(แวะมา+ ครับบ) เอสเธอร์กำลังเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย พรางหาจุดเหมาะๆ สำหรับการดูดาวจนกระทั่งเจอมอนตนหนึ่งนอนอยู่กับพื้น เขาจึงตัดสินใจเข้าไปทักทาย " สวัสดียามราตรีครับ.. กำลังนอนดูดาวอยู่หรอ? " เอสเธอร์กล่าวทักทาย ก่อนที่อีกฝ่ายจะถามเขาว่าอยากให้ลุกให้ไหม " ไม่ต้องหรอกครับ นอนต่อไปเถอะ " " เดี๋ยวผมหาที่นั่งแถวๆ นี้เอาก็ได้ครับ"

( /กัดฟันแน่น การที่คุณทำแบบนี้ 😡 ระวังจะโดนบอมคืนไม่รู้ตัว)

" ก็...เอ่อ. รุ่นพี่ปี3 บ้านดำตนนึงหน่ะ บอกได้แค่นี้หละนะ " " เป็นมอน เขาทำให้วันธรรมดาๆ ของผมกลายเป็นวันที่แสนพิเศษ" เอสเธอร์พูดพรางเช็คคราบน้ำตา ก่อนจะพูดต่อ " แล้วที่ว่ามีเรื่องต่อยตีกัน ตอนนี้เป็นไงบ้างล่ะครับ.. เคลียร์กันแล้วรึยัง?.. " (แอ่กกก ขออภัยครับลืมตอบเลย)

" อื้ม! ผมจะใช้ชีวิตมหาลัยให้คุ้มค่าที่สุด จะเก็บประสบการณ์ความทรงจำดีๆกับมอนทุกตัวเอาไว้.." " แต่ผมจะไหวไหมนะ... พอคิดดูว่าอาจจะต้องผ่านอะไรแบบนี้อีกเยอะ ก็แอบกลัวเหมือนกันนะ " เอสเธอร์หัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ เป็นสัญญาณว่าตอนนี้เขาเองก็เริ่มที่จะดีขึ้นแล้ว หลังจากได้คุยกับอีกฝ่าย ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบลูกอมแล้วยื่นให้อีกฝ่าย " นี่ครับ แทนคำขอบคุณอีกครั้ง "

" ไม่เป็นไร แค่เข้ามาคุยกับผมก็ช่วยได้มากแล้วล่ะ แค่ตอนนี้อาจจะต้องใช้เวลาหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้น " เอสเธอร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดต่อ " แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่เข้ามาคุยกับผม เดี๋ยวผมก็ดีขึ้นจนกลับไปตะโกนเชียร์กีฬาสีได้แล้ว "

" แหะๆ รู้สึกผมคงซ่อนคราบน้ำตา จากรุ่นพี่ไม่ได้สินะครับ.. " เอสเธอร์พูดพรางหัวเราะคิกคักกลบเกลื่อน " ก็นะ นี่ครั้งแรกที่ผมมีความรักหน่ะ แต่เหมือนจะไปได้ไม่ดีเท่าไหร่ โดนปฎิเสธมา เลยออกมานั่งร้องไห้คนเดียว แบบที่เห็นนี่แหละครับ..." (จ๊ากก ขออภัยที่ตอบช้าคั้บบ)

เอสเธอร์หันไปหาอีกฝ่ายพรางปิดโทรศัพท์ตัวเอง " รุ่นพี่วินเซนต์.. ผมออกมานั่งคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ แบบว่าบรรยกาศคืนนี้ค่อนข้างดีเลยหน่ะครับ... " เขาพยามยิ้มให้อีกฝ่ายพรางเช็ดคราบน้ำตาตัวเอง " คิดว่าเดี๋ยวสักพักผมก็กลับหอแล้วครับ... "

" คงได้แต่ต้องปล่อยให้เวลาเยียวยาผมไปทีละน้อย..." " ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ ที่ให้คำแนะนำดีๆกับผม"

เอสเธอร์รับกระป๋องกาแฟมาก่อนที่จะเปิดแล้วยกดื่ม " ขอบคุณนะครับ รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย.. " " ตอนแรกคิดว่า ถ้ากลับถึงห้องแล้วจะปรึษาสักหน่อยน่ะ แต่ดันมาเจอกันตรงนี้ซะก่อน แหะๆ " เอาหมุนกระป๋องกาแฟในมือไปมา " คิดว่าเดี๋ยวอีกสักพักผมก็คงดีขึ้น ก็คงกลับไปยิ้มได้เหมือนเดิม... "

เอสเธอร์พูดขึ้นพรางสะอื้นไปด้วย " ผมพยายามแล้ว ผมพยายามทำเต็มที่แล้ว พยายามไม่คิดถึงเขาแล้ว.. แต่ทำไมยิ่งไม่คิดถึงเขามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่่งคิดถึงเขามากเท่านั้น " " บางทีผมควรหาอะไรสักอย่างทำ เผื่อจะได้ไม่โฟกัสกับเรื่องของเขา..."

