"มันก็แค่แสดงพฤติกรรมป้องกันตัวเองตามสัญชาติญาณของสัวต์เท่านั้นครับ ผมไม่คิดว่ามันทำลงไปด้วยเจตนาอื่นเป็นพิเศษหรอกนะครับ" พูดราวกับจะแก้ตัวแทนเจ้าจิ๋ว แต่เขาก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงต่อแล้วลุกไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาช่วยทำเผลให้ "ขออนุญาตนะครับ" ไลร์พูดเสียงเรียบขณะจับมือของเนโรขึ้นมา เขาคลำๆสำรวจรอบแผลเล็กน้อยก่อนเอาแผ่นแอลกอฮอล์เช็ด แล้วติดพลาสเตอร์ให้ "เสร็จแล้วครับ"

พอโดนทักขึ้นมาเขาก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวเหมือนกัน "อา...อย่างงั้นเหรอครับ" ไลร์เอียงคอนิ่งไปเล็กน้อย "ผมไม่ได้ตั้งใจหัวเราะครับ" "เพราะคุณแสดงปฏิกริยาและพฤติกรรมไม่เหมือนเวลาปกติ ผมคิดว่าปฏิกิริยานั้นทำให้ผมรู้สึก...ขำ?" "แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าตัวคุณตลกหรอกนะครับ เพราะฉะนั้นคุณเนโรสบายใจได้" ยังจะอธิบายเหตุผลยืดยาวโดยไม่รู้ว่าคำพูดอาจจะเป็นการย้ำให้เนโรอายกว่าเดิมก็ได้ (+)

(เอ็นดู โถพ่อหนุ่มงอนซะแล้วววว 😂)

(จังหวะแบบซิทคอม 😂)

"...หึ" ไลร์หลุดขำออกมา แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม "อย่าสะบัดหรือดึงมันออกนะครับ อยู่นิ่งๆเดี๋ยวมันจะถอยออกไปเอง...แบบนั้นล่ะครับ" เขาพูดอธิบายอย่างใจเย็นเหมือนเป็นเสียงบรรยายประกอบสารคดีกึ่งปลอบ(?)อีกฝ่าย ขณะที่ลูกงูคลายตัวถอยออกมาตามที่เขาพูดจริงๆ "ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะทำให้คุณตกใจได้ขนาดนี้นะครับ"

(ทั้งสงสารทั้งตลก 5555) ทันทีที่เนโรกระตุกมือขึ้นมา เจ้าจิ๋วก็ขดตัวพันมืออีกฝ่ายตามสัญชาติญาณ แน่นอนว่าปากเล็กๆนั่นก็ยังงับไม่ปล่อย ไลร์สะดุ้งหลังตรงตอนที่รูมเมทเขาร้องเสียงหลงขึ้นมาเหมือนกัน เขารีบประเมินสถานการณ์ "ใจเย็นไว้ก่อนนะครับ ดูจากรูปทรงของหัวและลักษณะตัวแล้ว ลูกงูตัวนี้น่าจะไม่มีพิษครับ..." แต่พอได้เห็นท่าทางลนลานของเนโรเป็นครั้งแรก จู่ๆความรู้สึกขบขันก็ก่อตัวขึ้น (+)

(แพนเค้กต่างดาวโดยฝีมือเพื่อนต่างดาว ฮือๆ น่ารักกกกก 😭)

(กรี๊ดดดดด อะไรกันเนี้ยยยยย น่ารักกกกกก 😭😭💖💖🥞🥞) 💫💙🧡: คุณวาดหน้าผมลงบนแพนเค้กด้วยเหรอครับ? 💫💙🧡: ผมจะไปครับ ขอบคุณที่ชวน /ดูเหมือนระหว่างที่เจ้าตัวดูรูปแพนเค้กแสงดาวบนหน้าผากก็ส่องสว่างเบาๆเหมือนจะแอบดีใจ?

"อีกอย่าง คุณเป็นคนเริ่มพามันออกมาจากถิ่นอาศัยของมันเองนะครับ ผมไม่คิดว่าการขายมันต่อจะทำให้ความรับผิดชอบส่วนนั้นหมดไป" ไลร์พูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะหันไปมองตาม เจ้าตัวน้อยค่อยๆโงหัวขึ้นมา มันจ้องนิ้วของเนโรที่เพิ่งจะเขี่ยๆมันเมื่อครู่อย่างสงสัย มองไปมองมาก็ทำหน้าคล้ายเอเลี่ยนคนข้างๆนาย เวลามองอะไรบางอย่างด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน

