ร่างกำยำของทรอยจมลึกในความเมามาย ราวปิดสวิตช์ตัวเองหนีความจริงอย่างสมบูรณ์ ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนไหล่ของฟินน์จนอีกฝ่ายต้องกัดฟันประคองอย่างสู้ชีวิตเอามั่กๆ ตลอดทางทรอยไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น นอกจากมุดซุกซอกคอ ปล่อยลมหายใจอุ่นรดริน และพึมพำอู้อี้เหมือนลูกหมีตัวใหญ่ กลายเป็นวัตถุไร้กระดูกที่ยอมให้ฟินน์ลากไปแต่โดยดี... รอคอยแค่วินาทีที่จะได้ไปสถิตบนเตียงสักแห่งในคืนนี้ (หลับหนีละคร่อก)

และเมื่อร่างบางทิ้งน้ำหนักตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วง ทรอยก็ขยับเข้าไปรับไว้อย่างแม่นยำ มือและท่อนแขนแข็งแรงช้อนโอบรับเอวบางและแผ่นหลังของเธอไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะวางคุณลงยืนบนพื้นหญ้าโดยสวัสดิภาพ "เป็นไง ขี่ม้าวันแรก สนุกจนอยากมาแก้มือใหม่อีกรอบเลยไหมล่ะ?"

“น้อยลงแปลว่ายังซนอยู่สินะ? ยัยเด็กคนนี้นี่..." ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ อย่างจำยอม ก่อนที่เขาจะกางแขนทั้งสองข้างออกเตรียมพร้อมรับทันทีที่คุณเอนตัวลงมา +

“ถ้าขอดีๆเขาก็ให้เปล่า” มองนายที่ก็เอ็นดูมันปานนั้น “อืม เทเลพอร์ตผ่านมาพอดี เลยแวะมาเดินเล่นน่ะ” บอกเหตุผลที่เขายังอยู่แถวนี้อะนะ น่าจะเดินไปกับคุณได้อีกแปปนึง

ทรอยชะงักไปนิดเมื่อถูกเป่าหูแกล้ง🤨 ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางขยับถุงกระดาษสารพัดแบรนด์ในมือที่ทำเอาเมื่อย “ใช้งานฉันมาทั้งวันแล้วคิดจะทิ้งเราะ” ทรอยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ถ้าไม่อยากจ่ายเอง... งั้นก็พาฉันไปกินมื้อเย็นกับพ่อนายที่บ้านเลยสิ ไหนๆ ก็อยากจะเล่นแสดงละครตบตาเป็น 'แฟน' กันอยู่แล้วนี่~”

"ติดใจแล้วล่ะสิ? เอาไว้ว่างๆ วันหลังฉันจะพามาขี่ใหม่ โอเคไหม?" พลางชี้ชวนให้เธอมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงยามเย็น ชายหนุ่มก้าวลงจากอานม้า ก่อนจะยื่นมือทั้งสองไปหาคุณหนูบนหลังม้าเพื่อเตรียมช่วยประคองเธอลงมา

"ฮะๆ... ร้ายนักนะ พูดแบบนี้ใครมันจะไปโกรธลงกันล่ะ" ทรอยถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ให้กับสายตาและคำพูดออดอ้อนนั่นแต่โดยดี และก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือหนาออกไป ยีหัวยุ่งๆ ของเธออย่างเอ็นดูอีกที +

ทรอยที่โดนเขย่าตัวเบาๆ ส่งเสียงครางอืออาในลำคอ ใบหน้าคมเข้มซุกลึกลงกับซอกคอของฟินน์อย่างงัวเงียจัด ก่อนจะพึมพำตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ยานคางและอุดอู้จนฟังไม่ได้ศัพท์— "จั่อ้าขั่... เขตเวอมแง... หนึ่เงบะี..." ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรนแผ่วเบา ซึ่งก็ทำให้ดูเหมือนคุณจะไม่มีทางเลือกมากเท่าไร (น่ามฉาน)

ได้แต่มุมปากกระตุก ยกมือขึ้นไปเคาะหน้าผากเนียนของเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้จี้ดๆ "ไม่ต้องมาชมเลย ไม่ต้องมาทำตาใสด้วย" ทรอยบ่นอุบ ก่อนจะปรับท่าทางให้เธอนั่งสบายขึ้นบนอาน และส่งบังเหียนให้เธอเป็นคนพาอิสนิสกลับเข้าคอก จึงเป็นอันจบบทเรียนประจำวัน

