“เห— ชุนคุงมาเดินเล่นบ่อยเหรอเนี่ย” จำได้ยันร้านกับซอยที่ตั้งเลยแฮะ แต่แล้วก็สับเท้าไว ๆ ดันหลังชุนคุงให้เดินผ่านซอยที่หนึ่ง, เพราะร้านขายโมจิกับของทอดที่บ้านเขาอยู่ซอยนี้น่ะซี่ ขืนโดนจับได้ว่าแอบไปทำภารกิจล่ะก็ มีหวังฮีโร่โดนจับไปเรียนรู้เพิ่มเติมแน่ “ถ้างั้นไปร้านของชำที่นายว่ากันเถอะ” “ซื้ออะไรรองท้องให้อิ่มๆสักหน่อย เครื่องดื่มสักสองขวด ฟุจิยะมิลกี้ เยลลี่ กับคอนเปโตะ!”

ได้ฟังดังนั้นก็ถูจมูกเล็กน้อย “ต้องได้อยู่แล้วล่ะ” ยกยิ้มภูมิใจด้วย ยืดอก เรนเจอร์กรีนน่ะ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะปกป้องเอง “แต่ไม่แน่หรอก— ถ้าเป็นนาย บางทีเราอาจได้ผูกมิตรกับเอเลี่ยนแทนก็ได้” ก็หมอนี่อ่อนโยนขนาดนี้เลยนี่นา ว่าแล้วฝีเท้าก็หยุดลง ก่อนโคลงศีรษะเล็กน้อย ผินเสี้ยวหน้าหันไปทางย่านการค้าซึ่งเป็นทางผ่าน “แวะซื้ออะไรก่อนขึ้นเขาไปไหม ?” เสบียงฉุกเฉินของฮีโร่เองก็สำคัญ!

รู้สึกคุ้นๆ แต่ก็ไม่คุ้น แต่ก็คุ้นอยู่ แต่ก็ไม่ค่อย แต่ก็เหมือนจะคุ้น.. ความรู้สึกยุบยิบในอกนี่มันอะไรกัน!? ว่าแล้วเจ้าอาคิโตะก็เลยยืนบังทาง ก่อนจะหรี่ตามองเหมือนจ้องจี่ ‘—’ รุ่นพี่ ใช่หรือเปล่านะ

(มีแต่กล้ามเนื้อทั้งนั้น มือของนายจิตตุงแป่งแล้ว💥💥!)

(ผอมขนาดนี้ นายเอาที่ไหนมาอ้วน🤏🏻🤏🏻🤏🏻)

“แต่ว่าก่อนกลับน่ะ อยากชวนนายแวะที่เนินเขาสักหน่อย ได้ข่าวว่ามีคนเห็นยูเอฟโอที่นั่น” ก่อนจะหันไปทำหน้ากุ๊กกู๋ “ไม่แน่ ดีไม่ดีอาจค้นพบฐานลับของมันก็ได้ 🛸👽” “ครั้งนี้เราอาจช่วยกอบกู้โลกกันจริง ๆ ก็ได้นะ”

“อะไรดี ๆ ก็คง..—” นั่นสินะ “คงเป็นตอนที่ได้ช่วยรุ่นพี่คนนึงทำแผลตอนหกล้มมาน่ะ แล้วก็ตอนที่ช่วยคุณยายข้ามถนนได้ กับซุปเปอร์โนว่าคุงไม่กางเล็บขู่ฉันตอนป้อนอาหารอีกแล้วล่ะมั้ง ฮะฮะ” อาคิโตะหัวเราะ สำหรับเขาเรื่องที่ดีที่สุดก็คงเป็นการได้ทำหน้าที่ฮีโร่แบบเท่ ๆ นี่ล่ะน้า แล้วก็.. “ได้เดินกลับบ้านกับนายด้วย” +

“อูยยย—” เนื้อแก้มถูกดึงยืดตามเรียวมือ อาคิโตะที่กำลังทำท่ายกยิ้มภูมิใจถึงกับต้องหยีตาข้างหนึ่ง “นี่ เซนไป แก้มของฮีโร่น่ะเป็นสมบัติล้ำค่าของฮอกไกโดเชียวนะ” หันกลับไปเบียวใส่จ้อ ๆ หลังจากนั้นก็ฮึบ— ลุกขึ้นเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลอะไรต่าง ๆ ให้เรียบร้อยก่อนจะยืดเส้นยืดสาย “มิชชั่นคอมพลีท”

“เห—“ ลากเสียง ก่อนจะมองอีกฝ่ายที่ทำหน้าบึ้งตึง คนทำแผลอยู่ก็เผลอระเบิดเสียงหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด “ฮะ.. ฮุบ- ฮ่าๆๆๆ!” “ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา เพราะงั้นเรื่องต้องให้กลัวน่ะ ไม่มีหรอกนะ” จะว่าเป็นคนหัวดื้อก็ได้ แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองทำผิดอาคิโตะก็เป็นพวกเผชิญหน้ากับทุกอย่างโต้ง ๆ ไม่ช้าก็ทำแผลเสร็จสรรพ อันที่จริงเขาก็ชำนาญเพราะเจ็บตัวบ่อยเหมือนกัน “ความไวเป็นของฮีโร่” ( ᴗ̀ ̫ᴗ́ )

