#PreScareGame_MUC
#scaregame_muc
“ ー? ”
ก้มมองมือ เหมือนโดนอะไรหนีบ , เห็นแต่แก้มอ้วนขยับขึ้นลง น่าจะคิดไปเอง บีบเล่นต่อ
“ นี่ ”
“ ถ้าเธอช่วยหาชิโระจนเจอ ฉันจะคิดดูอีกที ”

#PreScareGame_MUC
#scaregame_muc
“ ー? ”
ก้มมองมือ เหมือนโดนอะไรหนีบ , เห็นแต่แก้มอ้วนขยับขึ้นลง น่าจะคิดไปเอง บีบเล่นต่อ
“ นี่ ”
“ ถ้าเธอช่วยหาชิโระจนเจอ ฉันจะคิดดูอีกที ”
"งี้เอง.."
ผงกหัวเบาๆเป็นอันรู้เรื่อง อันที่จริงเขาจำไม่ได้หรอกว่าคุณเป็นตัวจริงหรือตัวสำรอง แค่คุ้นๆเหมือนเห็นตอนลงชื่อนักกีฬาแต่ก็จำได้แค่นั้นเลย
"ใช่...กลิมราธ ฮิสคาร์"
แนะนำตัวสั้นๆง่ายๆพลางมองคุณกลับบ้างแปปนึง เหมือนจะกำลังพยายามนึกชื่อคุณอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ยอมแพ้
"แล้วนาย?"
เขาพยักหน้าเบาๆ
"อืม....ขอบใจมากพี่ชาย ..นายคือคนเดียว...ที่ฉันไว้ใจสุด..."
ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมานิดน้อย
"ฉันจะหยุดกิน ถ้าฉันดีขึ้น...ฉันสัญญา...."
“อย่าฝันไปหน่อยเลย ยัยกระต่าย”
เสียงตอบทันควัน ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับฟ้องเสียจนคำพูดนั้นไม่น่าเชื่อถือสักนิด
“ฉันแค่เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ปล่อยให้คนที่อุตส่าห์แต่งตัวสวยขนาดนี้ต้องควักเงินตัวเองหลังจากทำงานมาทั้งวันต่างหาก”
หน้าตาหน้าหมั่นไส้ของเจ้ากนาร์กอยยิ้มแช่ง เขาจะหันไปสั่งเครื่องดื่มอะไรที่คล้ายกับเต้าหู้ปั่นช็อคโกแลต
“รีบสั่งก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจแล้วกัน”
ก่อนที่เขาจะถอนหายใจช้าไป
"มันผ่านไปนานแล้วบัน....ทุกอย่างมันจบแล้ว .."
ก่อนที่เขาจะตบที่ไหล่ของอีกฝ่าย
"อย่างไงก็ อย่ากินเยอะล่ะ....ถ้ามันดีขึ้นจริงๆ ก็หยุดกินซะ...และเริ่มต้นใหม่"
ใช้ราก แตะ แตะ ที่ตัวอีกตน คล้ายราวกับกำลังตบบ่า
ก่อนจะถือสมุดขึ้นมา
-ไม่เป็นไรนะ อัลฟี่ พยายาม เต็มที่ แล้ว-
เขาโบกมือทักทายกลับคืน ถึงจะอยากตามไปแต่ก็ยังต้องคอยดูสาวคนอื่นๆอยู่อีก เพราะยังเหลืออีกหลายคนที่ยังไม่ได้ดูเชยชมเป็นอาหารตาเลย
🔴 "แล้วไม่ชอบหรอ?"
โมโนทอร์ยกยิ้มก่อนจะโดนปล่อยตัว พอได้ทรงตัวดี ๆ ก็ดันโดนจู่โจมก่อนซะได้ มีหรือจะยอม
🟠 "ก่อนไปขอเอาคืนหน่อยเถอะครับ"
🔴 "เห็นด้วย ๆ"
จากนั้นทั้งคู่ก็โน้มหน้ามาประทับรอยจูบลงบนหน้าของอีกฝ่าย ทั้งสองปากสัมผัสโดนมุมปากของหนุ่มตรงหน้าตนละข้างพอดี
🟠 "พักผ่อนให้เต็มที่เช่นกันนะครับคุณไดสึเกะ"
มือที่จับหน้ามาพักนึงก็ละออก ก่อนจะโบกมือลา
(มาตามสัญญา กระทืบคนล้ม(?))
