#PreScareGame_MUC
#scaregame_muc
“ ทาร์ตไข่ บ้านเอต้าฮิส ? ”
ไม่เคยได้ยินมาก่อน คงเพราะตนไม่ได้ไปร่วมวงทานขนมหวานกับตนอื่นๆ
, มือหนึ่งลูบศีรษะกลม ก่อนย้ายลงมาบีบแก้มเล่น
“ จะอยู่ร่างนี้นานแค่ไหน ”
, จมูกฟุดฟิด ดมกลิ่นหาชิโระจิ๋ว

#PreScareGame_MUC
#scaregame_muc
“ ทาร์ตไข่ บ้านเอต้าฮิส ? ”
ไม่เคยได้ยินมาก่อน คงเพราะตนไม่ได้ไปร่วมวงทานขนมหวานกับตนอื่นๆ
, มือหนึ่งลูบศีรษะกลม ก่อนย้ายลงมาบีบแก้มเล่น
“ จะอยู่ร่างนี้นานแค่ไหน ”
, จมูกฟุดฟิด ดมกลิ่นหาชิโระจิ๋ว
🧿🦑“ฮ…ฮืออออ ข..ขอบคุณครับ💦💦”
//เจ้าตัวสะอื้นแล้วกอดซะแน่น
🧿🦑“ครั้งหน้าไม่พลาดแน่! คอยดูเถอะ
( อ อ้าวน้องง 55555555555 )
เห็นมอนตรงหน้าล้มไปก็ตกใจ เข้าไปช้อนใต้แขนให้เงยขึ้นมานั่งดีๆ
“ เจ็บไหม มีแผลหรือเปล่า ? ”
, ไล่สายตาดูตามข้อเข่า หารอยข่วนถลอกแม้เล็กน้อย
🧿🦑“งั้นสินะครับ—”
//เจ้าตัวพูดพร้อมกับหยิบมาทานอีกชิ้น
🧿🦑“สงสัย คงต้องลองหาวิธีเพิ่มความชุ่มชื้นแล้วสิ! เพื่อจะได้เอาไปแชร์กับมอนน้ำตนอื่นด้วย!“
“ . . . ”
ส่ายศีรษะ อย่าเลย อย่าพยายามหาเหตุผลกับชูระ หมอนั่นน่ะพิเศษและถูกสร้างมาอย่างแตกต่างเกินไป
“ ตนอื่น อย่างปลากลมๆ เขียวๆ ที่ตื่นตูมง่ายๆ ”
“ งูป่อง ”
ชัดถ้อยชัดคำ ภาพในหัวของเขาคืองูตัวสั้นป้อม กลมป่อง เด้งไปมา
“ คืออะไร ? ”
“ เธออยากเล่าไหม ? ”
เขาฟังเก่ง อีกทั้งร่างตรงหน้ายามนี้คล้ายกำลังแบกภาระที่มองไม่เห็นไว้มากมาย หากช่วยแบ่งเบาได้บ้างก็คงดี
“ เรื่องใบงานฉันคงช่วยอะไรมากไม่ได้ แต่ถ้าอยากมีเพื่อนนั่งทำไปด้วยกัน ฉันก็ยินดี ”
“ หรือรอให้ผ่านช่วงแสดงเปิดสแกร์เกมไปก่อนค่อยจัดการไปทีละงานก็เป็นทางเลือกที่ดี ”
, เริ่มกังวล คำปลอบของตนจะดูวิชาการเกินไปไหมนะ
" ขอบใจนะ~ "
หันมาขอบคุณ @rafgar-muc.bsky.social ก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมากิน
นึกว่าจะได้กินรองท้องช้ากว่านี้ซะแล้ว..
" โอ๊ะ– อร่อยดีเนอะ รุ่นพี่ชิโระ "
หันมาถาม @shiroha-tsukino.bsky.social
"กะ...ก็เนอะ ได้ผักล้วนเลยอย่างน้อยก็เป็นของที่กินได้"
หลังจากนั้นเขาหันกลับมาที่สตอเบอรี่อีกทีก็พบว่าสตอเบอรี่ที่หั่นไปมีปริมาณที่เยอะจนเป็นกองพะเนิน
"บะ...บอกผมทีว่าเราคุยจนลืมเวลา หรือ ผมหั่นเพลินเกิน😐"
“ อะ ไซม่อน ? ”
จำได้จากสีปีกและน้ำเสียง คือมอนสเตอร์ที่วาดคุกกี้ให้นั่นเอง , หรี่แสงไฟ ส่องลงพื้นไม่ให้แยงตาอีก
“ มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ตรงนี้ เดี๋ยวก็โดนยามเข้าใจผิดหรอก ”
“ฉันไม่มั่นใจว่ามันเป๋นเพราะอะไรกันแน่ แต่เดาๆ ว่าคงจะเพราะน้ำดำๆ ที่เหมือนสารเคมีx ในซุปล่ะมั้ง เหมือนว่ามันจะติดมากับเนื้อฉลามอีกทีน่ะ”
พูดไปเขาก็ทำท่าครุ่นคิด เป็นเพราะอะไรกันน้า
“แต่ก็ดีแล้วแหละนะที่นายไม่โดนชามนั้นไป ฉันต้องแบกมอนพวกนั้นกลับบ้านหมดเลย”
“เอาน่า ไม่ต้องไปคิดมากหรอก อย่างน้อยทุกตนก็ยังอยู่กันครบนี่นา”
เขาดูจะไม่ซีเรียสกับหายนะครั้งนี้เท่าไหร่นัก มันก็เป็นสีสันชีวิตดี(?)
