#MKH_โรลเปิด #แยกรูท (มาจอยทักทายกันได้ครับ🕺) 18.00 I เขตโคชู เย็นวันอาทิตย์ก่อนวันรุ่งขึ้นจะเป็นวันทำการเรียนการสอน คิวกันยืนมองไปยังทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา พร้อมฝูงนกที่กำลังบินกลับที่รังอาศัยของพวกมัน " เย็นป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับที่พักอีกหรือครับ" ถึงแม้ดวงตาจะปิดอยู่ แต่ก็สามารถรับรู้การมาถึงของใครบางคนได้ "หน้าคุ้น ๆ เหมือนกันนะ" "เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ"

"จ้าๆๆ เอาล่ะอย่าหมดแรงไปก่อนที่พรจะสำเร็จล่ะ ข้าไม่ลากเจ้าลงมาหรอกนะ เจ้าหนูคุโมะมารุ" ยูคิหันไปพูดท้ายทางกับโยไคที่ร่วมชะตากรรมมาด้วยกันถึง3ปี ก่อนที่เธอจะเริ่มอธิษฐานขอพร

"โถ~ เจ้าช่วยมีเวลาว่างให้รุ่นพี่ที่น่าสงสารของเจ้าสักนิดเถอะน่าา" ยูคิพูดจาออดอ้อนหวังว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อน เธอก็อยากมีโมเม้นไปเดินเที่ยวกับรุ่นน้องตัวแสบบ้างนี้น่า "ส่วนเรื่องถุงหอมนั้นน่ะไม่ใช่ของข้าหรอกคงจะมีเทพสักองค์ประทานให้เจ้าล่ะมั้ง ที่นี้ก็เลิกคิ้วขมวดได้แล้วฮิซุยจัง ฮุๆ" เธอพูดพลางเอานิ้วจิ้มที่ระหว่างคิ้วของฮิซุยพลางหัวเราะกับท่าทีของอีกฝ่าย

"เจ้าโยไคน้อยผู้หลงทางเจ้ามีชื่อว่าอะไรรึ ข้าชื่อว่าเนโกะโยะ ยูคิแต่เรียกว่ายูคิก็พอ" เธอหันไปพูดกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้่ม

"โอ้ะ... แต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสินะคงต้องรีบเข้าพิธีสินะ เอาล่ะเดียวข้าจะพาเจ้าไปทางลัดที่ไปถึงโรงยิมได้ทันเวลาแน่นอน" เมื่อพูดจบยูคิก็จับมือของอีกฝ่ายไว้ "งั้นข้าจะจับมือเจ้าไว้ รอบนี้จะได้ไม่หลงทางยังไงล่ะ" เธอจับมือของโยไคสาวตรงหน้าก่อนจะพาเดินลัดเลาะไปตามทาง ก่อนที่ยูคิจะนึกขึ้นได้ว่าลืมถามเรื่องสำคัญไปเลย

'ดูจากลูกปัดที่ห้อย เห็นเด็กปี1จริงๆด้วยไม่แปลกใจที่จะเดินหลงทาง เอาเถอะเราก็ต้องทำหน้าที่ต้อนรับในฐานะรุ่นพี่ที่ดีสินะ' ยูคิมองพู่ห้อยลูกปัดสีเขียวข้างตัวของเด็กสาวตรงหน้าพลางคิดถึงสิ่งที่เธอควรจะทำต่อไปก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้ "เอาล่ะๆ ข้าขอโทษล่ะกัยที่ทำให้เจ้าตกใจแต่บนต้นไม้นะนอนสบายนะ เจ้าอยากลองไหมล่ะ" ยูคิเอ่ยขอโทษที่ทำให้อีกฝ่ายตกใจก่อนแกล้งชวนอีกฝ่ายมานอนเล่นด้วยกัน

"ดูสิตัวเจ้าเปลอะฝุ่นกับใบไม้ไปหมดเลย โถน่าสงสารจริงๆเลย" เธอแสร้งทำน้ำเสียงสงสารอีกฝ่าย ก่อนจะช่วยปัดๆใบไม้ออกจากตัวมานามิเล็กน้อย