"ไงคะ อยู่นี่เองเหรอ"
ร่างนั้นเอ่ยทักทายขึ้นเบาๆ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นรินะนั่นเอง
ในมือของเธอ ถือถุงพลาสติกใส่ของไว้ เหมือนเพิ่งไปช็อปปิ้งมา แล้วเดินผ่านมาเจอพอดี อะไรแบบนั้น
"สภาพดูแย่กว่าหนูเมื่อวานอีกนะคะ?"
“ แกล้งผมกันเก่งจริงๆเลยนะครับ “
เขาค่อย ๆ วางอีกฝ่ายลงจนเท้าแตะพื้นตามเดิม ก็นะ ถูกอุ้มคุยกันตั้งนานขนาดนี้ ถ้ามีคนเดินผ่านมาเห็นคงได้อธิบายกันยาวแน่ ๆ
“งั้นผมจะตั้งตารอพวกคุณทั้งคู่เหมือนกันนะครับ”
พูดจบก็โน้มตัวเข้าไปหอมแก้มทั้งสองคนคนละฟอดอย่างเท่าเทียม จุ๊บ ๆ จนพอใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยน
“วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่เถอะนะครับ”
"ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่โง่ววว"
"ขอให้พรุ่งนี้แพ้ แล้วหนูจะไปเยาะเย้ย!"
เธอตะโกนไล่หลัง ก่อนจะจากไป แวะซื้อของกินแล้วค่อยกลับหอ
🍒 : Damn น่าเสียดายชะมัด lol, จะรอแล้วกัน
เจ้าปลายิ้มกลับไปยอมรับหมัดนั้นดีๆไม่โต้กลับแต่ยิ้มกวนๆกลับไปแทน
"พอหายซึมก็เป็นหมาดุเลยนะ"
😈😏
"ไม่รู้แล้ว"
"หึ"
ว่าแล้ว หญิงสาวก็รีบลุกเดินหนีออกไป ก่อนจะทนไม่ไหว สาวหมัดใส่ซักที
เธอไม่ชอบความรุนแรงหรอกนะ(?)
🟠 "อื้ม ไว้เราเปิดใจกันวันนั้นนะครับ เราจะตั้งตารอนะ"
ไดโนทอร์ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้อีกฝ่าย
🔴"เรื่องทั้งหมด? อย่างเรื่องที่---"
เนื้อหาที่พูดไม่สามารถเปิดเผยได้จนแฝดน้องต้องปิดปากพี่ไว้
🟠 "มีตั้งหลายเรื่องให้เล่าครับ"
มือขวาค่อย ๆ เอามือซ้ายที่ป้องปากออก
🔴 "ไดสึเกะไม่ว่าหรอก เพราะทั้งหมดก๋คือทั้งหมดแหละนะ~"
สรุปแฝดพี่ต้องการจะแกล้งใครกันแน่นะ
"ที่ไหนสักแห่ง…" เนโอโร่รำพึงด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี จากนั้นจึงเริ่มก้าวเท้าออกไปจากเวทีประมูล ซึ่งก็ใช่ว่าจะคลายความสงสัยให้ภูติข้างกายได้นัก
"เอาล่ะ, ผู้ชนะ" ศีรษะหลุบลงต่ำพร้อมดวงอัญมณีที่ชำเลืองข้ามไหล่ไปทางหางตา "ดูเหมือนว่าคืนนี้เราจะได้ครองกันและกันไปสักพักแล้วล่ะ"
📱: " โอ้ แย่ล่ะ นี่ฉันทำให้ความลับของเธอโป๊ะแตกงั้นเหรอเนี่ย "
ฟรังโก้ กล่าวกลั้วหัวเราะ อย่างไม่สำนึกผิดใดๆ
📱: " งั้นเธอคงจะได้เล่นลูกเล่นของฉัน ชัดถนัดตาเลยล่ะ แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ 😏😉✨ "
เลวี่ชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นอีกฝ่ายใช้มือกระซับน้ำตาตัวเอง เหมือนเธอคงจะไม่ได้มาผิดจังหวะใช่มั้ยนะ...
“ อา.. ขอโทษทีนะ พี่ไม่ได้มากวนเราหรือเปล่า? ”
🍒 : เก่งจัง!