🔮💫 : Card of the Day ประจำวันที่ 14 ตุลาคม
🔮💫 : เหลืออีก2เกม ก็จะตัดสินบ้านที่ชนะเกมเขย่าขวัญประจำปีนี้แล้วค่ะ

🔮💫 : Card of the Day ประจำวันที่ 14 ตุลาคม
🔮💫 : เหลืออีก2เกม ก็จะตัดสินบ้านที่ชนะเกมเขย่าขวัญประจำปีนี้แล้วค่ะ
"งั้นหรอ"
"ก็ไม่ได้รบกวนเท่าไรนะ ไม่ค่อยได้มีอะไรแบบนั้นแล้วเท่าไร ถ้าไม่ไหวก็บอกละกัน"
เขาพูดเป็นห่วงดั่งเด็กที่ห่วงผู้ใหญ่ และคล้ายคนรักษาที่พยายามดูแลอาการคนไข้
" โอ้หรอครับ"
" ผมก็ชอบเหมือนกัน"
เขาโต้ตอบกลับ ที่บ้านคุณแม่เปิดร้านอาหารก็เลยทำให้ได้ชิมอะไรหลายๆอย่างบ่อยๆ เลยติดมาบ้าง
" บางทีก็คิดว่า อาจจะอ้วนแล้วครับ😢"
โซ หัวเราะในลำคอ แอบตลกกับสิ่งที่ตัวเองพูด
" ไม่รู้รสผมคงรุ้สึกเศร้ามาก"
" แต่ผมมีคตินึง อาหารหากตั้งใจทำผู้รับก็สุขมากเท่านั้น"
เขาหันไปพูดด้วยพร้อมหันมองฟ้าพลางๆ
#prescaregame_muc
#scaregame_muc
"ไม่ไหวก็บอกละกัน เดี๋ยวมาช่วยแพ็คของ"
เขายื่นให้ 12 เหรียญก่อนจะเท้าคางมอง
"แล้วยืนคุยกับแม่ค้าเล่นนี้เสียเพิ่มเท่าไรครับเนี่ย?"
#PreScareGame_MUC
#ScareGame_MUC
" ดีไซน์กล่องน่ารักจัง "
เจ้าหมาขนฟูเหมือนจะมาอุดหนุนบ้านแต่เขานั้นก็กำลังคิดอยู่ว่าจะซื้อให้รุ่นพี่คนนึงที่รู้จักดีไหม แต่ทางนั้นบอกไม่ชอบของหวานนี่แหละ..เอาไงดีนะ
" พอจา..เอาแค่ของคาวได้ไหมคับหรือมีของหวานนิดนึงก็ได้ เป็นลายของบ้านม่วงกล่องนึงหน่ะฮะ แหะๆ "
ตอนพูดก็หางส่ายเบาๆ ทำมือหยุกหยิก
“ นั่นสินะ.. ”
เขาลดสายตาลงตามประสาของวินเซนต์ที่สบตาใครนาน ๆ ไม่ค่อยเก่ง แต่ก็คงเพราะความอยากจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกยังไงอยู่จึงลองสบตาอีกฝ่ายไปครู่นึง
เมื่อพอจะเดาได้แล้วว่าคู่สนทนาไม่ได้ดูเศร้าหรืออะไรก็ยกยิ้มอ่อนพร้อมความรู้สึกเบาใจ
“ มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นรึเปล่า? ”
เขาเอ่ย นํ้าเสียงติดเล่น ส่วนมือขวายังคงกุมมือซ้ายที่พันผ้าพันแผลไว้อย่างมิดชิดอยู่
“เดิมผมก็ชอบกินอยู่แล้วครับ”
ช้อนตักซุปแบบพอเหมาะ กินแบบผู้ดี ด้วยความที่เคยโดนฝึกมารยาทอาหารบนโต๊ะมาบ้าง ถึงจะดูหิวโซแค่ไหนก็ไม่กินมูมมามให้ภาพพจน์เสีย
“ถึงจะไม่รู้รสแต่เป็นอาหารที่ทำสดใหม่ กำลังอุ่นแบบนี้“
“ทานได้อีกเรื่อยๆเลยครับ”
เหลือบมองคู่สนทนาแม้ไม่เห็นสีหน้า เห็นว่ามีมอนนั่งข้างๆ แต่ตัวใสๆเอง ทำให้เซบบี้กล้าคุยแบบไม่ค่อยเกร็งบ้างแล้ว
#PreScareGame_MUC
#ScareGame_MUC
เจ้าตาเดียวสไลม์ตัวขาวก็เหมือนช่วงนี้จะหัดซื้อของให้ใครตนนึงบ่อยพอมีอะไรแบบนี้เลยไม่รีรอที่จะซื้อ
" ผมขอซื้อของบ้านดำกล่องนึงไซต์ M และให้ตนเองกล่องนึงคับไซต์ L :> "
*จะว่าไปดีไซน์กล่องน่ารักจัง*
🧿🦑”ทุกคนกระตือรือร้นสุดๆเลยละ
//เจ้าตัวพูดขณะเอียงแซนด์วิชให้ผ่านผ้าพันคอที่สวมอยู่ แม้จะดูลำบากแต่เขาดูชินแล้วแหละ
🧿🦑“ แล้วคุณเด็กซ์ชอบกีฬาไหนมากที่สุดหรอครับ?”
