“ จริงด้วยครับ! ถ้าได้อยู่ห้องเดียวกันก็คงดีมากเลยเนอะครับ ” คาอุฉีกยิ้มกว้าง พลางหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี “ แต่ถ้าไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันก็ไม่เป็นไรนะครับ! ยังไงตอนนี้เราก็รู้จักกันแล้วนี่นา ไว้เจอกันข้างนอกก็ได้นี่น่า! ” ว่าแล้วก็ยกนิ้วโป้งให้คนตรงหน้าอย่างร่าเริง ก่อนจะหันไปทางไปปฐมนิเทศ “ งั้นไปกันเถอะครับนาโอโตะคุง! เดี๋ยวสายขึ้นมาจะยุ่งเอาเรื่องเลย”

#MKH_โรลเปิด (แยกรูท) ย่านการค้า | 13.00 วันเสาร์ มันก็ควรเป็นวันสงบเช่นทุกวัน จนกระทั่งมีบางอย่างเดินมาพันแข้งพันขาคุณโดยไม่ทันตั้งตัว พอก้มลงไปคุณเห็นแมวสีดำขนาดใหญ่พร้อมสายจูง ไม่รู้จะบอกว่าเจ้าของเลี้ยงดี หรือตัวอ้วนเกินดี มันร้องหง่าวๆทักทายยกใหญ่ ที่คอมีป้ายชื่อเขียนว่า 'พอนตะ' อยู่ด้วย ก่อนจะตามมาด้วยใครบางคนที่ค่อยๆเดินตามมาตามเสียงร้องของมัน

" แหะๆ ก็ผมตื่นสายนี่น่า" หัวเราะแห้ง ๆ พลางเกาท้ายทอย ก่อนจะยิ้มแฉ่งออกมาอีกครั้ง "อรุณสวัสดิ์นะครับ ได้เจอรคคุงแต่เช้าเลยล่ะ!!" เขาก็ยังสำรวจอีกฝ่าย ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงจุดหมายที่วิ่งมาสุดแรง "จริงสิๆๆ เรากำลังจะสายแล้วนะครับ จะไม่ทันปฐมนิเทศแล้วว" สายแน่เลยอ่าตั้งแต่วันแรกก

"ว้าววว! รับได้ด้วยเหรอครับเนี่ย!?" คาอุเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย จึงผละออกมา "อ๊ะ...!" "แหะ ๆ ขอโทษครับ! ผมรีบไปหน่อยน่ะครับ ฮะฮะ..." ว่าแล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้อีกฝ่าย ก่อนจะยกนิ้วโป้งขึ้นมาอย่างร่าเริง "แต่เมื่อกี้เท่มากเลยนะครับ!"

" เจ็บมากเลยไหมครับเนี่ย หว๋าา" เห็นอีกฝ่ายบอกว่าเจ็บ เขาก็ใช้สายลมแห่งการรักษาใส่เลย มีผลช่วยบรรเทาแผลขีดข่วนได้ทันที! "ส่วนครีมพัฟเดียวผมไปซื้อคืนเลยครับ แง ของอร่อย" เห็นชิ้นที่ตกพื้นก็เสียดายมาก มันคงจะอร่อยมากแน่ แต่อยู่บนพื้นอย่างเหงาๆ ซึ่งเขาไม่ได้สังเกตุท่าทางของอีกฝ่ายที่กำลังสนุกเลยสักนิด มัวแต่คิดว่าซื้อครีมพัฟตอนนี้จะทันไหมนะ?

(รับทราบครับบ!) เห็นอีกฝ่ายตกใจจนเกาะต้นไม้พร้อมน้ำตาก็ทำเอาเขารู้สึกผิดขึ้นมาเลย ที่เข้าไปไม่บอกไม่กล่าว "หว๋าา คาซาราชิคุง ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ" "เห็นมาอยู่ตรงนี้คนเดียว กำลังทำอะไรอยู่ครับเนี่ย" ทำท่าปลอบอีกฝ่าย อย่าร้องเลยนะ อย่าร้อง 😣

เขาโค้งศรีษะตอบกลับอีกฝ่าย ความสนใจทั้งหมดเขาลงที่ตุ๊กตาแสนน่ารักและความสามารถของอีกฝ่าย " สุดยอดๆๆ ตุ๊กตาล่ะ สุดยอดเลย น่ารักมากๆครับ!" เขารับตุ๊กตามาด้วยความยินดี จะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลย " อ้ะ ผมคาอุครับ ปี2 ยินดีที่ได้รู้จักนะครับนาโอโตะคุง " เขาเอ่ยแนะนำตัว พร้อมโค้งเป็นทางการให้อีกฝ่าย

"หวาาาา!? ขะ—ขอโทษครับ!!" คาอุรีบหันไปหาคนที่ตนเผลอชนเข้าอย่างจัง ทว่าพอสายตาเหลือบไปเห็นครีมพัฟที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น หูทั้งสองข้างก็ลู่ลงทันที "อ๊าาา ขนมของคุณ!" เจ้าตัวรีบก้มลงมองขนมที่หมดสภาพไปแล้ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ารู้สึกผิดสุด ๆ "เจ็บตรงไหนไหมครับ!? ผมขอโทษจริง ๆ นะครับ เดี๋ยวผมซื้อชิ้นใหม่ให้เองครับ"

(ขออนุญาตมาบวกด้วยนะครับ!) คาอุเห็นอีกฝ่ายหลบอยู่หลังต้นไม้ ไม่ได้ไปไหน ก็รู้สึกอยากเข้าไปถามว่าเสียดื้อๆ "สวัสดีครับ! ทำอะไรอยู่อย่างงั้นหรอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ตาลุกวาว มองอีกฝ่ายอย่างสนใจ

( 2-C มาเลยค้าบ แชทอยู่นี่ล้าววว )