#ScareGame_MUC

"ไม่ต้องเลย..."

ฮอลโล่จับมือของแซมมี่ออกก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนรูปลักจากเชนจ์ลิ่งน้ำกลับมาเป็นไฮบริดฮูเมนนอยครึ่งม้าที่แซมมี่รู้จักเหมือนเดิม แล้วเอามือของอีกฝ่ายมาลูบหัวตัวเองต่อ

"ฉันยอมแพ้ก็ได้... เห็นแก่ชุดที่นายใส่เถอะนะ..."

ฮอลโล่เริ่มกลับมาพูดตะกุกตะกักเหมือนเดิม ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาปกติเว้นแต่สายตาที่ยังจ้องชุดของแซมมี่ไม่เลิก

"นายนี่นะ..."

#ScareGame_MUC

"มันไม่ได้เจ็บที่หน้าหรอก มันเจ็บที่ข้างในมากกว่า..."

ฮอลโล่ค่อยๆ จับไหล่แซมมี่ ก่อนจะใช้มือประคองใบหน้าของแซมมี่ไว้

"ทีนี้ถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้นะ เข้าใจมั้ย?"

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้ยินที่นายคิดจะโดดน้ำลงมาหาฉันนะ ถ้านายทำจริงฉันจะโกรธนายมากกว่าเดิมแน่"

"..."

"และคงโกรธตัวเองมากกว่าเดิมเหมือนกัน"

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นคนที่พูดมากได้ขนาดนี้นะเนี่ย..."

#ScareGame_MUC

ฮอลโล่ยังแสดงสีหน้าที่อึนๆ อยู่ไม่เปลี่ยน ก่อนจะยอมหันสายตาลงมามองแซมมี่ที่กดแขนของตัวเองไม่หยุด ยิ่งเห็นชุดแบบนี้นี่มัน...

"ฉันจะทำเป็นลืมๆ ไปละกันนะ"

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะแกนแขนแซมมี่ออกแล้วถอดเสื้อแขนยาวประจำมหาลัยมาคลุมร่างของแซมมี่ไว้

"อืม... ฉันก็ขอโทษนะที่เอานายไปเปรียบกับคนพวกนั้นที่ฉันเคยเจอ แต่เรื่องความรุนแรงครั้งนี้ฉันจำนะ"

+

#ScareGame_MUC

"อึก! เฮ้... ไหนบอกว่ารำคาญกันนักไง"

ฮอลโล่พยายามเมินหน้าหนีเรือนร่างของอีกฝ่ายในชุดลามกนั่น

"อย่าเอาตัวนายมาถูกับแขนฉันเยอะจะได้มั้ยแถวนี้คนผ่านไปมาเยอะนะ!"

เขาใช้มือข้างที่ว่างกุมใบหน้าของตัวเองไว้ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหันกลับมาหาแซมมี่

"ก็ได้... มีเรื่องอะไรจะพูดล่ะ?"

เขายอมเก็บหน้ากากที่ใช้ปิดหน้าออก ก่อนที่น้ำในหน้ากากจะกระเซ็นโดนหน้าแซมมี่

#ScareGame_MUC

"แล้วนายไม่คิดตัวบ้าบ้างรึไงเจ้าสไลม์ลามก..."

เสียงที่แซมมี่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นเรื่องน่าตลกดีที่แซมมี่พยายามตามหาเขาตั้งหลายวันเพื่อหวังให้เขาขึ้นมาจากน้ำ แต่ตอนเจอกันจริงๆ ดันมาเจอกันบนบกซะงั้น

"นี่นาย... แต่งตัวอะไรของนายเนี่ย!"

ฮอลโล่ยังคงอยู่ในร่างของเชนจ์ลิ่งน้ำเหม่อนเดิม ในร่างนี้เค้าควรจะพูดไม่ถนัดแท้ๆ กลับพูดได้ไหลลื่นชัดคำขึ้นมาซะงั้น

#PreScareGame_MUC

ใช่... ทุกอย่างมันเหมือนกันกับตอนนั้นไม่มีผิด

ทุกอย่างมันเริ่มจากความผูกพันธ์... ตามมาด้วยความไว้ใจ ความรู้สึกที่มีความ รู้สึกสบายใจมันก็ต้องมีวันจบลง

ทุกอย่างมันเคยเกิดขึ้นและย้ำเตือนเขามาแล้วแท้ๆ แต่เขาก็ยังเปิดใจ

สุดท้ายเขาก็คิดไปเอง ทุกอย่างมันก็ควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

เพราะนี่คือชีวิตของเขา มันไม่มีที่ไหนให้อยู่นอกจากความจริงที่เขาจากมา

เขาคิดถึงแม่น้ำ...