เจ้าตัวยกยิ้ม “ถ้าเจอกันครั้งหน้าอีกจะยอมบอกแล้วกันนะ อาโอะคุง” ถึงแม้อีกฝ่ายจะยอมบอกชื่อมาแล้วแต่ก็ยังเรียกด้วยชื่อที่ตั้งเองอยู่ดี จะได้แฟร์กันยังไงล่ะ! ว่าแล้วมือก็เลื่อนขึ้นไปเกาคางแมวเหมียวต่อไปพลาง “นี่น่ะ — ไม่เรียกว่าสภาพจำยอมสักหน่อย ฉันมาให้อาหารตั้งนานกว่าซูเปอร์โนวาคุงจะยอมเชื่อใจนะ” “นายเองรอบหน้าก็มาที่นี่อีกสิ นอกจากจะได้รู้ชื่อฮีโร่แล้ว ก็อาจได้พวกพ้องเพิ่มด้วย”

“ดูไม่ใช่คนนอนดึกเลยนี่นา” ใบหน้ากระจ่างใสแบบนี้ จะบอกว่าเป็นเจ้าหญิงที่นิทรามาเป็น 20 ปี เขาก็เชื่อ แต่แล้วก็ต้องสะดุดกับประโยคท้าย “รุ่นพี่เนี่ยน้า..” อมยิ้ม เหมือนจะไหล่สั่นนิดหน่อย แต่ไม่ช้าก็พาไปนั่งที่เตียงในห้องพยาบาล แล้วจัดการหยิบขวดยาทาแผล ปลาสเตอร์ลายแมวเหมียว ก่อนเริ่มย่อเข่าลงทำแผลให้ — ชึ้บ “ถ้าเจ็บก็บอกนะครับ” หยอดยาทีละน้อย

“ของแบบนี้ชินได้ที่ไหนกันเล่า..” เพราะแบบนั้นก็เลยค่อย ๆ พยุงพากันตรงไปยังห้องพยาบาล ถึงแม้จะเพิ่งผ่านช่วงเวลาปฐมนิเทศมา แต่ว่าเรื่องอื่นน่ะ ไว้ทีหลังก็ได้ “สบายมากครับรุ่นพี่” ยืดอก ภูมิใจในความเท่ “ว่าแต่ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงล้มไปล่ะ คงไม่ได้มีใครแกล้งหรอกใช่ไหม ?” กระเตงไปด้วยกัน อีกนิดก็ถึงห้องพยาบาลแล้ว

ดูเหมือนเขาจะเริ่มเห็นจุดอ่อนของอีกฝ่ายแล้ว (😈) แต่เพราะเป็นฮีโร่ การกลั่นแกล้งด้วยเอาอุ้งแมวเหมียวตะปบน่ะ จะยังไม่ทำหรอกนะ (😇) “ปีเดียวกันนี่” “ส่วนฉัน” ยกมือขึ้นเสยผมสีแดงสุดเท่ “ก็แค่ฮีโร่ที่ผ่านทางมา” “แต่ว่า— เนโกะคุงอะไรกัน ชื่อนั้นมันโหลเกินไปแล้ว! ซูเปอร์โนว่าคุง นายยอมรับชื่อซูเปอร์โนว่าใช่ไหม” เอามือเกา ๆ คางเจ้าแมวเหมียว จนมันร้อง ‘เมี้ยว~’ อย่างเต็มใจออกมา

หลุบตาหนีเล็กน้อยตอนถูกลูบหัว “เซนไป—.. ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่มันก็เป็นแผลใหญ่เลยนี่นา” ยกมือขึ้นเกาแก้มเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มขยับไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อช่วยพยุง “อาคิโตะ” “คุโรยามะ อาคิโตะ” “ตอนนี้มีภารกิจสำคัญคือการพารุ่นพี่ไปรักษาพยาบาล ( ᴗ̀ ̫ᴗ́ )”

“ผิดแล้ว— ฮึบ” ผสานมือกอบกุมไว้ ว่าพลางก็ช่วยดึงแขนให้ลุกขึ้นมา “ฮีโร่มาลงพื้นที่ช่วยเหลือรุ่นพี่ผู้ประสบภัยจากพื้นถนนต่างหาก” สายตาลอบสำรวจอีกฝ่าย “ว่าแต่.. ได้แผลตรงไหนรึเปล่า ?”

เจ้าตัวย่อลงเล็กน้อยให้เสมอกัน ก่อนยื่นมือไปหา หากเงยขึ้นมาคงเห็นใบหน้าของหนุ่มผมแดงกำลังมอบรอยยิ้มทะเล้นอยู่ “หัวปูดแล้วแน่ะ รุ่นพี่”

ลาดไหล่สั่นเทิ้ม “ฮุบ .. ฮะ.. — ฮ่า ๆๆๆ!” “ที่แท้ก็กลัวเสียภาพลักษณ์ต่อหน้าน้องแมวเหมียวอยู่สินะ” พยายามกลั้นแล้ว แต่สุดท้ายก็เผลอระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนได้ อุ้งเท้าของเจ้าแมวสามสีเลยยกสูงขึ้นอีกหน่อย ไปแปะลงบนหัวของนายเหมือนลูบปลอบประโลมสองสามที “จะยอมให้ซูเปอร์โนว่าคุงยอมญาติดีกับนายสักตัวก็ได้” “บอกชื่อมาสิ! ฮีโร่คนนี้กำลังช่วยเหลือนายอยู่นะ”

( ฮีโร่ไม่พร้อมโดนบุรรี่ครับพี่สาว 😭 )

ไม่รู้ทำไมแต่ขัดใจเสียงหัวเราะของหมอนี่ชะมัดเลย ฮึ่ยย.. “ถึงจะแพ้ก็จะกลับมาชนะให้ได้ นั่นคือวิถีฮีโร่” ไม่กลัวเสียหน้าหรอก “แถวนี้ก็มีหัวน้ำเงินแค่คนเดียวนี่ อาโอะคุง” จับแมวสามสีอุ้มขึ้นมา แล้วใช้อุ้งมาแปะ ๆ หน้าของเจ้าคนผมน้ำเงิน