สุ้มเสียงและท่าทีของเดลฟีนเรียกเสียงหัวเราะจากเธอ เจ้าหน้าที่พิเศษสาวส่ายหน้าไปมาดูอารมณ์ดี “ดีสิคะ จะหารเงินก็แลยุ่งยาก เห็นแบบนี้ฉันก็อู้ฟู่พอตัว” อาร์ทีมิเซียยกชาเอิร์ลเกรย์ของตนขึ้นจิบก่อนจะพูดต่อ “หรือถ้าไม่แน่ใจว่าจะกินอะไร ให้ฉันสั่งเมนูแนะนำของวันนี้ทั้งหมดเลยดีไหมคะ?” ยิ้มหวานประกอบการมัดมือชกทั้งสาวใบไม้ผลิและคุณหมอใบไม้ร่วง “น่า คุณบริกรเขายืนรอนานแล้วนะคะ”

“แต่เจ้าหน้าที่พิเศษมีสมมุติฐานว่าคนที่ได้ตำราไปอาจจะมีการซักซ้อมการใช้คาถา และเหตุการณ์วุ่นวายนี้ก็เกิดขึ้นหลังจากตำราหายไป” หญิงสาวหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนดวงตาส่งแววขอโทษพร้อมรอยยิ้มให้กับเรนเดลล์ เรียกว่าทฤษฎีสมคบคิดยังถูกกว่าเสียอีก เหตุการณ์เครือข่ายเทเลพอร์ตขัดข้องอาจเป็นเพียงความบังเอิญก็ได้ “ทางกรมจดหมายเหตุล่ะ ได้ความคืบหน้าอะไรบ้างหรือเปล่า?”

อาร์ทีมิเซียบอกเพียงเท่านั้นก่อนจะมุ่งตรงไปยังคอกกริฟฟินภายในกระทรวงเวทมนตร์ เธอส่งสัญญาณให้คนน้องลงไปก่อนแล้วจึงตามไป “ขอบใจนะที่รัก” เธอซบใบหน้าเข้าที่ข้างแก้มของกริฟฟินและปล่อยมันเข้าไปพักผ่อนในคอกของตัวเอง จากนั้นจึงเดินมาหาเรนเดลล์ที่ยืนรออยู่ คอกกริฟฟินไม่มีผู้คนพลุกพล่านนัก เธอจึงพาเขามายังมุมเงียบสงบเพื่อความเป็นส่วนตัว “พูดไปจะเหมือนจับแพะชนแกะไหมนะ” +

“ให้ตายสิ” อาร์ทีมิเซียบ่นเสียงเบาพร้อมรอยยิ้ม อาจจะเป็นการเอาคืนเล็ก ๆ ก็ได้ที่จู่ ๆ ก็โชว์ลีลาผาดโผนแบบนั้น (แม้ในความเป็นจริงจะยิ่งกว่านี่ก็ตาม) สัมผัสบนไหล่ทำเธอหัวเราะอย่างร่าเริง จนกระทั่งบทสนทนาเกี่ยวสิ่งที่หายไปถูกตอบกลับมา บรรยากาศก็เปลี่ยนแทบทันที เสี้ยวหน้าที่เรนเดลล์ได้เห็นฉาบความจริงจังและนิ่งขรึมเสียจนน่ากลัว ไม่บ่อยที่เธอจะเผยสีหน้าเช่นนี้ “เปลี่ยนที่คุยกันเถอะ” +

ขณะนี้คะแนนแอคทีฟสำหรับ Main event 1: The Lost One สามารถปลดล็อก Hopeful story ได้แล้ว จึงจะมีเพิ่มเงื่อนไขการปลดล็อกเนื้อเรื่องพิเศษเมื่อคะแนนการแอคทีฟอีเวนท์ถึง 100 คะแนน ขอให้ผู้เล่นทุกคนโชคดีค่ะ🪄