“ของฉันหรอ? ส่วนใหญ่ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากพวกเขาจะตักได้ของที่ไม่ต้องการน่ะ”
“แต่ก็มีอยู่บางคนเหมือนกันที่มีอาการแปลกๆ พอพวกเขากินซุปเข้าไปแล้วจู่ๆ ก็ทำตัวเหมือนดื่มแอลมาสามขวดแหน่ะ”
+
ซินสะดุ้งและหน้าเหวอ😦 กับประโยคสุดท้ายของอีกฝ่ายซักพัก ก่อนจะกลับไปตั้งหน้าตั้งตาหั่นสตอเบอรี่ต่อ
"มะ...ไม่คิดเลยว่ามันจะบานปลายมาได้ขนาดนี่ ผมแค่อยากแจกขนมในทุกตนมนหอเอง😭"
"แต่สุดท้าย... อย่างน้อยก็กลับมาได้ด้วยดี"
"ละ...แล้วสตูว์เนื้อฉลามของทางนั้นล่ะ เกิดอะไรแปลก ๆ ขึ้นบ้างมั้ย?"
แน่นอนว่าเขาไม่พลาดที่จะมาเชียร์เด็กบ้าน OH !
แล้วนั่นกล้องอะไร ? — เดี๋ยว !
“ พิโร —! ไม่ 💥 ” สะดุ้งจนเผลอเรียกซะ informal
ถ้าให้จูบกับเจ้าสไลม์หยึย ๆ นี่ ขอยอมจูบหญ้าดีกว่า ..!
( หาเรื่องกลับมาแอคทีฟ (บอม) @profpyrrho-muc.bsky.social )
“ฟังดูเป็นเรื่องวุ่นวายใช้ได้เลยนะนั่น น่าสนุก✨”
“แต่ทาร์ตกลายพันธุ์ที่เอามาแจกหรอ? คุ้นๆ เหมือนว่าฉันจะได้มันมาตัวนึงนะ แต่แบบว่า…มันใหญ่เกินกว่าที่ฉันจะกินนี่สิ แบบว่า ใหญ่มากๆ”
พอนึกถึงมันแล้วเขาก็รู้สึกโชคดีอยู่เหมือนกันที่ไม่โดนมันกิน
“โชคดีที่ฉันปล่อยให้มันเป็นปัญหาของตนอื่นล่ะน้า~”
ซินเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ และเริ่มช่วยอีกฝ่ายหั่น
"ระ...เรื่องนั้นผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"
"ผมอาจจะทำผิดสูตร หรือ ไม่ก็มีใครแอบใส่อะไรแปลก ๆ เข้าไปตอนผมละสายตา"
"ผลที่ได้คือมอนในบ้านกลายเป็นเด็กสามตน มีดทำครัวหายไปหลายเล่ม และที่แปลกสุดคือมอนในหอกลับจับพวกมันแล้วเอาไปแจกจ่ายมอนทั้งมหาลัย😦"
เขาเอียงหัวอย่างไม่เข้าใจ มีแผลตั้งขนาดนั้นมันจะสบายๆ ได้ยังไงกันนะ?
“แบบนั้นจะดีหรอครับ…คุณก็ดูโดนมาหนักนะ ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณโดนอะไรมาก็เถอะ”
“แต่ถ้าคุณว่าอย่างนั้นผมก็จะไม่ขัดแล้วกันครับ”
ว่าจบเขาก็ล้มตัวลงนอนหมอบอยู่ข้างมอนสีม่วงให้อยู่ในระยะที่อีกฝ่ายจะเอื้อมถึง
“จะลูบก็ได้นะครับ”
“เห…งั้นหรอ?”
เขานิ่งฟังที่อีกฝ่ายเล่าถึงการทำอาหารที่ดูวุ่นวายในหอพัก HSS ฟังดูเป็นสิ่งที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
“อ อ้อได้สิ!”
ว่าแล้วเขาก็กระเถิบที่ให้อีกฝ่ายได้มาหั่นสตรอวเบอรี่ข้างๆ กัน
“แต่ว่าก็ว่าเถอะ ทาร์ตไข่กลายพันธุ์หรอ? ฟังดูเจ๋งดีนะ! แต่ไปทำอีท่าไหนให้มันมีชีวิตขึ้นมาได้ล่ะนั่น”
กำลังจะตอบคำถามนั้นอย่างตรงไปตรงมากระทั่งหันมาเห็นสีหน้าที่ดูแปลกตาของอีกฝ่าย คิ้วหน้าเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจก่อนที่จะเอ่ยตอบคำถาม
“แหม ฉันว่ารสเบสิกมันก็ไม่ได้แย่นักหรอกน้า~ แต่…รสชาติที่มันพิเศษมันก็ทำให้ตื่นเต้นมากกว่าจริงไหมล่ะ?”
รอยยิ้มบางคลี่ออกในขณะที่สองมือหยิบชามผสมที่เพิ่งปั่นเสร็จไปเทใส่เครื่องทำไอศกรีม ปล่อยให้เครื่องทำงาน
#PreScareGame_MUC
"นี่ๆ หิวมั้ยฮะะ พักกินข้าวกันกับมิ้วมั้ย ^^"
มิ้วเอาครีบไปสะกิดจิ้มๆชวนกินข้าวด้วยกันเพราะเห็นว่าตั้งใจทำชุดมากๆแต่มิ้วก็หวังดีอยากให้พักสักหน่อย
"มีสปาเก็ตตี้เบค่อนล่ะ! อันนี้ดันเต้กับพี่มาร์คัสทำเองเลยนะ อร่อยมาก"
มิ้วยื่นกล่องข้าวกับน้ำให้แล้วมานั่งเนียนๆข้างๆ ท้องมิ้วก็ร้องโครกเสียงดังให้ได้ยิน
(ขอมาเนียนนั่งพักด้วยค้าบ)