(ส่งใหม่เผลอเขียนภาษาไทยผิด เขิลค่ะ)
"เผลอไปท้าคนมาหน่ะครับเลยโดนจัดเเบบนี้ "
เขาพึมพำพลางถอนหายใจลากยาวก่อนจะตัดด้วยหัวเราะเพราะอายตัวเอง
"ว่าเเต่คุณชาร์ลีมาทำอะไรงั้นหรอครับ? ไม่ใช่ว่าอยู่ช่วยคาบเรียนหรอ?"

(ส่งใหม่เผลอเขียนภาษาไทยผิด เขิลค่ะ)
"เผลอไปท้าคนมาหน่ะครับเลยโดนจัดเเบบนี้ "
เขาพึมพำพลางถอนหายใจลากยาวก่อนจะตัดด้วยหัวเราะเพราะอายตัวเอง
"ว่าเเต่คุณชาร์ลีมาทำอะไรงั้นหรอครับ? ไม่ใช่ว่าอยู่ช่วยคาบเรียนหรอ?"
" HUH!? แกตังหากที่เอาเงินไปลงกับการประมูลสาวอะไรของแกจนหมด!! ไม่ต้องมาอ้างโน้นอ้างนี้เลยไอ้หื่นเอ้ย!!!~ "
> ก่อนที่แพะมันจะชี้หน้าคุณแล้วยืดบ่นคุณเหมือนแม่(?)
ยื่นมือไปเชคแฮนด์ตอบพลางยิ้มยวนยี
"จำได้สิครับโผมมม ยินดีที่ได้เจอตัวจริง ร็อค"
มืออีกข้างรับมาเขย่าวนน้ำในแก้ว
"ลัทธินิ้วศักดิ์สิทธิ์ของไอ้เนป?"
"ไม่ต้องถึงขั้นเข้าลัทธิหรอกฮ่าาา แค่แอบยืมมุขมาชี้กวนชาวบ้าน สนุกดี"
"ขอบใจสำหรับน้ำ ชนแก้วหน่อยมั้ย"
"ไง"
"มานั่งพักแถวนี้นานแล้วเหรอ?"
แคลร์ในคราลชุดเชียร์ เพิ่งกลับจากการในชุดเชียร์เดินผ่านมาเห็นพอดี
ในมือถือน้ำกับคุกกี้เนยสดเอาไว้
"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร"
หล่อนส่ายหน้าก่อนที่จะมองแก้วน้ำในถาดว่ามีอะไรบ้าง ก่อนหน้านี้สุ่มหยิบ-
"เอาเป็นน้ำส้มละกัน"
ว่าแล้วเธอก็หยิบน้ำส้มมาสักแก้ว
"หวังว่าพี่จะชอบ..แค่กๆ! โอย-"
เขาก้มหน้าก้มตาขมักเขม่นทำบางอย่างถึงแม้มันจะดูเกรียมไปนิด ในสภาพที่หัวยังแปะแผ่นลดไข้อยู่
" ข้ารักเจ้านะ.. รารัมม์ "
ชิโระพูดเบาๆพรางสะบัดหางกอด อกหนีมองไปอีกทางหนึ่ง
" ข้าแล้ว พูดแค่รอบเดียวพอ.. "
" จะพูดไปอะไรให้หลายรอบทั้งที่.. "
เขาเงียบไปสักพักเพื่อเว้นช่วง
" ความหมายก็เหมือนกัน พูดไปทำไมหลายครา "
เขาพูดละค่อย ๆ ช้อนตามองรารัมม์ หูที่ขึ้นสีชมพูจางๆ ประกอบกับแก้มสีขาวซีดที่ขึ้นสีหน่อยๆ หากไม่สังเกตคงจะมองไม่เห้นสีที่ต่างออกไป
เขาเก็บซองทิชชู่เปียกและทิชชู่เปียกที่ใช้แล้วแยกใส่ถุงขยะแล้วยัดลงกระเป๋าก่อนที่จะพูด
" พึ่งออกมาจากสนามแท้ ๆ 💢 "
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหรี่ตาแล้วจ้องมองอีกฝ่ายค้างไว้สักพัก
" ข้าจะ.. พูดแค่รอบเดียวในครานี้ "
เขาทำหน้ายู่ก่อนจะส่งเสียงคำรามต่ำขู่อีกตนเบา ๆ
+
เขายืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปซองทิชชู่เปียกในกระเป๋าที่หยิบมาก่อนจะหยิบทิชชู่เปียกออกมาพรางยื่นมือไปตรงหน้าของรารัมม์
" เอามือมา 💢 "
เขาไม่รออีกฝ่ายตอบก็ดึงมืออีกฝ่ายมาเช็ดจนสะอาดทันที ต่อด้วยเช็ดหน้าของตน เขาไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกแต่ก็นะ.. นิสัยรักษาความสะอาดนี่ไม่น่าหายได้โดยง่ายเป็นแน่
+
" อือ... จะมาจงมาจับอะไรปากข้า.. "
" มือเจ้าล้างมือมาหรือยังข้ายังไม่รู้เลย ! "
พูดแล้วก็ทำหน้ามู่ใส่อีกฝ่ายทันที
" อือ.. แค่นี้ก็เห็นได้แล้วว่าเจ้าจงใจแกล้งข้า..💢 "
" ทั้งมาดันข้าชิดกำแพง ทั้ง.. ทั้งมาจับปากข้า 💢 "
เขาขมวดคิ้วมองก่อนจะทำท่าทีฟึดฟัดสักพักแล้วพูดต่อ
ดูเหมือนตอนนี้เขาจะพยายามสงบสติตัวเองอยู่ยังไงยังงั้น เขาต้องเอาคืนเจ้าเด็กตรงหน้าให้ได้ !!