"หึ ข้าจะทำเป็นไม่ได้ยินคำเรียกก่อนหน้าละกันนะคะ เจ้าปลามอม ˙𐃷˙ " "และแน่นอนว่าข้าว่างสุดๆ จนรู้เห็นทุกการเล่นสนุกของเจ้าเลยล่ะเจ้าชอบเล่นผจญภัยแหวกป่าก็ไม่บอก ข้าจะได้พามาเล่นบ่อยๆ" ยูคิหยอกล้ออีกฝ่ายด้วยความสนุก ก็เธอเห็นทุกการกระทำก่อนหน้าของอีกฝ่ายหมดเลยนี่น่า

(ขอบคุณที่เปิดโรลนะคะ เย่ๆไว้มาเอ็นดูน้องใหม่ฮิๆๆ)

"แล้วก็หง่อยเรื่องส่วนสูงได้แล้ว ถ้าสูงขึ้นไม่ได้ก็หันมาทำให้ร่างกายแข็งแรงเข้าซะ จะได้มีแรงไปแกล้งคนอื่นๆยังไงล่ะ" ยูคิเอามือลูบหัวสุซุอินเบาๆ

"นั้นแหละเรื่องที่ทำให้ข้าตื่นเต้น มีเนโกะมาตะที่ไม่คุ้นหน้าหลายคนเลยแบบนี้พวกเราคงถึงเวลาดักแกล้งเผื่อชวนเข้ามาเป็นแก็งค์เนโกะมาตะได้แล้ว แบบนี้ก็น่าสนุกไม่น้อยเลย ฮุๆ" ยูคิพลางหัวเราะหัวความชั่วร้ายกับแผนแกล้งที่เธอได้คิดไว้สำหรับบุคคลมากหน้าหลายตา ปีนี้มีแต่เรื่องสนุกๆจริงด้วย

ก่อนจะพูดอะไรต่อก็เห็นว่าใกล้เวลาโฮมรูมแล้ว เวลาแกล้งคนหมดแล้วสิ◔̯◔ "อ่าา ใกล้ถึงเวลาโฮมรูมแล้วสิ พวกเราควรรีบไปกันได้แล้ว ข้ายังไม่อยากถูกเซนเซทำโทษตั้งแต่วันแรกนะคะ" เธอพยามยามดันเคียวโชอินให้รีบไปห้องเรียนก่อนที่จะหมดเวลาและไม่ลืมที่จะพูดหยอกล้อกับอีกฝ่าย "แต่ถึงจะอยู่คนละห้อง ข้าก็จะตามไปแกล้งชินซังแน่นอนเตรียมตัวไว้ล่ะ ฮุๆ"

"ข้าได้อยู่ห้องซีค่ะก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่" เมื่อได้ยินคำตอบของเคียวโชอินเธอก็ได้แต่ถอนหายใจเป็นเนืองๆ 'ใครเป็นคนจัดห้องกันเนี่ย หึ้ยแต่ชั่งปะไรก็แค่วิ่งไปวิ่งมานิดหน่อยแถมแบบนี้ชินซังก็น่าจะมาแกล้งข้ากลับยากด้วย หึๆ' ยูคิวางแผนแกล้งมากมายกับตัวเอง จนเกือบลืมไปว่าอีกฝ่ายยังเดินอยู่ข้างตัว

"เอาล่ะ พร้อมรึยังปีนี้ก็อย่ามาถ่วงการกระโดดของข้าแบบปีที่แล้วล่ะ" "ไม่งั้นหนูอ้วนแบบเจ้าได้อดมื้อดึกแน่ ฮุๆ" หลังจากตรวจสอบความแน่นของเชือกและรอบตัวเรียบร้อย เธอก็หันไปจิกกัดคุโมะมารุอย่างสนุกสนาน

"อะไรกันเจ้าหนูอ้วน ข้ามาช้าแค่แปปเดียวทำเป็นบ่นไปได้ แบร่" ยูคิพยายามวิ่งมาที่จุดนัดพบกับอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่เธอทำได้แล้ว ที่หมายถึงวิ่งแวะไปแกล้งคนอื่นระหว่างทางด้วยอะนะ อิ-อิ "เอาล่ะๆ มัวแต่บ่นข้าแบบนี้เดียวได้อดมื้อดึกตามที่เจ้าพูดแน่" เธอพูดจิกกัดกับคุโมะมารุเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปข้างตัวอีกฝ่ายและก้มตัวลงไปผูกเชือกไว้ที่ขาของตัวเองกับอีกฝ่ายให้ติดกันอย่างแน่นหนา เอาให้ไม่มีทางหลุดเลย