เอสเธอร์อ้ำอึ้งอยู่สักพักก่อนจะพูดออกมา " ก็คงแบบนั้นละมั้งครับ สารภาพรักกับมอนตัวนึงมา... แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นแบบที่หวังเอาไว้ " เอสเธอร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ " แล้วที่ว่าเหมือนคุณนี่ คุณเองก็สารภาพรักมาเหมือนกันหรอครับ? "

เอสเธอร์รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยหลังจากถูกลูบหัว " เป็นคำแนะนำที่ดีนะ แต่ว่าผมจะทำมันได้ไหมนี่สิ... ค่อยๆมูฟออนทีละก้าว" พูดจบเอสเธอร์ก็ค่อยๆเปิดจี้ห้อยคอของเขา ก่อนจะมองไปที่รูปของมอนที่เขาแอบชอบ น้ำตาค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆ " ทำไมการก้าวทีละก้าวมันยากแบบนี้กันนะครับ... "

เอสเธอร์สะดุ้งนิดหน่อย หลังจากโดนเอ่ยถามอย่างไม่ได้ตั้งตัว ก่อนที่เขาจะค่อยๆปิดโทรศัพท์ตัวเอง "ผมกำลังนั่งคิดอะไรไปเรื่อยหน่ะ กับนั่งทบทวนตัวเองนิดหน่อย พยายามปลอบตัวเองว่าต้องมูฟออน และเดินหน้าต่อไป" "เศร้านิดหน่อย แต่เดี๋ยวผมก็คงดีขึ้น" หูเอสเธอร์ลู่ลงนิดหน่อย แสดงให้เห็นถึงความเศร้าของเขา

เอสเธอร์หูตั้งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามเขา ก่อนที่จะค่อยๆหันไปหาอีกฝ่าย "เอ่อ.. ออกมานั่งรับลมกับคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยหน่ะ.." "อีกสักพักเดี๋ยวผมก็กลับแล้วล่ะ แหะๆ" เอสเธอร์ค่อยๆปิดโทรศัพท์ตัวเองลงก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี

"พูดง่ายแต่ทำยากนะครับ... จะให้เดินหน้าต่อได้ยังไง ในเมื่อทุกการกระทำของผมก็ยังคิดถึงแต่เขา..." เอสเธอร์หูลู่ลงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "แต่สุดท้ายยังไงไม่ช้าก็เร็วผมก็คงต้องมูฟออนจากเขาอยู่ดี" เอสเธอร์สะอื้นเล็กน้อยหลังจากเขาพูดจบ

เอสเธอร์ค่อยๆยกแขนมาเช็คคราบน้ำตาของเขา ก่อนจะค่อยๆจับมืออีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น "ไปสิ นั่งอยู่แบบนี้ก็คงไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น... จริงสิ รุ่นพี่เล่นกีต้า มีนักร้องยังล่ะ? ผมพอจะร้องเพลงได้อยู่นะ" เอสเธอร์พูดออกมาพรางหัวเราะเบาๆ

(แยกรูท) เอสเธอร์หันไปตามทางของแสง "อะ..เอ่อ ผมเศร้านิดหน่อยน่ะ เลยออกมานั่งข้างนอกเผื่ออาจจะดีขึ้น" เขาพูดพรางปิดโทรศัพท์ในมือตัวเอง "มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ก็แค่อกหักน่ะ แหะๆ"

เอสเธอร์สะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะมีมอนมาทักเขาเวลานี้ ก่อนเขาจะดับโทรศัพท์ตัวเองแล้วหันไปหาอีกฝ่าย "อะ..เอ่อ แบบว่าเรียกยังไงดี อกหักน่ะ แหะๆ เลยไม่ได้สดใสเหมือนเมื่อวานแล้ว" "แล้วรุ่นพี่มิเนว่า ไปไหนมาหรอครับ? เห็นถือกระเป๋ากีต้าร์" เอสเธอร์เอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

(👀)