+
" งืม.. "
เขาส่งเสียงไม่พอใจออกมาก่อนที่จะค่อย ๆ ลืมหาแล้วหันไปทางคนที่ดูเหมือนกำลังจะวางแผนแกล้งอะไรตน
" เจ้าจงใจจะแกล้งข้าใช่มั้ยเนี่ย.. 💢 "
" หึ "
หางของเขาค่อย ๆ ตบพื้นอย่างไม่พอใจ
" ประโยคบอกรักมันพูดกันง่ายรึไง.. พูดออกมาซะเยอะเชียวนะรารัมม์ "
เขาพูดชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเเข็งก่อนจะหันไปหรี่ตาจ้องมอนตรงหน้า
+
( อย่าแซวได้มั๊ย ผปค.อ่านเองยังจะอยากชักให้ได้ในห้องนํ้า กรรร )
เขายิ้มแป้นอีก ภูมิใจที่โดนรุ่นพี่ชม
“ รุ่นพี่ทานไหมครับ?.. ”
( นายมำเองเลยหรอ :P )
" อือ.. งั้นหรอ "
" เก่งสิ "
เขาพูดพรางเอื้อมมือไปลุบหัวรุ่นน้องตรงหน้า
" เชฟชิฟงั้นเหรอ? "
เขาพยักหน้า ซึ่งก็จริง เห็นอัลเธียเปลี่ยนร่างบ่อยอยู่
แล้วก็มองของเล่นเธอต่อแบบชอบอกชอบใจ
" จากที่เธอดื่มไปน่าจะรู้พลังฉันในส่วนของพืชแล้ว ที่เหลือก็ควบคุมและงอกเถาวัลย์ได้ดั่งใจ "
" อ้อแล้วก็ ถ้ามีส่วนไหนขาดไป ก็งอกใหม่ รึต่อประกอบร่างใหม่ได้ หากมันยังสด "
" และฉันงอกใหม่ได้ แม้กระทั่งหัว "
ว่าแล้วก็จิ้มๆที่หัวตัวเอง
“ ผมมำเองล่ะครับ .. ”
“ เก่งไหมครับ? ”
เขายกยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อรุ่นพี่ชมว่ามันดูน่ารัก
เมื่ออัลเธียลองจิบ มันเหมือนชาดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมและรสชาติหวานแบบไซรัปที่เจือจาง ผสมฟีโรโมนจากสปอร์พืชใต้ขน มีฤทธิ์กล่อมประสาทเบาๆ ให้ความรู้สึกเคลิ้มผ่อนคลาย ซึ่งเป็นประโยชน์ในการเข้าใกล้เหยื่อตอนเขย่าขวัญไม่ให้ตื่นมาเจอเขาก่อนประชิดตัว
" ก็จากน้ำเลี้ยงของแมนเดรก ใช่ "
เรียกได้ว่า แมนเดรกเป็นพืชที่รักษาได้ทุกโรค รวมถึงอาการเป็นหินจากกอร์กอน
+
ร่างโปร่งแสงเดินเอื่อยเฉื่อยไปตามทางเดินอันเงียบสงัด ภายใต้แสงไฟถนนที่สาดส่องจางๆ
ไร้เสียงหัวเราะ มุกตลกใดๆ มีเพียงการเดินเล่นเงียบๆ ท่ามกลางค่ำคืนก่อนวันแข่ง เพื่อให้คุ้นเคยกับความรู้สึกของร่างที่ปราศจากเครื่องแบบตัวตลกเท่านั้น
〔+ มาเดินเล่นหรือทักทายสั้นๆได้นะคะ〕