🔥🖤 : จะเอาเหรียญทองกลับมาให้ได้เลยครับ! (โอ้ยอร๊่ก ทีมวิ่งเขาวงกตนะระมาก ขอบคุณคับ😭😭😭🔥🔥🔥❤️❤️❤️🩵🩵🩵🩵🩵)

\\

“ ผมไม่เคยกังวลเลยนะ ก็…เป็นอราเนียสนี้ครับ“ รู้ตัวดีว่าหากไม่ยินยอมคนตรงหน้าจะไม่มีทางบังคับตัวเองแน่ๆ เรียกว่าเป็นความสบายใจ ที่ไม่ว่าเมื่อไหล่เขาก็ไม่เคยกลัวหรือกังวลเมื่อต้องใกล้ชิดเลย ค…แค่…แค่เขินเท่านั้นเอง｡ﾟ(ﾟ´Д｀ﾟ)ﾟ｡

“ อะไรกัน มาเติมพลังถึงที่นี้เลยหรอครับ ” เมื่อถูกอ้อนหัวใจก็พองโต สุดท้ายสสารถูกดึงเก็บกลับเข้าไปในผิวที่แท้จริง เพื่อความสะดวกในกาาหอมแก้มฟูขนได้อย่างสะดวก จุ๊บ! จุ๊บ! ถึงจะพูดว่าอยากหอมให้ชื้นใจยังไง สุดท้ายแรงกดที่ใช้ก็ไม่ได้แรงจนทำให้เจ็บ แต่ก็ไม่ได้เบาบางจนไม่รู้สึก จุมพิตแก้มซ้ายแก้มขวาอย่างเท่าเทียม ตามใจ

“ อะไรกัน ใบ้กันหน่อยสิครับ ” พูดไปก็พลางกลั้วหัวเราะไป ก่อนเสียงหัวเราะที่ว่าจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องน่ารักและร่างกายสะดุ้งน้อยๆเมื่อลำคอถูกจมูกของอีกฝ่ายไล่ดม “ฮะ!…ด…เดี้ยวสิครับ นี้มันข้างนอกนะครับ” หากผิวขแงดขาขาว ตอนนี้มันก็คงไม่ต่างอะไรกับผลสตเร์เบอร์รี่สุก เผลอย่นคอหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าก็ไม่ได้ดันใบหน้าออกไป คงเพราะลึกๆเขาเองก็คิดถึงเหมือนกัน

ใบหูแดงแจ๋เมื่อได้รับประโยคบอกคิดถึงอย่างตรงไปตรงมาไม่ปิดบัง ประสบการณ์ความรักครั้งแรกหวานซาบซ่านในใจยิ่งกว่าน้ำผึ้งจากโถเสียอีก “ ถึงจะเป็นอราเยียสผมก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะครับ ” พูดไปก็ยิ้มไป ก่อนเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนจะผุดขึ้นมาในหัว “ คิดออกรึยังครับว่าถ้าผมแพ้ อราเนียสจะสั่งอะไรผม ”

หนังสือถูกกางแผ่อยู่บนโต๊ะ เสียงดนตรีคลาสสิคขากลำโพงถูกเสียงตะโกนจากนอกหน้าต่างแหวกทะยานเหมือนมีดกรีดลงบนชีทโน๊ตดนตรีพาลทำให้เจ้าของห้องที่ว่าสะดุ้งตกใจ “ อราเนียสครับ!! อันตรายครับ!! “ ตาโต แล้วก็รีบพาร่างกายสูงข้ามหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน

“ ยังไม่นอนหรอกครับ แค่กลัวว่าน้ำค้างลงตอนกลางคืนแล้วคุณจะป่วย “ ดวงตาสีทองซึ่งเรืองแสงในความมืดอ่อนแสงลงเล็กน้อย ทอดมองร่างตรงหน้าด้วยความเอื้อเอ็นดู ฝ่ามือข้างขวาเอื้อมไปลูบข้างแก้มของมอนสเตอร์หมาใหญ่อย่างปลอบประโลม