ไลร์สังเกตเห็นปลายหางของเนโรสะบัดเล็กน้อยขณะพูด ซึ่งนั่นเป็นแพทเทิร์นที่เขาจำได้ว่ามันสื่อถึงอาการดีใจ แต่เขาตัดสินใจที่จะไม่ทักในส่วนนี้ "การที่มีคนยินดีจ่ายเงิน ไม่ได้หมายความว่าคนนั้นจะดูแลมันได้ดีนี่ครับ" "แล้วคุณจะรู้ได้ยังไงครับว่าการขายมันจะเป็นผลดีที่สุด?" เขาถามเสียงเรียบไม่ได้รีบโต้กลับด้วยอารมณ์ แม้ใจจะเริ่มเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแล้วว่าเนโรกำลังพูดจริงหรือเปล่า (+)

เขาไม่ได้คัดค้านเรื่องการตั้งชื่อ เพราะในมุมมองของไลร์การตั้งชื่อไม่ได้แปลว่าทั้งคู่ตัดสินใจเลี้ยงมันในฐานะสัตว์เลี้ยง แต่เป็นการปฏิบัติต่อมันในฐานะสิ่งมีชีวิตแบบเฉพาะเจาะจงเป็นพิเศษเท่านั้น ก็เหมือนกับการที่ตัวเขามีเลขรหัสเรียกนั่นน่ะแหละ แต่พอเนโรพูดล้อเล่นขึ้นมา "คุณไม่ได้กำลังพิจารณาจะขายมันจริงๆใช่ไหมครับ?" เขาถามน้ำเสียงเรียบ เหมือนกำลังประเมินว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือพูดเล่น

"ผมไม่ได้คิดว่าคุณมีดีแค่นั้นครับ ผมแค่ไม่เคยทราบว่าคุณมีความรู้เรื่องนี้ด้วย" ไลร์พูดแก้ความเข้าใจอีกฝ่าย "เพราะผมอยากทำความเข้าใจคุณให้มากขึ้นครับ" แม้ประโยคสุดท้ายจะไม่ได้มีเจตนาอื่นใดแอบแฝง แต่ก็ฟังดูจั๊กจี้พิกล ไลร์ก้มมองลูกงูที่ยังนอนนิ่งอยู่ใกล้เปลือกไข่ "คุณอยากตั้งชื่อให้มันเหรอครับ?" "ถ้าเป็นชื่อที่ใช้เรียกมัน ผมคิดว่าควรเป็นชื่อที่จำง่ายและไม่สับสนกับอย่างอื่นนะครับ" (+)

อย่างน้อยการที่เขาจับได้ว่าชีพจรของมันยังคงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเจ้าตัวน้อยนี้ยังปลอดภัย "คุณรู้เรื่องของมันดีจริงๆนะครับ...หมายถึง ผมแค่ไม่เคยเห็นคุณพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน" ไลร์ไม่เคยคิดว่าเนโรเป็นคนไร้ความสามารถหรือไม่ฉลาดพอจะรู้เรื่อง แต่เขาก็ไม่เคยคาดว่ารูมเมทจะมีความรู้เฉพาะทางมาก่อน เพราะภาพจำที่เขามีต่ออีกฝ่ายมาจากบุคลิกและพฤติกรรมในชีวิตประจำวันมากกว่า

ไลร์ขยับตัวเข้าไปใกล้ตู้มากกว่าเดิม เขาตั้งใจเงี่ยหูฟัง "ยังมีเสียงชีพจรครับ" "แต่ผมยังไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมันใช้พลังงานไปมากระหว่างฟัก หรือมีความผิดปกติอย่างอื่น" เขาก้มลงมองลูกงูที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้า โดยยังไม่รีบแตะต้องตัวมัน "เราควรตรวจสอบก่อนครับว่ามันยังตอบสนองอยู่หรือไม่ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะต้องช่วยยังไง" (+)

สายตาที่มองไปทางเนโรนั้นซื่อตรง เขาไม่ได้พูดเพื่อจะเอาใจหรืออยากให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจ แต่เพราะเขามองทุกอย่างเป็นเหตุเป็นผล และเขาก็อยากเข้าใจอีกฝ่ายจริงๆเช่นกัน ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันดูเหมือนเจ้าตัวเล็กในตู้จะเริ่มกลับมามีแรงอีกครั้ง มันขยับตัวออกมาจากเปลือกต่อจนเกือบพ้นทั้งตัวแล้ว

"ผมถามเพราะอยากรู้เหตุผลของคุณจริงๆครับ" "การกระทำและการตัดสินใจของคุณทำให้เกิดปัญหาจริง และผมไม่คิดว่าส่วนนั้นไม่สำคัญด้วยครับ" ไลร์เหลือบมองลูกงูที่อยู่ตรงหน้า เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าควรอธิบายต่อหรือไม่ "แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่าการกระทำโดยไม่ยั้งคิดครั้งเดียวจะอธิบายตัวคุณได้ทั้งหมด" "การจะตัดสินว่าคุณเป็นคนเลว จึงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำได้ครับ" (+)

(น้อนหลับปุ๋ย 🥺😭🫳)