#PreScareGame_MUC

เขาทำได้แค่จ้องแซมมี่อยู่สักพัก ก่อนจะยอมปล่อยมือจากคอนั้น แล้วค่อยๆ เปลี่ยนแปลงร่างกายไป จนแทบจะไม่ได้รูปลักษณ์เหมือนกับฮอลโล่คนเดิมที่แซมมี่รู้จักอีกแล้ว

ฮอลโล่ค่อยๆ เปลี่ยนใบหน้าของตัวเองให้กลายเป็นแค่ใบหน้าเปล่าๆ ไร้ดวงตาที่จะแสดงความรู้สึก และไร้ปากที่จะแสดงอารมณ์

"..."

ร่างกายของฮอลโล่ค่อยๆ กลับไปคืนสภาพเป็นเชนจ์ลิ่งน้ำดั่งเดิม

#PreScareGame_MUC

"ฉันนึกว่านาย... ไม่เหมือนกับ 'คนพวกนั้น' แต่สุดท้ายนายก็ทำเหมือนกับสิ่งที่ 'พวกมัน' ทำกับฉัน"

"ฉันรักนายนะ... นายรู้ใช่มั้ย? นายคิดว่าความเป็นห่วงของฉันมันมาจากไหนถ้าไม่ใช่ข้างในนี้"

ฮอลโล่กำอกของตัวเองแน่นก่อนที่จะคว้าคอของแซมมี่ไว้แน่น และจ้องหน้าอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

เขาทั้งเสียใจ น้อยใจ และเจ็บใจ เขาอยากจะโกรธ เขาอยากจะเกลียด แต่เขาไม่กล้า

+

#PreScareGame_MUC

สัมผัสบนหน้าที่เพิ่งได้รับมันย้อนความทรงจำของเขา...

นึกไปถึงช่วงเวลาที่เขาต้องทนอยู่กับความรู้สึกนี้ทุกวัน ช่วงเวลาที่เขาคิดว่าใครจะมีใครสักคนข้างกาย ก่อนที่ทุกอย่างจะสลายหายไป

"นาย..."

ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นมันกลับไร้ความหมายในพริบตา ราวกับว่าช่วงเวลาที่ผ่านมามันไม่มีค่าอะไรเลย

ฮอลโล่จ้องมองแซมมี่ด้วยปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไป... เค้าโกรธ... และ 'ผิดหวัง'

#PreScareGame_MUC

ทันทีที่ฝ่ามือของแซมมี่กระแทกเข้าที่หน้าของเขา ตัวเขาทำได้แค่เพียงยืนอึ้ง

ความเจ็บบนใบหน้ามันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกที่ปวดร้าวข้างในหัวใจของเขา เขา... ไม่เข้าใจ

เขาไม่เข้าใจ? มีอะไรที่ผิดพลาดตรงไหน? ทำไมทุกอย่างมันถึงเกิดขึ้น... 'อีกแล้ว'

ทุกอย่างที่เขาเคยลืม ความรู้สึกที่เขานึกว่าหนีมาได้แล้วมันกลับมาล่าเขาอีกครั้ง ในรูปลักษณ์... ของคนรักของเขา

.

#PreScareGame_MUC

ฮอลโล่พยายามมองหน้าแซมมี่และไม่เอาอีกฝ่ายไปเปรียบเทียบกับเรื่องในอดีต แม้ภาพในหัวตั้งแต่วันนั้นจะตามหลอกหลอนเขามาจนถึงวันนี้ก็ตาม

"แซมมี่... ช่วยใจเย็นแล้วฟังฉันก่อนเถอะนะ..."

แม้ในใจของฮอลโล่จะเริ่มสั่นไหว แต่ยังไงคนตรงหน้าของเขาก็คือคนที่เขารักมากที่สุด เขาไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองเลือกวิธีที่แย่ที่สุดเองตั้งแต่แรก...

+

#PreScareGame_MUC

"แซมมี่..."

