองตาอีกฝ่ายเพื่อรอคอยคำตอบ

(เผื่อคุณหมอจะใจดีครับ ไปขี่เป็ดกัน)

(😊เย่)

"ฮึก... ไปด้วยกันนะครับ" เวนซ์กระตุกชายผ้าลอเรนซ์เบาๆ

"แง.. ลอรี่~ ฮือ..." พอถูกปลอบน้ำตาก็เผลอไหล คนที่อยู่สภาพกึ่งเมายืนโยกเยกเขย่าร่างอีกฝ่าย "เรียกวินดี้อะไรตอนนี้กัน ผมเริ่มเขินแล้วครับ แงงงง"

"นะ.. น่ากลัวเหรอ ขอโทษครับ.." เขาเบี่ยงหน้าออกแล้วยกมือขึ้นลูบคล้ายกำลังอาย "ผมพยายามไม่ให้เป็นแบบนี้แล้วแต่..." "ขอโทษจริงๆ..."