กับหญิงสาวคนนั้น เดลฟีน แอสเตอร์ ก่อนจะล่าถอยกลับมายังที่นั่งของตนตามเดิม “อา เอิร์ลเกรย์ของฉันมาเสิร์ฟแล้วค่ะ ทั้งสองคนอยากดื่มอะไรดีคะ?” อาร์ทีมิเซียรั้งให้บริกรอยู่ต่อเพื่อรับออเดอร์เพิ่มเติม โดยเธอสั่งพายเมอแรงเลม่อนและเอแคลร์หลากไส้เพิ่มไป “ไม่ต้องเกรงใจนะคะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองค่ะ ถือว่าแทนคำขอบคุณที่ทุกคนสละเวลามาพบปะกัน” รอยยิ้มหวานคุ้นตาบรรจงวาดแต่งบนใบหน้า

“อย่างนั้นเหรอคะ?” ปริศนามาถึงทางตันเสียแล้วหรือนี่? อาร์ทีมิเซียยื่นมือไปหยิบ พลิกไปมาก็พบแต่ความว่างเปล่าจึงเก็บมันลงกระเป๋าตามเดิม แทบจะเป็นจังหวะเดียวกับที่สุ้มเสียงของผู้มาใหม่เข้ามาในระยะการได้ยิน เธอเงยหน้าขึ้นพบหญิงสาวผู้มีดวงดาวพาดผ่าน รอยยิ้มสว่างไสวพาให้นึกถึงใบไม้ผลิจริง ๆ “สวัสดีค่ะคุณแอสเตอร์ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่สละเวลามาพบกัน” เธอลุกขึ้นยืนไปจับมือ +

เสียงเคาะนั้นไม่เพียงเรียกความสนใจจากสุนัขทั้งสองตัวเท่านั้น แต่รวมไปถึงเรียกติให้อาร์ทีมิเซียที่กำลังยิ้มแย้มสนุกสนานกับท่าทีแสนร่าเริงของเจ้าขนปุยด้วย มัวแต่เอ็นดูความน่ารักจนลืมธุระของตัวเองเสียได้ “ไม่หรอกค่ะ เป็นฉันมากกว่าที่เข้ามารบกวน” กระนั้นรอยยิ้มของเธอก็ยังแฝงด้วยความเสียดายที่ต้องจากสุนัขทั้งสอง “ไว้ครั้งหน้ามาบังเอิญเจอกันอีกนะจ๊ะ” ขอไฮไฟว์หน่อย เบ็ตตี้ เบอร์นี่ 🙌🏻

แม้เอลิธิสจะดูดีขึ้นแล้วจากคาถาเมื่อครู่ แต่อาร์ทีมิเซียก็ยังถอดเสื้อสูทตัวนอกมาคลุมให้หล่อน ต่อให้ผู้คนจะไม่เอ่ยปากแต่ยังเสตามามองกันอยู่ดี เธออยากปกป้องหญิงสาวที่คอยสรรดอกไม้ช่อสวยให้เธอนำไปประดับหลุมศพพ่อแม่ทุกสัปดาห์

เธอรินคาถาลอยตัวกับเอลิธิสเล็กน้อยเพื่อช่วยเรื่องถ่ายเทน้ำหนัก จากนั้นประคองหล่อนจนพ้นบ้านร้างในที่สุด เป็นโชคดีที่ตู้โทรศัพท์อยู่ไม่ไกล รถม้าที่เรียกไว้กำลังจะมาถึงพวกเธอในอีกไม่ช้า “นั่งพักก่อนนะคะ” อาร์ทีมิเซียประคองหล่อนลงม้านั่ง หญิงสาวคนสวยดูมอมแมมกว่าที่คิดเมื่ออยู่ในแสงสว่าง เธอจึงร่ายคาถาให้สายลมนุ่มนวลขนฝุ่นออกไปจากตัวหล่อนหมดจด “เสื้อผ้าไม่มีตรงไหนที่ฉีกขาดใช่ไหมคะ?” +

