#จะหลอกหรือจะเลี้ยง_KYU “…” “?”

(ปิดรูทเลยน้าฮาคุเอย์ซัง ขอบคุณที่มาโรลกัน♪(๑ᴖ◡ᴖ๑)♪ ไว้มาเจอกันใหม่..ม..ม 😞😞😞)

นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ “อือ ฮาคุเอย์ซังก็พยายามเข้าล่ะ” “งั้นขอตัวก่อนนะ” ฟุคุโระก้าวออกไปช้า ๆ ทว่าผ่านไปเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดลง ราวกับยังมีบางอย่างที่อยากพูด ก่อนจะหันกลับมา “…” “รักษาสุขภาพด้วยล่ะ” กล่าวเพียงเท่านั้น ก่อนจะหันกลับไปและเดินต่อจนลับสายตา

อ่า ผมยุ่งกว่าเดิมอีก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายปัดผมจนชี้ฟู ฟุคุโระก็อดส่ายหน้าเล็ก ๆ ไม่ได้ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกครั้งเพื่อช่วยจัดทรงให้ “อยู่นิ่ง ๆ นะ” มือค่อย ๆ จัดเส้นผมที่ชี้ฟูให้กลับเข้าที่อย่างประณีต ถึงจะไม่ได้เก่งเรื่องการจัดทรงผมนัก แต่อย่างน้อยก็คงดีกว่าปล่อยไว้แบบนี้ “เสร็จแล้ว” “กลีบดอกไม้หายไปหมดแล้ว ทรงผมก็กลับมาเป็นปกติแล้วล่ะ”

...? กลีบดอกซากุระนี่... ฟุคุโระจ้องมองกลีบดอกซากุระอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นหยิบกลีบดอกเล็ก ๆ ออกจากเส้นผมอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา “ดอกซากุระ…ปลิวมาติดผมน่ะ”

“อือ” ฟุคุโระตอบกลับสั้น ๆ พลางมองแววตาของอีกฝ่ายที่ดูเศร้าลงเล็กน้อย ถึงจะไม่ใช่คนที่เข้าใจความรู้สึกของผู้อื่นได้เก่งนัก แต่กับคนที่รู้จักกันมานานขนาดนี้ มีหรือจะมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกอย่างไร “ขอบคุณที่มาช่วยนะ ฮาคุเอย์ซัง” กล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเตรียมเอ่ยลา ทว่าจังหวะนั้นเองกลับเห็นบางอย่างปลิวมาติดอยู่บนเส้นผมของอีกฝ่ายเสียก่อน (+)

ฟุคุโระยื่นมือข้างหนึ่งที่ถือขวดนมข้าวโพดไปให้อีกฝ่าย เพราะว่าอีกฝ่ายนั้นช่วยตนเองแก้ปัญหาเรื่องตู้กดน้ำ แถมยังออกเงินค่าขวดที่สองไปด้วยนี่นะ "คิดว่าคงกินสองขวดคนเดียวไม่ไหวน่ะ"

ขณะที่อีกฝ่ายกำลังพูดพร้อมรอยยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ โผล่พ้นริมฝีปาก ฟุคุโระก็จ้องมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ...ก็เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าจริง ๆ นั่นแหละนะ ความคิดนั้นผ่านเข้ามาในใจ ก่อนที่เขาจะละสายตากลับมายังนมข้าวโพดสองขวดในมือ “ถ้าอย่างนั้นฮาคุเอย์ซังเอาไปหนึ่งขวดไหม” (+)

ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติ เพราะนอกจากขวดที่รออยู่แล้ว ยังมีอีกขวดหล่นตามลงมาด้วย “เหมือนว่า…จะหล่นมาทั้งสองขวดเลยนะ” ฟุคุโระหยิบขวดนมข้าวโพดทั้งสองออกมา ก่อนจะชูขึ้นให้อีกฝ่ายดู “ทำยังไงดีล่ะ ต้องติดต่อที่ไหนไหม?” “หรือว่าจ่ายเงินไปสองรอบ ก็เลยให้มาสองขวด(･ ･)?”

พอเห็นว่านมข้าวโพดหล่นลงมาในช่องรับเครื่องดื่ม ดวงตาก็เบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความดีใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกอีกฝ่ายเขย่าตัวเบา ๆ เสียก่อน เขาเหลือบมองมืออีกฝ่ายที่แตะไหล่ตนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้กล่าวว่าอะไรออกไป “ขอบคุณนะ ฮาคุเอย์ซัง” หันกลับไปโค้งขอบคุณอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงหยิบขวดนมข้าวโพดในช่องรับเครื่องดื่ม เอ๋…? (+)

“อันนี้” ปลายนิ้วชี้ไปยังเครื่องดื่มนมข้าวโพดที่อยู่ในตู้ซึ่งเป็นของโปรดของตนเอง ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าคู่สนทนาอีกครั้ง “ถ้ามันไม่หล่นลงมาก็อดกินใช่ไหม” น้ำเสียงที่พูดยังคงเรียบนิ่งเช่นเดิม ทว่าดวงตากลับหม่นลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นั้น หากมองจากภายนอก ฟุคุโระตอนนี้คงดูไม่ต่างจากนกฮูกตัวหนึ่งที่ก้มหน้าพองขน นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าตู้กดน้ำล่ะมั้ง...?

“งั้นเหรอ” “ก็ประมาณ…สิบห้านาทีแล้วล่ะมั้ง” เขาตอบออกไปทั้งที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับเครื่องดื่มตรงหน้า หากเครื่องค้างขึ้นมาจริง ๆ แล้วต้องทำยังไงกันนะ? ต้องหยอดเหรียญเข้าไปใหม่ หรือว่าต้องแจ้งเรื่องไปที่ไหนสักแห่งกัน? อืม… “ถ้าอย่างนั้น ต้องทำอะไรต่อล่ะ” เอ่ยถามพลางหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่ายเพื่อขอความช่วยเหลือกับสถานการณ์ตรงหน้า

พูดจบก็หันกลับไปจ้องตู้กดน้ำเช่นเดิม ทว่าภายในช่องรับเครื่องดื่มยังคงว่างเปล่า ไม่มีทีท่าว่าเครื่องดื่มที่กดไว้จะหล่นลงมาเลยแม้แต่น้อย ไฟบนหน้าจอก็ยังค้างอยู่ที่เดิม หรือว่าจะค้างกันนะ…?

ในขณะที่กำลังยืนจ้องตู้กดน้ำเพื่อรอให้เครื่องดื่มที่กดไว้หล่นลงมา เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นไม่ไกลนัก จึงหันไปมองตามทิศทางของเสียง “…ฮาคุเอย์ซัง” เอ่ยเรียกอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับไปทางตู้กดน้ำพร้อมชี้ไปยังเครื่องตรงหน้า “กดเครื่องดื่มไปน่ะ” “แต่เหมือนจะยังไม่หล่นมาสักที” (+)