เขาหันมองไปทางผ้าที่ถูกยื่นมาเเล้วเงยหน้าขึ้นมอง "อา...คุณเวย์น..ดันเห็นอะไรที่ไม่ได้น่าดูซะเเล้ว..." เขาเเสดงสีหน้าเจื่อนๆออกมาเมืาอเป็นอีกฝ่าย เขารับผ้าเช็ดหน้ามากับคนคนนี้เค้าคงไม่จ้องปั้นหน้าหลอกหรอกมั้ง ออกะสคิด "คุณเวย์นมาทำอะไรตรงนี้หรอครับ"

"ฮ่ะๆขอบคุณ ตอนเเรกก็ไม่คิดว่าจะได้โชว์จริงๆพอดีฉันตัวสำรองน่ะ" เขายกยิ้มก่อนจะเเสดงสีหน้าประหลาดใจ "โหความจำดีนะเนี้ย..จำชื่อได้ด้วยฝสกตัวด้วยรุืนพี่โจเอลงานปี4ก็วุ่นวายจนิงๆเเหละผมไม่กวนพี่หนอกนา" เขาใช้มือที่สั่นจับมืออรกฝ่ายกลับ

"นี้ฉันรู้นะว่านายหงุดหงุดกับร้อนมันต่างกันนะ" เขาทำหน้าเหมือนน้อยใจกวนๆใส่อีกฝ่าย เเต่สายตาไม่ได้มองลงไปข้างสนามเลยเหมือนเค้าไม่อยากเห็นอะไรบางอย่างเเล้วยิ้งการมสยั้งอยู่บนนี้อาการของเจ้าตัวก๋ดูจะเเย่ลงเหลืออกเต็มมือทั้งสอฃข้างของเขาเเต่เขาก็ยังคงต้องฝืนยิ้ม เหนื่อยจังเลยนะ ออกัสต้าคิด

"อา~นั้นสิน้าก็วันสุดท้ายนี้นา~" เขาลงในท่าสบายๆพํกด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ก็สนุกดีนะเพื่อนๆทุกคนก็ทุ่มสุดใจเลยกับกีฬาครั้งนี้.." "เเถมตอนนี้ก็โดนเเซวเรื่องซาจาบอยกันไม่หยุดเลยฮ่ะๆ"

เขามองตามต้นเสียง สีหน้าของเขาดูประหลาดใจเปลี่ยนไปหงุดหงิดเล็กน้อย "คงเพราะอย่างงั้นเเหละ..." ในเมื่อโดนจับได้คาหลังคาเขาเเบบนี้ก๋คงไม่ต้องอสัยเเนฃโกหกอีกฝ่ายหรอก "เเล้วนายไม่ขึ้นไปเชียร์รึไง?"

เขาเหลือบมองร็อคเชลล์ด้วยหางตา "นายดูหงุดหงิดนะ" เขาเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบเหมือนทุกครั้งที่อีกฝ่ายมีเนื่องไม่สบายใจ "มีอะไรหรอร็อคชี่.."

"เออนั้นสินะยิ่งมีคนเเพ้ควันด้วยฮ่ะๆ" เขาหัวเราะ เเต่พออีกฝ่ายเอามือมาลูบหัวของเขาเเบบนั้นเขาก็นิ่งไปเเล้วหับยิ้มลงอีกครั้ง "ถ้าฉันพูดมันออกมาให้นายฟังนายจะไม่มองฉันว่าเอาเเต่ใจใช่มั้ย.." น้ำเสียงของเขาขริงจังเเละปนความเศร้า

เมื่ออีกฝ่ายกล่าวทักตัวของเขาก็สดุ่งก่อนจะรีบเช็ดหน้าเเลเงหันยิ้มให้ "ว่าไงพวก!น้ำซักขวดก็ดีพอดีฉันคอเเห้งเลย" เขายิ้มให้เเล้วหัวเราเบาๆเหมือนปกติ เเต่เค้าโกหก

"..." เขาเงียบนิ่งไป "ได้สิร็อคชี่!" เขาตอบรับด้วยท่าทียิ้มเเล้วจูงมืออีกฝ่ายไป เเต่ มือของออกัสต้ามันสั่น เเสงบนหัวจากที่ฉายสง่างตลอดตอนนี้ก็ริบหรี่เหมือนจะดับลงตลอด

เขาตัวกระตุกเล็กน้อยเขาเอาครีบมาลังหน้าเล็กน้อยเเล้วเช็ดน้ำตา "ฮิๆอะไรกันใครร้องไห้ไม่มีซักหน่อย" เขากลับมายิ้มกว้างให้ลิเบย์ "ฉันโอเคดีเเค่อยากออกมาสูดอากาศน่ะพอดีคนข้างๆสูบบุหรี่เเล้วมันเหล็นมากก็เลยหลบออกมาน่ะ" เขาเล่าเรื่องให้อีกฝ่ายฟังเเละเเน่นอน มันคือคำโกหก

เขาสดุ้งตัวอย่างเเรงภาพนี้ร็อคเชลอาจจะเคยเห็นมาเเล้วจากเมื่อตอนที่พวกเค้ายังเด็ก เขาใช้เเขนเสื้อเช็ดๆคราบน้ำตาเเต่ถึงเช็ดไปมันก็ยังทิ้งรอยเเดงใต้ตาไว้ เขายิ้มเเบบทุกครั้ง "อา..ว่าไงร็อคชี่!เเน่นอนสิว่าฉันต้องโอเค เเค่ฉันได้กลิ่นชะเอมนะก็เลยเเยกจัวออกมาคนข้างๆกินมันไม่หยุดเลย" โกหก...อีกเเล้ว เขาคิด

(Story unlock 🔓) (New children)