#MKH_โรลเปิด #แยกรูท 21.07 น. | เขตโคชู เสียงโครมครามดังขึ้นอยู่สักครู่กลางดึกในตรอกซอยย่านการค้าชวนให้ผู้สัญจรไปมาฉงนใจว่ามีเหตุอะไรเกิดขึ้น หากมองเข้ามาจะพบชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นต้นเหตุของการประทุษร้ายตู้กดน้ำเครื่องหนึ่งเอ่ยอย่างหงุดหงิด "บ้าเอ้ย เครื่องห่วยแตกชะมัด" หลังจากเตะตู้กดน้ำจนมันส่งเสียงราวกับพังลง กระป๋องหลากหลายก็หล่นลงมาจากช่องหยิบ มันพังลงจริงๆ

#MKH_เปิดโรล | วันธรรมในช่วงเช้า ตุ๊บ เชือกหนาเส้นยาวตกลงมาตรงหน้าคุณ เมื่อเงยหน้ามองฝ่าแมกไม้ไปก็พบโยวไคตนหนึ่ง " อ๊ะ~ ตกอีกแล้ว " " คุณตรงนั้นน่ะ ช่วยส่งมันกลับขึ้นมาหน่อยได้มั้ยครับ? " เสียงยียวนชวนตีแต่ก็กำลังขอร้องคุณอยู่ (บวกได้นะคะ... เราหมดแรงแต่อยากแอคทีฟ)

(มาลงเสียงสึกอฮาระเซนเซคับ🤲🌺 | ประกอบด้วยภาพชาติก่อน) ◈ Negaibana (願い花 - ดอกไม้แห่งคำอธิษฐาน - เป็นทั้งเพลงประจำตัว และเสียงพากย์ประจำตัว ◈ CV: Konishi Katsuyuki

ว่าจบก็ลองหมุนตัวดู แรกๆ มันก็ดูไม่ได้แย่อะไรหรอกแต่พอทำไปเรื่อยๆ มันก็เริ่มที่จะ… “อ๋าา〜าา ม่ายหวายแล้วจ้าวค่าาา” (;🌀ㅁ🌀)💦💦 เจ้าปลาน้อยที่เริ่มเซและยืนอยู่กับที่ไม่ไหวด้วยอาการโลกหมุนก็เดินเซซ้ายทีขวาทีก่อนจะล้มหงายหลังลงนอนแผ่กลางพื้นตรงนั้น “อา..คูนโนกมีต้างสี่ตัวเลยจ้าวค่าา” มองห้าเห็นนกบินมาสองตัวแต่เพราะยังมึนๆ เลยเห็นเป็นสี่ตัวซะได้ …น่าสงสารจริงๆ

ยืนฟังคำอธิบายของอีกฝ่ายก็ได้แต่เอียงหัวต่ำลงอย่างสงสัย การตรวจเครื่องแบบเข้าทำกันแบบนี้หรอเนี่ย…? “ฟังดูแปลกดีนะเจ้าคะ?” ถึงกระนั้นเด็กใหม่อย่างเธอก็ไม่อาจขัดใจรุ่นพี่ได้จึงลองทำตามคำบอกนั้นดูไปทีละขั้นทีละขั้นๆ “ยกแขน..แล้วก็..ฮึบ อา..ก้มลงสินะ..” พอถึงขั้นตอนที่ต้องชี้ลงพื้นก็รู้สึกแปลกยิ่งกว่าเดิมกระนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร “เอ..ตรงนี้ต้องหมุนใช่ไหมเจ้าคะ?” +

“นี่ข้า ม ม– มีของแปลกปลอมใต้ล่าง ?!” “ ... นี่คือความรู้สึกของบุรุษเพศงั้นหรือ“ ไม่ชินเลย ถ้าไม่เจอคนรู้จักก็ดี แต่ถึงเจอก็คงจำไม่ได้กระมัง (𓈒ʚ̴̶̷̷̥ ⩊ ɞ̴̶̷𓈒) /ล่ก/

“เอ๋???? ม-ไม่หรอกเจ้าค่ะ ดิฉันน่ะถ้าไม่มีใครคอยช่วยก็คงมาไม่ถึงตรงนี้หรอกเจ้าคะ💦” ส่ายหน้ารีบบอกปัดไป แม้จะฟังดูเหมือนกำลังดูถูกตัวเอง แต่ในความเป็นจริงมันก็มีส่วนที่ถูกต้องอยู่ครึ่งนึง “แถม..ตัวดิฉันเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีอะไร..” ครั้นพอนึกอะไรได้ก็เม้นริมฝีปากเล็กน้อยอย่างขมขื่น พออีกฝ่ายหยุดเดินใบหน้าจิ้มลิ้มก็เงยมองตาม “เอ๊ะ ! ..อา..เจ้าค่ะ” “อุมิฮิเมะ ชินจู นักเรียนปี 1 เจ้าค่ะ”

“คือ..คิดว่าเก็บไว้..ในนี้นะเจ้าคะ💦” เจ้าตัวยืนกรานมั่นใจมากว่าตัวเองเก็บไว้กับตัวแท้ๆ โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าเมื่อครู่กระดาษตัดแผ่นนั้นได้ลอยปลิวตกลงไปอยู่สักที่บริเวณนั้นนั่นแหละ “ท-ทำยังไงดีล่ะเจ้าคะ แบบนี้ดิฉันก็..ดิฉัน..” “ดิฉันก็คงไม่อาจแต่งท่านคาตาชิโระได้” แค่คิดน้ำตาที่แห้งไปเมื่อสักครู่ก็กลับมาเอ่ออีกครั้งนึงก่อนที่จะหันหลังยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดใบหน้าอย่างรู้สึกสมเพชในตัวเอง

และคงเป็นในระหว่างนั้นแหละที่โดนเบียดเสียดจากฝูงชนทำให้กระดาษคาตาชิโระหล่นหายไประหว่างทางแน่ๆ ยิ่งนึกถึงความสะเพร่าของตัวเองน้ำตาที่ยิ่งเอ่อออกมาที่ขอบอีกครั้งนึง

สาวน้อยที่กำลังจะสะอื้นไห้เพราะทำอะไรไม่ถูก แต่พอมีรุ่นพี่ตรงหน้าอาสาที่จะช่วยเธอก็เงยหน้ามองตาใสสุดๆ “จ-จะหรือเจ้าคะ ท่านรุ่นพี่จะช่วยตามหาท่านคาตาชิโระของดิฉันหรือ” (⸝⸝o̴̶̷᷄ ·̭ o̴̶̷̥᷅⸝⸝) ✨✨ สีหน้านั้นก็ดูจะเริ่มมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะนึกถึงความทรงจำครั้งล่าสุด “เอ..คิดว่าในโรงยิมน่ะเจ้าคะ ตอนที่เดินออกมาเห็นว่าคนเยอะเลยเก็บใส่ไว้ในแขนเสื้อก่อน..แต่ว่า…” +

(ได้ลองเป็นนก(กระจอก?)เหมือนรูทเมทแล้วเจ้าค่ะ ! )

ทีแรกก็กังวลว่ามันดูจะเป็นของกินแปลกๆ ที่ดูไม่ควรจะเอาเข้าปาก แต่ด้วยความอยากรู้จึงลองกระดกดื่มมันดู คราแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอรู้ตัวอีกทีก็มีปีกงอกออกมาแล้ว เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาซะงั้น? ｀o̴̶̷ ⩊o̴̶̷´)✨✨✨