/ตื่นมาออกกำลังกายยามเช้าตามroutineอย่างทุกทีแล้วนึกในใจ
💭: ...พรุ่งนี้มีแข่งเขาวงกตนี่นา
/นึกพรางถอนหายใจ
💭: คง..ต้องไปหน่อยแล้วล่ะ..
รู้สึกว่าเชฟหน้าเปลี่ยนไปเลยมองจ้องหน้าเชฟได้สักพักใหญ่ก่อนจะมองสลับกับมื้ออาหารที่ทางนั้นทำให้
“ อ๋าา แซนวิชไข่นี่เอง”
” ก็จริงครับ ฮะๆ ดูทุกคนเต็มที่กันมากเลยนี่นา “
ก่อนที่เขาจะคลายมือให้เห็นดวงตาของเขา พรางใช้ป้องบริเวณคอของตัวเองและชิมแซนวิชดู ดูท่าปากเขาจะอยู่บริเวณนั้นนี่แหละ แค่มันไม่ได้ขยับตอนเขาพูด
🍪🧪:ฉันน่าจะเปิดไฟแรงนิดหน่อย เอาไป @melloa-muc.bsky.social
“ ! ”
“ โอ้! สวัสดีครับ ”
ทันทีที่อีกฝ่ายทักถามเขาก็หลุดจากความคิดรีบกันมาตอบทันที
“ อ๋อ เออ..ผมมากินกาแฟน่ะครับ ฮะๆ ”
แต่กาแฟในมือดูท่ามันจะอยู่มาสักพักแล้วน่ะสิ
“???”
เด็กซ์เซลหันไปหาทันทีได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“ อ อะไรทีนนี่?...”
เริ่มเหงื่อตกนิดหน่อย จ้องอะไรเขาขนาดนั้น ก่อนจะคลายมือออกมาสบตาคุยด้วย
“อ๊ะ?”
“..ขอบใจนะ”
ยังไม่ทันได้พูดขนมก็ถูกยัดใส่มือเสียแล้ว
จึงรับมาโดยดี ก่อนจะค่อยๆแกะซองออกอย่างไม่รีบร้อน
“...ช่วงอาทิตย์แข่งกีฬานี่ มีแต่เรื่องให้ครึกครื้นเต็มไปหมดเลยนะ ฮะๆ”
เขาพูดด้วยนํ้าเสียงสบายๆเป็นการชวนคุย ก่อนที่จะคลายมือออกให้เห็นดวงตามาสบตาคุยกับอีกฝ่าย พอดูแล้วเขาไม่ได้ดูเศร้าเลยนะ ในฐานะรูมเมทคงรู้เลยว่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่มากกว่า
🧿🦑“แซนด์วิชไข่ ช่วงนี้ทุกตนต้องใช้พลังงานเยอะน่าจะหิวกัน”
//เจ้าตัวพูดขึ้นพร้อมกับหยิบขึ้นมาอีกชิ้นมาลองชิมเองด้วย
“บริการตัวเองก็ประมาณนี้แหละครับนักศึกษา” จ่ายเงินค่าแพนเค้กและทิปให้คุณด้วย
"ก็ผมที่อัฒจันทร์นี่นา“
พูดพรางหัวเราะออกมาเล็กน้อย
”อ โอ้?.. ขอบคุณครับ ”
เขากล่าวขอบคุณก่อนจะรับแซนวิช ก่อนที่เขาคลายมือผสานออกให้เห็นดวงตาของเขา เขามองแซนวิชนั้นอย่างพิจารณา ก่อนจะหันไปถามอีกฝ่าย ถึงคุณจะไม่เห็นปากเขาแต่เหมือนเขากำลังส่งยิ้มให้เล็กๆ
“ อันนี้แซนวิช..อะไรหรอครับ?”