ฮอลโล่รู้สึกเจ็บจุกๆ ที่อก แต่ท่าทีขอฃเขาก็ยังยืนกรานที่จะปฏิเสธ

"คิดดูดีๆ สิ ฉันไม่เคยห้ามไม่ให้นายทำอะไรสักอย่างเลยนะ ...เพราะงั้นรอบนี้ฉันขอได้มั้ย"

ฮอลโล่กำไฟแช็กในมือไว้แน่น ข้างในใจของเขามันทั้งรู้สึกกลัว กดดัน และเศร้าใจปะปนกัน

"เราหาอย่างอื่นทำกันมั้ย? ทำอะไรก็ได้ที่นายชอบ... หรือเราไปเดินเที่ยวแก้เครียดกันสักหน่อยเป็นไง..."

.

#PreScareGame_MUC

"แซมมี่... ใจเย็นก่อนได้มั้ย ฉันขอโทษที่ช่วงที่ผ่านมาฉันไม่ได้ถามนายว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง"

"ทุกวันที่ฉันไปรับไปส่งนาย ฉันเห็นว่านายปกติดีฉันเลยไม่ได้ถามอะไร"

ฮอลโล่มีท่าทีที่ลังเลแต่ก็ยอมเงยหน้าขึ้นสู้กับสายตาแซมมี่

"ฉันขอโทษที่ปล่อยให้นายเป็นแบบนี้"

...

"แต่บุหรี่มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก ฉันไม่อยากให้นายมาพึ่งพาอะไรแบบนี้กับไอ้แค่ความสุขชั่วคราว"

#PreScareGame_MUC

"..."

จริงๆ ฮอลโล่ก็นึกเอาไว้อยู่แล้วล่ะว่าอีกฝ่ายจะต้องไม่ชอบใจแน่ๆ แต่เค้าไม่ได้คิดเอาไว้เลยว่าแซมมี่จะดู... 'โกรธ' ขนาดนี้

"ฉันเห็น"

ฮอลโล่เอื้อมมือออกไปก่อนจะยั้งมือของตัวเองไว้ก่อน

"ก็... ฉันเป็นห่วงนาย... ไม่อยากให้ทุกอย่างมันแย่ลงกว่าเดิม"

"ฉันไม่รู้ ฉันแค่- เอ่อ อืม... ฉันขอโทษ..."

ฮอลโล่ก้มหน้ามองต่ำ ก่อนจะเบือนหน้าหนีแซมมี่เล็กน้อย

#PreScareGame_MUC

"...! แซมมี่-"

ฮอลโล่ที่เฝ้าสังเกตุอยู่นานก็นึกถึงภาพตัวเองในอดีตที่ต้องทนทรมาณอยู่กับเจ้ายาพิษนี่มานาน เขาไม่แน่ใจว่าร่างกายของสไลม์มันทำงานยังไง และอีกฝ่ายอาจจะแค่ลองๆ ดูเฉยๆ รึเปล่า แต่ในเมื่อตัวเขาเองรู้ดีว่าพิษของมันเป็นแบบไหนก็คงไม่มีทางปล่อยให้แซมมี่เป็นอย่างเขาแน่ๆ

"มันไม่ดีนะ นายน่าจะรู้หนิ"

ฮอลโล่ดึงบุหรี่ออกมาจากปากแซมมี่อย่างไวและดับมันทึ้งซะ

#PreScareGame_MUC

"ช่วงนี้ก็ปกติ ...ดี"

ฮอลโล่มองสิ่งที่อยู่ในมือแซมมี่ด้วยความตกใจ เขาคุ้นเคยกับสิ่งที่อยู่ในมือของแซมมี่เป็นอย่างดี ...มันเป็นสิ่งที่เค้าเคยคิดว่ามันจะช่วยให้เขาออกมาจากปัญหา และเค้าก็คิดผิดที่ในช่วงชีวิตหนึ่งของตัวเองเคยพึ่งพามัน

"แต่นายล่ะ ปกติแล้วนายก็ไม่ได้สูบบุหรี่นี่..."

ฮอลโล่ขมวดคิ้วในขณะที่จ้องการกระทำของแซมมี่อย่างไม่ละสายตาด้วยความกังวลใจ

#MUC

เบลค แบล็คเวลล์
คณะศิลปศาสตร์และอมนุษยศาสตร์
ปี 3 | hss

"..." —สนทนา
'...' —นึกคิด
/.../, /... —กระทำ
(...) —ผปค.

ดอค docs.google.com/document/d/1...
โค โรล วาด คอมมิค ok!