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอกระซิบรับคำขอบคุณจากหล่อน จังหวะที่เอลิธิสลงน้ำหนักขาไม่สะดวกก็เข้าไปช่วยประคอง เงยหน้าขึ้นจากความคิดว่าควรใช้คาถาเพื่อให้การเคลื่อนย้ายสะดวกขึ้นมาฟังเรื่องราวในอดีต อาร์ทีมิเซียไม่ได้ซักถาม เพียงพยักหน้าเท่านั้น “เพราะแบบนั้นเราถึงต้องช่วยเหลือกันไงคะ อีกอย่างก็เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่อย่างฉันอยู่แล้ว” “อย่าคิดมากเลยค่ะ ฉันรู้ว่าคุณจะทำอย่างเดียวกัน” +

⚠️เพิ่มเติมเกณฑ์การนับคะแนน (วันที่ 17 ต.ค.) (1) แก้ไขเงื่อนไขการนำคะแนนโรลเพลย์ > สำหรับโรลเปิด ผู้เปิดโรลสามารถส่งคะแนนทุกรูทที่โรลจบได้ (ส่งคะแนนโพสต์เปิดโรลแล้ว สามารถนำแต่ละรูทที่โรลจบมาส่งนับคะแนนแยกได้ต่างหาก ขอให้แยกส่งโพสต์เปิดโรลและเทิร์นปิดของแต่ละรูท เพื่อป้องกันการนับคะแนนตกหล่น) (2) เพิ่มตัวอย่างงานที่จะนับว่าเป็นงาน Full CG

( ไม่เป็นไรเลยค่า ออกจะน่าเอ็นดู เดี๋ยวค่อย ๆ เพิ่มระดับความสนิทกันไปตามเนื้อเรื่องเนอะ 🥺🫳 )

“จริงสิ” ก่อนที่เพื่อนของหล่อนจะมาถึง อาร์ทีมิเซียก็หยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าและวางมันลงบนโต๊ะ “จดหมายฉบับนี้เป็นของคุณหรือเปล่าคะ? ฉันเจอมันที่สวนสาธารณะวันที่เราบังเอิญเจอกันน่ะค่ะ เลยสงสัยว่าคุณอาจทำมันตกไว้” เธอส่งรอยยิ้มให้หล่อนอีก “ไม่ต้องห่วงนะคะ อาจยับไปบ้างเพราะนกน้ำพวกนั้นเข้ามารุมจิก แต่ฉันเก็บไว้อย่างดี ไม่ได้แกะอ่านเนื้อความด้านในเลยค่ะ”

“ไม่เลยค่ะคุณลูธเชทฟอร์ด ฉันเองก็เพิ่งมาถึง” หญิงสาวพยักหน้าให้หนึ่งในคู่นัดหมายพร้อมรอยยิ้มสดใส เป็นอันว่าเข้าใจว่าเพื่อนของหล่อนกำลังตามมา ดวงตากลมมองตามภาพที่ร่างระหงเลือกนั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้าม แทนที่จะรู้สึกอึดอัด เธอกลับนึกเอ็นดูเฮเธอร์เสียมากกว่า “เมื่อครู่ฉันเพิ่งสั่งชาไปแค่แก้วเดียว คุณลูธเชทฟอร์ดอยากดื่มอะไรไหมคะ? เย็นแล้วก็จริง แต่ขนมบางรายการก็ยังมีอยู่ค่ะ” +

เจ้าหน้าที่พิเศษสาวพยักหน้ารับฟัง ก่อนจะหงายข้อมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกา ถ้าอย่างนั้นต้องรีบตามหาเจ้าของแมวและให้เด็กคนนี้เดินทางกลับก่อนฟ้ามืด แต่คิดแล้วน่าเอ็นดูจริง บอกว่าแมวน่าสงสารเพราะคลาดกับเจ้าของเสียด้วย “ได้สิ ฉันจะช่วยอีกแรง” อาร์ทีมิเซียส่งรอยยิ้มให้ขณะอุ้มแมวให้มั่นคง “ดูแล้วคงพลัดหลงมาไม่นาน เราไปป้อมตำรวจก่อนดีกว่า” “ว่าแต่เธอชื่ออะไรคะ?” อ้อ คำถามนี้ถามเด็กหนุ่มนะ