หมาบื้อเอ้ย! ที่ด้านนอก อากาศในช่วงกลางคืนเย็นด้วยลมหนาว ท้องฟ้าสีดำสนิท พร่างพรายด้วยดวงดาวและหมู่ดาวที่เห็นได้อย่างชัดเจน ที่ตรงนั้น นอร์มแมนเห็นมอนสเตอร์สุนัขหกแขนกำลังยืนอยู่ หน้าประตูหอพักราวกับรอใครบางคนอยู่ ” ออกมาดึกดื่นกลางคืนอีกแล้วนะครับ “

นอร์มในตอนนี้สวมใส่ชุดนอนเนื้อดีราคาแพงหลังจากที่เมื่อตอนกลางวันพึ่งเข้าร่วมประชุมของบ้านโอเมก้าฮาวเรื่องการแข่งกีฬาที่จะถึงนี้ ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับมนุษย์มีหยดน้ำเกาะพราว ผ้าขนหนูพาดทับไหล่เอาไว้ ทว่าขณะกำลังมองพระจันทร์ดวงโตสายตาด้นเหลือบไปเห็น กระดาษาแผ่นหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้ข้างหน้าต่างพอดิบพอดี เมื่ออ่านจบ ร่างกายสูงโปร่งก็จำเป็นจะต้องวิ่งลงไปด้านล่างของหอพักเป็นครั้งที่สอง

🖤🔥 : ขออภัยเพื่อนร่วมหอพักทุกท่าน แต่ต่อจากนี้อาจผมเจอเหตุการณ์แบบนี้ได้อีกบ่อยๆนะครับ(?)

ใจที่ร้อนรุ่มพลันอ่อนยวบลง เป็นไปได้ยังไงที่ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาจะไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของมอนสเตอร์ตรงหน้า “ โถ่ รอฝนหยุดตกก่อนสิครับ ” พลางคิดว่าโชคดีจริงๆที่มีดวงไฟบังใบหน้าไว้ ไม่เช่นนั้นต้องเห็นแน่ๆ ใบหน้าขึ้นสีจนแทบจะกลายเป็นสีดำของนอร์แมนนะ “ ของสำคัญต้องเก็บไว้ในที่สำคัญอย่างตู้เซฟสิครับมาให้ผมทำไหม ฮึ้” ฝ่ามือระมัดระวังไม่ให้คมเล็บโดนใบหน้าขณะประคองแก้มสองข้าง

“คุณ?!” โผล่หัวมาจากชั้นสอง ดวงไฟหนึ่งจ้องมองไปทางก้อนวัตถุประหลาดที่หน้าหอพัก พลันความรู้สึกซับซ้อนก็ตีรวนขึ้นมา หมาบื้อเอ้- จากที่ไม่เคยต้องวิ่งก็ต้องวิ่งลงมาจากหอพักชั้นสอง เพื่อมาเปิดประตูให้เจ้าก้อนปริศนาที่มาเกาะประตูตอนกลางคืนซ้ำยังเปียกโซกไปทั้งตัว กรงเล็บสีดำหยิบเอาผ้าขนหนูโปะใส่หัวของอราเนียนก่อนจะถูไปมาจนขนฟูไปหมด “มาทำอะไรตอนฝนตกแบบนี้ละครับถ้าป่วยจะทำยังไง?!“

(แชทคณะเขย่าเต็มแล้ว😭😭😭)

🌅🚶‍♂️ [ # ศาตราจารย์เฮอร์แมนน์ตามโถงทางเดินค่ะ ! สามารถบวกสั้น ๆ ทักทายได้ ]

(ลงเก็บโมเม้นคับ w\\ @acsilverfang.bsky.social )

🔥🖤 : นาย…โอเคใช่ไหมนั้น💧💧