ในจังหว่ะเดียวกันเซนดริลลอนเองก็เดินผ่านมาด้วยความหัวเสีย หลังจากที่ตนเดินติดใบปลิวไปทั่ว แต่วันถัดมามันกลับถูกฉีกออกหมดเลย

(วันธรรมดาของไซม่อนที่อาบน้ำให้ม้าครับ)

เขายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวลนิดหน่อย “ช่วงนี้ผมได้ยินเรื่องเด็กนักเรียนหายตัวไปบ้างเหมือนกัน เลยค่อนข้างเป็นห่วงน่ะครับ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมช่วยตามหาครอบครัวของเธออีกแรงได้นะครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะแอบเหลือบมองที่เด็กสาว “เธอได้บอกไหมครับว่าเธอพลัดหลงกับครอบครัวตรงไหน?”

พยักหน้ารับเมื่อได้ฟังคำอธิบาย ก่อนจะมองเด็กสาวที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปใกล้ เพียงแค่ก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาใกล้เคียงกับเด็ก แล้วส่งยิ้มให้ “อย่างนี้นี่เอง... คงตกใจน่าดูเลยสินะ” จากนั้นเขาเงยหน้ากลับขึ้นมา ยกมือขึ้นแตะอกตัวเองเป็นเชิงแนะนำตัว “ขอโทษที่เข้ามาทักกะทันหันนะครับ ผมโอลิเวอร์ ไฮมส์ เป็นอาจารย์อยู่ที่เซนต์ลูเมียร์ครับ” +

“ขอบคุณมากนะครับคุณมาเทียส ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงต้องรออยู่ตรงนั้นอีกนานเลย...” เขายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ “ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีก ผมขอตอบแทนที่ช่วยเหลือวันนี้นะครับ” ในที่สุดเรื่องวุ่น ๆ วันนี้ก็จบลงเสียที ได้แต่หวังว่าคราวหน้าที่พวกเขาพบกัน จะเป็นวันที่สงบกว่านี้สักหน่อยนะ (จบแล้วค่า ขอบคุณสำหรับรูทนะคะ ! 🙇)

"..." รับเชือกมาถือด้วยรอยยิ้มซับซ้อน เหมือนว่าในหัวเขาจะกังวลเรื่องเดียวกับคุณ แต่สุดท้ายก็พยักหน้ากลับไปอย่างมุ่งมั่น “... เข้าใจแล้วครับ ! รีบไปกันถอะ" ไม่นานนัก ทั้งหมดก็เดินทางมาถึงสถานีตำรวจในที่สุด โอลิเวอร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะส่งตัววัยรุ่นทั้งสองให้เจ้าหน้าที่รับช่วงต่อ ดูเหมือนความล่าช้าของเจ้าหน้าที่จะเกี่ยวข้องกับเหตุวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมืองช่วงนี้ด้วย +

“อะ- เหรอครับ โล่งอกไปที” ถอนหายใจแล้วเหลือบมองทั้งสองคนที่ลอยอยู่ ถ้าให้รอต่อก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงอีก ไปสถานีตำรวจเลยก็อาจจะจบเรื่องได้เร็วกว่า “ถ้าอย่างนั้นผมไปด้วยก็ได้ครับ อย่างน้อยถ้าไปถึงสถานีแล้วก็คงจัดการเรื่องนี้ต่อได้ง่ายขึ้น ขอบคุณที่ช่วยนะครับคุณมาเทียส” พูดจบก็หันไปมองเพกาซัสที่อยู่ข้างอีกฝ่าย “...ว่าแต่ เราจะไปกันยังไงหรือครับ?”

(อาหารจีนที่คลีนและลีน ✨✨✨✨✨)

ขณะนี้คะแนนแอคทีฟสำหรับ Main event 1: The Lost One สามารถปลดล็อก Hopeful story ได้แล้ว จึงจะมีเพิ่มเงื่อนไขการปลดล็อกเนื้อเรื่องพิเศษเมื่อคะแนนการแอคทีฟอีเวนท์ถึง 100 คะแนน ขอให้ผู้เล่นทุกคนโชคดีค่ะ🪄

+ พูดจบก็หลุบตามองกองเอกสารในอ้อมแขน ก่อนจะเหลือบมองคนข้าง ๆ แวบหนึ่งแล้วรีบหันกลับมาจัดของที่เหลือในมือให้เข้าที่ “ว่าแต่วันนี้คุณต้องไปส่งคุณคาร์ลินด้วยใช่ไหมครับ? ลมแรงขนาดนี้ เดินทางลำบากหรือเปล่า?”

หันไปตามเสียงเรียก พอพบว่าเป็นคนที่คุ้นเคย สีหน้าเหนื่อยล้าเผลอคลายลงเป็นรอยยิ้มทันที “คุณ- อาจารย์คาร์ลอส! ขอบคุณมากเลยครับ ได้คุณช่วยชีวิตผมไว้แท้ ๆ เลยนะครับเนี่ย ...” เขาหัวเราะแห้ง ๆ กับคำหยอก ยื่นแฟ้มส่วนหนึ่งให้อีกฝ่ายช่วยถือโดยดี “โธ่ อย่าเพิ่งทักเรื่องนั้นสิครับ ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะลืมได้ลง... สงสัยเช้านี้จะรีบไปหน่อยจริง ๆ”

เมื่อเห็นชายคนหนึ่งกำลังพยายามปลอบเด็กสาวที่ร้องไห้อยู่ เขาก็ชะลอฝีเท้า ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง “เอ่อ... ขอโทษนะครับ พอดีเห็นว่าเด็กคนนี้กำลังร้องไห้... มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้หรือเปล่าครับ?”

ยามค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิท โอลิเวอร์เพิ่งออกจากโรงเรียนหลังจัดการงานที่ค้างไว้จนล่วงเลยเวลาไปมาก ระหว่างทางกลับบ้าน เขายังคงนึกถึงข่าวเด็กนักเรียนที่หายตัวไปอย่างอดไม่ได้ ...ความกังวลทำให้เขาเผลอสอดส่ายสายตามองผู้คนตามถนนมากกว่าปกติ กระทั่งเสียงสะอื้นแผ่วเบาจากข้างทางดึงความสนใจไปเสียก่อน +