"เห็นเลือกของอารมณ์ดีขนาดนี้... หวังว่าจะไม่ลืมนะว่ายังไม่ได้เลี้ยงมื้อเย็นชดเชยค่าแรงทาสแฟนคนนี้น่ะ" ทรอยเอียงหน้ายิ้มยวน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยท่าทีถือดี

“อารมณ์ดีจังเลยน้า...” ทรอยพึมพำแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยขัดหรือโวยวายอะไรออกมาให้เสียบรรยากาศ เขาก้าวยาวๆ ตามไปยืนกอดอก (เท่าที่แขนซึ่งเต็มไปด้วยถุงช็อปปิ้งจะอำนวย) ยืนซ้อนหลังคีริลล์ที่กำลังตั้งอกตั้งใจเลือกของฝากพี่ๆ +

"โอ้ยฉันยังอ่อยไม่พออีกหรอ ไถตัวใส่จนขนจะร่วงโกร๋นแล้วเนี่ย ม้าวว😾“ ยืนพากษ์สดตรงนั้นก่อนหัวเราะขำออกมาตอนโดนจับได้ “ไม่เอาไปเลี้ยงซะละ มันอ้อนนายขนาดนั้นละ”

เจ้าอิกนิสส่งเสียงร้องเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ชะลอความเร็วจากการวิ่งคึกคึกกลายมาเป็นเหยาะๆ แล้วหยุดยืนนิ่งอยู่กลางลานหญ้ากว้างอย่างปลอดภัยในที่สุด (5= รอดจากการตกม้าไปอย่างฉิวเฉียด) เมื่อเข้าสู่ระยะปลอดภัย ทรอยก้ทำตาลูกไฟใส่คุณทันที 🔥~🔥

"ยัยตัวแสบบบ!" ทรอยสบถในลำคอ วงแขนแข็งแรงข้างหนึ่งตวัดกอดรัดเอวบางของเธออย่างแนบแน่น ไม่ให้ตก ส่วนมืออีกข้างขยับรวบจับสายบังเหียนขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วและชำนาญ ชายหนุ่มดึงรั้งบังเหียนเข้าหาตัวด้วยแรงที่มั่นคง ส่งสัญญาณควบคุมอิดนิสอย่างเด็ดขาด "ฮี้รรร—!" +

“โอ้โห อ้อนขนาดนี้... คิดว่าฉันจะหลงกลรึไงกั....... เฮ้ย!" ยังไม่ทันที่ทรอยจะพูดจบคำ แม่ตัวดีก็ปล่อยมือออกจากบังเหียนหน้าตาเฉย เจ้าอิกนิสที่ไร้การควบคุม พอรู้สึกได้ถึงสายบังเหียนที่หย่อนยานก็เกิดอาการคึกจัด หูผึ่งแล้วกระโจนออกตัววิ่งเต็มสปีดไปข้างหน้าทันที แล้วแทนที่เธอจะกลัว กลับหัวเราะร่าออกมาเสียอย่างนั้น +!?!

"พากลับที... ที่ไหนก็ได้... ขอแค่มีเตียง... แล้วก็ห้องน้ำสะอาดๆ... เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย..." พูดจบ ทรอยก็เทน้ำหนักตัวทั้งหมดสลบซบลงบนตัวฟินน์อย่างกึ่งไร้สติสมบูรณ์แบบ ทิ้งภาระและร่างอันกำยำให้ก้อนน้ำแข็งตรงหน้าต้องรับไปเต็มๆ ทั้งสองมือ พร้อมด้วยสายตา พนง ที่มองคุณเชิงว่า เอาเขาไปทีนะ....

(นั่นสิน้า) แทนที่จะลุกขึ้นยืนดีๆ ร่างสูงใหญ่กลับเด้งตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วยกสองแขนหนาขึ้นคว้าหมับเข้าที่รอบคอของฟินน์ "งืม...อะไรนักหนาว้า..." ทรอยทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดพิงเข้าใส่ร่างของฟินน์ ใบหน้าคมเข้มซุกลงกับลาดไหล่ของคุณ พลางงึมงำเสียงยาน +

(นักกีฬาสุดเท่สุดหล่อระดับจักรวาล)

ทรอยแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ก้หยิบลิปสติกใส่กระเป๋า() "คร้าบๆ..." ทรอยลากเสียงยาวอย่างรับคำแบบขอไปที ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้คีริลล์อีกนิด เลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนยวนเย้า "แล้วคุณแฟนอยากแต่งอะไรให้ผมต่อหรอครับ?" เขาแกล้งทำทีเป็นเอียงหน้ามองอีกฝ่าย "ถามจริงเถอะ...แล้วคุณพ่อจะชอบแฟนลูกที่แต่งหน้าแบบนี้จริงๆ หรอครับ!? หืออ “